Παρελθόν

Η πρόταση των 53+ για το συριζαϊκό κυβερνητικό πρόγραμμα δημοσιεύθηκε στις 12 Μαρτίου. Κανείς, όμως, δεν είχε δώσει σημασία. Ωσπου κάποιος έδωσε. Kι ανακάλυψε ότι οι σύντροφοι εισηγούνται τη χρήση «τοπικών μέσων πληρωμής (τοπικά συμπληρωματικά νομίσματα) έτσι ώστε να καλυφθούν τα κενά διαθέσιμων τραπεζικών χρηματοδοτήσεων για την αύξηση της παραγωγής αγαθών, τις νέες υποδομές παραγωγής ηλεκτρισμού και προστασίας από ακραία φαινόμενα και την προσφορά κοινωνικών υπηρεσιών». Η ιδέα απορρίφθηκε από την προεδρική πλειοψηφία. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι από τον κάλαθο των κομματικών αχρήστων, προκάλεσε μια κουβέντα για εκείνους από το 30% του ΣΥΡΙΖΑ – σε αυτό το ποσοστό καταγράφηκε η δύναμη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος -, που επιμένουν να μιλούν σαν το νόμισμα να μην είναι φετίχ. Ριζοσπάστες αριστεροί τη βρήκαν καλή – γιατί κουμπώνει με τις δικές τους φαντασιώσεις για ψηφιακό χρήμα. Κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί, πάλι, άρπαξαν την ευκαιρία να φωνάξουν ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει διδαχθεί τίποτα από το 2015.

Μέλλον

{ARX}Συριζαίοι απάντησαν στις επιθέσεις κατηγορώντας τη ΝΔ πως επιχειρεί να τρομοκρατήσει τους πολίτες. Ο άτυπος αρχηγός των 53+ διακήρυξε την πίστη του στο ευρώ ως κανονικός ενήλικος στο δωμάτιο των Eurogroup. Και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διέκρινε στο νεοδημοκρατικό πέταγμα της μπάλας στο 2015 δυσκολίες για το κυβερνών κόμμα. Η αλήθεια είναι ότι από την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου κι έπειτα το annus horribilis της μεταπολιτευτικής ιστορίας επιστρέφει ξανά και ξανά στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η επιστροφή του, ωστόσο, δεν οφείλεται μόνο στις τακτικές του μηχανισμού της ΝΔ. Για την ακρίβεια, οι γαλάζιοι δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσουν να τρομάξουν τη μεσαία τάξη θυμίζοντας το κυβερνητικό παρελθόν του αντιπάλου τους. Οι ίδιοι οι αριστεροί εμφανίζονται σαν να συνεχίζουν να κουβαλούν την εποχή των αυταπατών ως αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτικού τους χαρακτήρα – αφού δεν έκαναν ποτέ στα σοβαρά την αυτοκριτική τους για αυτή. Με αποτέλεσμα μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα του εκλογικού σώματος να αντιμετωπίζει με καχυποψία τις δεσμεύσεις τους για ένα καλύτερο αύριο – κι ο ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται ήδη εντός του μέλλοντός του{ARX}.