Νέοι

Πριν από ενάμιση περίπου μήνα «ΤΑ ΝΕΑ» είχαν κάνει μια έρευνα για τον τρόπο που ψηφίζουν οι νέοι. Σε αυτήν ο διευθυντής ερευνών της GPO εξηγούσε ότι «η ηλικιακή ομάδα 17-30 χαρακτηρίζεται από αντισυστημική ψήφο» και πως «αυτό που χαρακτηρίζει περισσότερο την πολιτική συμπεριφορά των νέων δεν είναι η ψήφος, αλλά η αποχή. Το 2019 η συμμετοχή των νέων 17-24 ήταν γύρω στο 25%». Είναι εντυπωσιακό όχι μόνο πόση ενέργεια δαπανάται από τα επικοινωνιακά επιτελεία των κομμάτων για την προσέλκυση των νέων, αλλά κυρίως ο τρόπος που αντιμετωπίζονται, ο οποίος εν πολλοίς αποκαλύπτει και την άποψή τους για εκείνους.

Επιδόματα, υποσχέσεις έναν μήνα πριν από τις Πανελλαδικές πως θα αλλάξει με αναδρομική ισχύ το σύστημα και θα περάσουν στο πανεπιστήμιο ακόμα και αν γράψουν 3, εναλλακτικές συνεντεύξεις σε Youtubers. Καθρεφτάκια σε ιθαγενείς, αρκεί να είναι στη γλώσσα τους και ειδικές τεχνικές επικοινωνίας. Αυτοί που στον δημόσιο λόγο περιγράφονται ως «η πιο μορφωμένη» και «η πιο έξυπνη» γενιά της Μεταπολίτευσης, που «βάζει τα γέλια στους προηγούμενους και δείχνει τον δρόμο», προσεγγίζεται ως μια ειδική προβληματική κατηγορία στην οποία πρέπει να απευθυνθούν με ευφυολογήματα και χαριτωμένα στιχάκια μέσω social media.

Τα ίδια άτομα που αντιμετωπίζονται από το πολιτικό σύστημα ως ένα τμήμα της κοινωνίας παντελώς άμοιρο ευθυνών για τα πάντα, με δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις, ταυτόχρονα κρίνονται ικανά να ψηφίσουν στην ηλικία των 16 και να αποφασίσουν για την τύχη της χώρας. Ενα σχήμα οξύμωρο, μια υποκριτική, ψηφοθηρική, λαϊκίστικη αντίφαση, που υποτιμά κυρίως τους ίδιους τους νέους. Οι οποίοι άλλωστε παραδοσιακά αποτελούσαν το βολικό άλλοθι για τις πράξεις των μεγάλων.

Η γενιά που άκουσε τις περισσότερες κολακείες και δεν απογειώθηκε ποτέ, ίσως γιατί η φωνή της περνούσε μέσα από τα χαλασμένα ηχεία των αυτόκλητων εκπροσώπων της. Θυμάμαι ένα βράδυ τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλεξιάδη που καλούσε σε τηλεοπτική εκπομπή τους πολτικούς «να ακούσουν το τραγούδι “Μουσική για τσόγλανους” και να διαβάσουν τους στίχους για να καταλάβουν τι γίνεται στη νεολαία». Ισως θα καταλάβαιναν καλύτερα τι γίνεται στη νεολαία αν διάβαζαν το απεγνωσμένο κείμενο των φοιτητών που ζητούσαν από την πολιτεία να παρέμβει ώστε να μπορούν να σπουδάζουν σε ανοιχτές σχολές, οι οποίες δεν θα λειτουργούν ως ορμητήρια παρανόμων. Εκείνοι που διαμαρτύρονται για την ανομία στα πανεπιστήμια και για τις καταλήψεις, που εξοντώνουν οικονομικά τις οικογένειές τους με παράταση του χρόνου των σπουδών με χαμένα εξάμηνα. Αυτοί που με μόχθο αποφοιτούν από δύσκολες σχολές ελληνικών πανεπιστημίων και προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια αγορά εργασίας «κολλητών», παλεύοντας απέναντι στη νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας.

Μια γενιά ήδη κουρασμένη που δεν ενδιαφέρεται να βγει μπροστά, να γίνει καταλύτης των εξελίξεων και ρυθμιστής της επόμενης μέρας, αφού μεγάλωσε ακούγοντας πως η πολιτική είναι απάτη, τα media πουλημένα και οι νέοι αδικημένοι, κάτι που προοδευτικά οδήγησε στη δυσπιστία τους προς τους θεσμούς, αμφισβήτηση των μέσων ενημέρωσης και απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Ιδιοτελή παιχνίδια των μεγάλων στην πλάτη τους για να τους κρατούν μακριά από το σύστημα, δημιουργώντας τους χαμηλές προσδοκίες για τη βελτίωσή του.

Στρεβλές προβολές στους νέους των δικών τους προβλημάτων, αδιεξόδων και χαμένων επαναστάσεων και μια ανήλικη αντίληψη της ζωής με μπόλικες δόσεις αυταρέσκειας. Ως γνωστόν, άλλωστε, μερικοί πιστεύουν ότι μένουν νέοι με το να αντιμετωπίζουν με παιδιάστικο τρόπο προβλήματα για ενηλίκους.