Σε απευθείας μετάγγιση

Δεν κάθισα να δω το περίφημο ντιμπέιτ, που μόνο ντιμπέιτ δεν ήταν, αλλά είναι σαν να το είδα. Και με πάσα λεπτομέρεια μάλιστα. Πώς το εξηγείτε εσείς αυτό; Απλό. Φρόντισαν γι’ αυτό ο Τύπος, έντυπος και ηλεκτρονικός, αλλά και φίλοι, γνωστοί, εχθροί και άγνωστοι. Είναι φοβερός ο τρόπος που μπαίνουν οι ειδήσεις στη ζωή μας. Εισβάλλουν, ίσως θα έπρεπε καλύτερα να λέμε, και με τρόπο άγαρμπο, ορμητικό και βίαιο.

Δεν θα πω βέβαια την άποψή μου γι’ αυτή την τηλεοπτική συνεύρεση γιατί εκείνο που μ’ ενόχλησε είναι πώς τα κατάφερε η ρουφιάνα να μπει μέσα στη μέρα μου και να την κακοφορμίσει.

Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνουμε για να κρατήσουμε μια νηφάλια απόσταση από τα πράγματα και για μια απόφαση που θα μας καθορίσει την επόμενη τετραετία. Οπου πας, ό,τι εφημερίδα να διαβάσεις, σε όποιο σάιτ και να μπεις, αυτές τις μέρες τρία πράγματα απασχόλησαν τους πάντες. Το ντιμπέιτ, που μόνο ντιμπέιτ δεν ήτανε, όλα στημένα από πριν, ερωτήσεις κι απαντήσεις, η Γιουροβίζιον και το ματς. Και τα τρία με την ίδια ένταση και στην ίδια αισθητική και συναισθηματική συχνότητα.

Ισως και να ξέρουν όλοι ότι και τα τρία αυτά είναι ένα και το αυτό. Οταν δεν εξοργίζομαι, πλήττω, κι όταν δεν πλήττω, καταθλίβομαι.

Απ’ την άλλη δεν μου πάει ο μοναχικός βίος, κλεισμένος σε μια ζωή χωρίς παράθυρα, μόνος, με κλειστά τηλέφωνα, τάμπλετ και συναφή, να κάθομαι να διαβάζω στο ημίφως ποίηση και να ακούω μουσικές εξαίσιες και φωνές. Αυτά τα πράγματα αν δεν ζυμωθούν με την καθημερινότητα και το πεζό της ζωής, καταντάνε πόζα του κερατά, για να μην πω ότι εκτρέπονται σε μιαν ήπια νεύρωση και σας κακοκαρδίσω. Τη θέλω τη συνάφεια και την αποζητώ και πάντα έτοιμος να πληρώσω τον λογαριασμό.

Μόνο που τελευταία ο λογαριασμός δεν είναι στις τσέπες της καρδιάς μου. Πέφτει πολύ βαρύς, ασήκωτος, κι έχουμε και συναισθηματικό πληθωρισμό που όλο κι ανεβαίνει. Πάω για φαλίρισμα χοντρό.

Είναι φορές που όσο μέσα σε πιο πολύ κόσμο βρίσκομαι, τόσο και πιο μόνος αισθάνομαι.

Και θα μου πεις, αφού έτσι αισθάνεσαι, κάτσε σπίτι σου, άνθρωπέ μου, τι μας ζαλίζεις τον έρωτα; Αν ήταν έτσι, καμία αντίρρηση, φοράω το καπελάκι μου στραβά και γεια σας. Το κακό όμως είναι πως βλέπω και τους άλλους να χαράζει το βλέμμα τους η μοναξιά. Ή να την πω μοναχικότητα, να σας το κάνω πιο μοντέρνο για να το αντέξετε;

Δεν ξέρω, είμαι, όπως έλεγαν και οι οδηγίες εντός παρενθέσεως στα παλιά θεατρικά, «αμήχανος περί του πρακτέου». Ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω. Σας ορκίζομαι. Μα την Παναγία την Γκέισα.

Να. Είδες; Δεν ήθελα να μιλήσω για το ντιμπέιτ, που μόνο ντιμπέιτ δεν ήτανε, και μίλησα.

Δεν γλιτώνεις, παιδί μου, απ’ το κακό, ό,τι και να κάνεις, θες – δεν θες, μπαίνει η είδηση μέσα σου σαν το σκουλήκι στο κορόμηλο. Μια φορά είχα βρει και σε βερίκοκο, αλλά αυτό θα το αναπτύξουμε το άλλο Σάββατο, παραμονή της κάλπης, που θα είναι ανοιχτοί οι ουρανοί και θα μας ακούσουν. Χαιρετώ.