Αντιστροφή

Με βάση το κλίμα που επικρατούσε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο, θα περίμενε κανείς ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία εύχεται με όλη της την ψυχή την ήττα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Το σύνθημα «Θα έρθουμε νύχτα» έπαιξε τόσο πολύ στα κανάλια και σχολιάστηκε σε τόσο εξαντλητικό βαθμό από τους αναλυτές, ώστε μόνον όσοι ονειρεύονται να πετάξουμε τους Τούρκους στη θάλασσα θα ήθελαν τη διατήρηση, πόσο μάλλον την ενίσχυση, αυτής της έντασης.

Κι ύστερα έγιναν οι καταστροφικοί σεισμοί. Η ρητορική των γειτόνων άλλαξε, οι απειλές υποχώρησαν, οι παραβιάσεις στο Αιγαίο εκμηδενίστηκαν. Στην Ελλάδα επικράτησε μια αμηχανία: και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; Η Ευρώπη, πάλι, υπήρξε πιο επιφυλακτική. Στο κάτω-κάτω, ο Ερντογάν συνέχισε να παίζει παιχνίδια με τον Πούτιν, συνέχισε να μπλοκάρει την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και, φυσικά, συνέχισε να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και να στέλνει στη φυλακή τους αντιπάλους του. Οι Ευρωπαίοι προσέχουν φυσικά να μην κάνουν καμιά κίνηση που θα μπορούσε να θεωρηθεί παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Τουρκίας. Οπως έγραφε όμως χθες ο Φιλίπ Ρικάρ στη Monde, το Παρίσι, το Βερολίνο και η Ουάσιγκτον εύχονται πλέον μυστικά να χάσει ο Ερντογάν την προεδρία.

Βλέπουμε λοιπόν μια εντυπωσιακή αντιστροφή των ρόλων. Η Δύση, την οποία συχνά κατηγορούσαμε για ύποπτη επιείκεια απέναντι στο τουρκικό καθεστώς, επιθυμεί την αλλαγή. Κι εμείς αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε μήπως θα ήταν καλύτερα να παραμείνουμε με τον διάβολο που γνωρίζουμε: αν η μεταστροφή του είναι ειλικρινής θα τον πάμε σε διαπραγματεύσεις και θα τον κατατροπώσουμε, αν πάλι κάνει ελιγμό θα τον καταγγείλουμε όπως κάνουμε εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμη κι ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, που σημάδεψε την προσωπική του σταδιοδρομία και τη σύγχρονη ελληνική ιστορία με τον επικό του καβγά με τον Τσαβούσογλου, είπε αυτή την εβδομάδα με νόημα ότι επί των ημερών της σημερινής αντιπολίτευσης έγινε η εισβολή στην Κύπρο…

Η ενδεχόμενη νίκη του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, που έγινε ακόμη πιο πιθανή μετά τη χθεσινή απόσυρση του Μουχαρέμ Ιντζέ από την κούρσα, δεν θα πανηγυριστεί έτσι στην Αθήνα: οι «τουρκοφάγοι» θα βρουν λόγους για να απορρίψουν οποιονδήποτε διάλογο, οι «ρεαλιστές» θα πουν ότι ο νέος πρόεδρος θα κριθεί από τις προτάσεις που θα κάνει κι εκείνοι που θα υποστηρίξουν ότι στο τανγκό χρειάζονται δύο, ότι δηλαδή πρέπει κι η Αθήνα να φανεί ευέλικτη, θα βρεθούν ως συνήθως στη μειοψηφία. Η αλλαγή θα γίνει όμως δεκτή με ικανοποίηση από την Ευρώπη, αφού οι σχέσεις της με την Τουρκία θα τεθούν σε νέα βάση, και με ενθουσιασμό από τους τούρκους δημοκράτες, για τους οποίους τίποτα δεν μπορεί να είναι χειρότερο από την επανεκλογή του Ερντογάν.

Aυτό εντέλει είναι και το πιο σημαντικό.