Προσωπικά

Στις 13 Φεβρουαρίου του 1993, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δήλωσε ότι το όνομα που θα λάμβανε η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας δεν είχε μεγάλη σημασία γιατί κανείς δεν θα το θυμόταν σε 10 χρόνια. Επί της ουσίας δικαιώθηκε, ασχέτως αν το διάστημα που χρειάστηκε ήταν μεγαλύτερο: χάρις στον ΣΥΡΙΖΑ και το Ποτάμι μια πληγή που παρέμενε ανοιχτή για δεκαετίες έκλεισε, ελάχιστοι ενδιαφέρονται σήμερα για τις «ατέλειες» της Συμφωνίας των Πρεσπών και μετά τις εκλογές, όταν δεν θα έχουν πια μεγάλη σημασία οι τυχόν διαρροές, θα ψηφιστούν και τα πρωτόκολλα που απομένουν.

Στις 8 Αυγούστου του 2022, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ΔΕΝ δήλωσε ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είχε μεγάλη σημασία γιατί κανείς δεν θα το θυμόταν σε έναν χρόνο. Ενας τέτοιος ισχυρισμός θα ήταν αναμφίβολα εξόχως προκλητικός. Ο Πρωθυπουργός τόνισε, αντιθέτως, την ανάγκη «η αλήθεια να αναδειχθεί στις διαστάσεις που πραγματικά έχει». Εννιά μήνες μετά, η αλήθεια δεν έχει αναδειχθεί σε καμιά διάσταση και το σκάνδαλο ξεχάστηκε – αυτό δείχνουν τουλάχιστον οι δημοσκοπήσεις. Για την ακρίβεια, αυτό έχει συμβεί ήδη από το περασμένο φθινόπωρο και έχει αποτυπωθεί σε έναν τίτλο των «ΝΕΩΝ» που παρερμηνεύθηκε: «Υποκλοπές τέλος».

Με άλλα λόγια, η κοινή γνώμη είτε δεν πολυενδιαφέρεται για το αν κάποιοι παρακολουθούνται είτε έχει την αίσθηση πως αυτά συνέβαιναν πάντα και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Καλώς ή κακώς δεν μπορούν να έχουν την ίδια στάση και τα θύματα των παρακολουθήσεων. Και αν μεν ανήκουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο, είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τους συμβιβασμούς τους. Αν όμως ανήκουν στην αντιπολίτευση ή είναι «ανεξάρτητοι / μεμονωμένοι», δικαιούνται να διαμαρτύρονται. Ακόμη και να θέτουν όρους, γνωρίζοντας ότι αν παραστεί ανάγκη θα τους ξεχάσουν.

Με την έννοια αυτή, είναι άδικο να λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης (σε συνέντευξή του στο Action 24) ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έχει «προσωπικό θέμα» μαζί του. Διότι μπορεί ο Πρωθυπουργός να μην προσωποποιεί ποτέ τις διαφορές, όπως είπε, τις προσωποποιεί όμως αναγκαστικά κάποιος που τον παρακολουθούσε για άγνωστους λόγους μια υπηρεσία υπό την εποπτεία του Πρωθυπουργού. Το αστείο είναι ότι αυτή η προσωποποίηση βολεύει τον τελευταίο, αφού θα τον βγάλει από τη δύσκολη θέση να εξηγήσει γιατί απορρίπτει μια πρόταση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές της 21ης Μαΐου. «Δεν δέχεσαι ως πρωθυπουργό τον πολιτικό που ψηφίστηκε από το 35/36/37% του ελληνικού λαού; Λυπάμαι, δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε».

Για να είναι καλυμμένος όμως, και επειδή οι πολιτικοί εύκολα λένε και ξελένε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσθέτει και μερικές «θεμελιώδεις» διαφορές του κόμματός του με το ΠΑΣΟΚ, όπως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή η αξιολόγηση. Τέτοιου είδους διαφορές δεν εμπόδισαν ασφαλώς τη συνεργασία του Σαμαρά με τον Βενιζέλο. Αλλά τότε δεν υπήρχε η πολυτέλεια επαναλαμβανόμενων εκλογών.