«Το νόμισμα δεν είναι φετίχ»

Πρόλογος. Τρεις μέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2012, στον απόηχο των ταραγμένων ημερών της κρίσης και ενώ ο «αντισυστημισμός», δεξιός κι αριστερός, διεκδικούσε μερίδιο στην αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας έκανε μια δήλωση στην κρατική τηλεόραση που τάραξε τα νερά: ερωτηθείς για την πιθανότητα η ρητορική της τότε ριζοσπαστικής αντιπολίτευσης να οδηγήσει στην αποβολή της χώρας μας από την ευρωζώνη, απάντησε ότι «το νόμισμα δεν είναι φετίχ», αναρωτήθηκε μάλιστα «αν έχει σημασία αν θα είναι ευρώ ή δραχμή»!

Κυρίως θέμα. Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ συνέβη τρία χρόνια μετά, όταν πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τους ΑΝΕΛ, είχε κάνει κυβέρνηση. Τέλη Ιανουαρίου του 2015, ευρισκόμενος στο Πρωτοδικείο, προκειμένου να καταθέσω στο πλαίσιο της προδικασίας σε μια ποινική δίκη, αφού η δικαστίνα έκλεισε το βιβλίο της, μου ζήτησε να καθίσω λίγο ακόμα να συζητήσουμε την πολιτική κατάσταση. Περίεργος, υπάκουσα. Αμέσως, μου υπέβαλε μια ερώτηση που δεν περίμενα: «Ποια είναι η γνώμη σας για τον Πάνο Καμμένο». Της την είπα, δεν ήταν καθόλου κολακευτική για τον συγκυβερνήτη του Αλέξη Τσίπρα.

«Δεν έχετε δίκιο», μου αντέτεινε. «Ο κύριος Καμμένος έχει αναλάβει ένα σημαντικό έργο, να σώσει τη χώρα από τα αρπακτικά σαγόνια της Δύσης».

«Και πώς θα το κάνει;» ρώτησα περίεργος, όχι χωρίς δόση ειρωνείας.

«Θα σας πω μια εμπιστευτική πληροφορία, ως δημοσιογράφος μπορείτε να την τσεκάρετε», μου απάντησε. Τέντωσα τ’ αφτιά μου. «Ο κύριος Καμμένος βρίσκεται στη Σερβία, και συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Ρωσίας, τον κύριο Πούτιν. Κι οι δυο ινκόγκνιτο, ντυμένοι καλόγεροι, τα είπαν σε ένα ορθόδοξο μοναστήρι».

«Α, καλόγεροι. Και τι είπαν;».

«Ο κύριος Πούτιν έχει αποφασίσει να βοηθήσει την Ελλάδα να φύγει από το ευρώ, που κατόπιν θα καταστραφεί. Και θα συνεργαστεί μαζί μας για την κυκλοφορία ενός νέου νομίσματος, που θα κυριαρχήσει στην Ευρώπη και στον κόσμο. Ο κύριος Πούτιν θα βάλει τις εγγυήσεις και, μαζί με τη Ρωσία, θα κόψουμε το ευρωδολάριο. Πολύ σύντομα θα έχουμε ένα πολύ ισχυρό νόμισμα».

Τοπικό νόμισμα ευρωδολάριο. Εφυγα σαν αλαφιασμένος. Εως τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχουν ψεκασμένοι στο δικαστικό σώμα. Αλλά, κυρίως, με είχε σοκάρει αυτό το σενάριο, που το φανταζόμουν ακροδεξιό – όσο κι αν το φαιοκόκκινο μέτωπο είχε εκφραστεί από κοινού ήδη από πολλές δεκαετίες, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι μπορούσε να κινείται σε τέτοια επίπεδα παράνοιας.

Τους μήνες που ακολούθησαν ζήσαμε πολλές περιπέτειες. Παρακολουθήσαμε την προσπάθεια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να βρουν (όπως παλιότερα κι ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά αυτή τη φορά με πραγματική αντιευρωπαϊκή ζέση) χρηματοδότηση από τον Πούτιν (και από την Κίνα), ακούσαμε τον Νίκο Κοτζιά να απειλεί την Ευρώπη με το Μεταναστευτικό («Η ΕΕ θα γεμίσει μετανάστες και τζιχαντιστές εάν η Ελλάδα καταρρεύσει», 7/3/2015), κατανοήσαμε τι σήμαινε η φράση «το νόμισμα δεν είναι φετίχ» από τις απειλές και τη διαπραγμάτευση Βαρουφάκη, πήγαμε στο δημοψήφισμα φοβούμενοι ότι είναι οι τελευταίες εβδομάδες της χώρας στην Ευρώπη, ζήσαμε με κλειστές τις τράπεζες με εξήντα ευρώ την ημέρα και φεσωθήκαμε ως χώρα ένα ανυπολόγιστο ποσό – το κόστος του τρίτου Μνημονίου. Το άλλο κόστος, την (κατά Ευάγγελο Βενιζέλο) στασιμοχρεοκοπία, απόρροια της συριζαϊκής αντίληψης για την οικονομία, τη λογίζουμε στις ήπιες προσαρμογές της ζωής μας, μετά τη σωτηρία μας. Ουφ.

Επίλογος. Κι έρχονται τώρα οι μαθητευόμενοι μάγοι του αριστερισμού στον ΣΥΡΙΖΑ (όχι μόνο ο Τσακαλώτος) να διακηρύξουν εκ νέου ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ. Περιμένοντας να τους επιβραβεύσουν οι πολίτες με την ψήφο τους γι’ αυτό!

Ο Μέβης και ο Τσακαλώτος

Το πιο ωραίο για τα τοπικά νομίσματα του Ευκλείδη Τσακαλώτου, που ακολούθησε στον οίστρο της ανατροπής τον Βαρουφάκη, το είπε ο βαθύς γνώστης του Καβάφη, Πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, όπου μιλούσε ως υποψήφιος βουλευτής. Για την περίπτωση με το τοπικό νόμισμα του Τσακαλώτου παρέπεμψε στο ποίημα του Καβάφη «Σοφιστής απερχόμενος εκ Συρίας» (από τα Ατελή, 1918-1932, φιλολογική έκδοση: Ρενάτα Λαβανίνι, Ικαρος), που αναφέρεται σε έναν δόκιμο σοφιστή, στον οποίο γίνονται υποδείξεις να αναφέρει τον Μέβη. Ο Μέβης ήταν «ο νέος ο πιο ευειδής, κι ο πιο αγαπηθείς σ’ όλην την Αντιόχεια», ήταν δηλαδή (όπως θα έλεγε κι ο Ζουράρις) μεγάλη μούρη. Και λέει γι’ αυτόν ο Καβάφης:

«[…] Κανέν’ από τους άλλους / του ιδίου βίου νέους, / κανένα δεν πληρώνουν / τόσο ακριβά ως αυτόν. / Για να ‘χουνε τον Μέβη / μονάχα δυο, τρεις μέρες, / πολύ συχνά τον δίνουν / ώς εκατό στατήρας. […]»

Ποιος θα μπορούσε να είναι σήμερα ο Μέβης, που πιάνει εκατό στατήρες; Ο Βαρουφάκης; Μπα, αυτός δεν μπαίνει σε νομισματοκοπεία, είναι των άυλων νομισμάτων. Αλλά, πάλι, ποιος δίνει εκατό στατήρες για τον Τσακαλώτο – το μεγάλο κατόρθωμα του οποίου ήταν να τρομάξει όσους λογικούς ψηφοφόρους χρειαστεί να το ξανασκεφτούν;