Νιάου

Στο Δημοτικό είχα μια συμμαθήτρια που έκανε καταπληκτικές μιμήσεις της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Σε όλες τις σχολικές γιορτές γνώριζε την αποθέωση με (αν θυμάμαι καλά) μεγάλη επιτυχία το «Νιάου, νιάου, βρε γατούλα».

Τελείωσε το Δημοτικό, άλλαξα σχολείο, μεγαλώσαμε, χαθήκαμε.

Δεν ξέρω τι έγινε στη ζωή της αλλά σίγουρα δεν έγινε Αλίκη Βουγιουκλάκη. Θα το είχα μάθει.

Αυτό δυστυχώς είναι το πρόβλημα με τις μιμήσεις. Δεν εξασφαλίζουν την καριέρα του αυθεντικού. Και γι’ αυτό σπανίως αποδίδουν.

Διότι μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μιμείται το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ή να δηλώνει Τσε Γκεβάρα Κάτω Πατησίων.

Αλλά οι ιστορικές παρατάξεις δεν είναι σχολικές γιορτές. Εχουν όνομα κι επώνυμο, «έχουν σώμα και θρησκεία/ και παππού σε μέρη αυτόνομα μέσα στην τουρκοκρατία».

Γι’ αυτό αποφεύγουν τις μιμήσεις. Οχι επειδή σέβονται εκείνον που μιμούνται. Αλλά επειδή σέβονται τον εαυτό τους.

Το ΚΚΕ δεν διανοήθηκε ποτέ να δηλώσει καραμανλικό, ο Βελόπουλος δεν είναι οπαδός του Λένιν, το ΠΑΣΟΚ δεν μιμείται τον στρατάρχη Παπάγο ή τον Ευάγγελο Αβέρωφ, ενώ ούτε ο Βαρουφάκης περιφέρεται ντυμένος Ελευθέριος Βενιζέλος.

Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε καριέρα χωρίς να μιμείται τον πατέρα του.

Υποθέτω ότι η εικαζόμενη «σχέση» του Τσίπρα με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ είναι επινόηση διαφόρων άχρηστων παρατρεχάμενων. Επιστρατεύεται κυρίως σαν άλλοθι για τους γυρολόγους που πήγαν από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ ή για καμία αρπαχτή.

Η μίμηση όμως είναι περιττή. Και στη ΝΔ πήγαν πασόκοι αλλά δεν άκουσα ποτέ τον Μητσοτάκη να δηλώνει επίγονος του Ανδρέα.

Ακόμη περισσότερο που η θεωρία του Τσίπρα ότι «ο Ανδρέας ανήκει σε όλους!» είναι μια πομπώδης ανοησία. Κανείς δεν ανήκει σε όλους διότι αν ανήκε σε όλους τότε θα ανήκε και στους άλλους.

Αυτή η άτεχνη ιδιοποίηση δεν θίγει τον Παπανδρέου που μας έχει εγκαταλείψει εδώ και 27 χρόνια. Θίγει όμως βαθιά την Αριστερά.

Διότι η Αριστερά δεν είναι συλλέκτης μίμων και μιμήσεων. Είναι κι αυτή μια ιστορική παράταξη με όνομα κι επώνυμο, με αρχηγούς και δικούς της ήρωες.

Ομολογώ ότι δεν ήξερα κανέναν στην Ελλάδα να θυμάται κι ακόμη λιγότερο να τιμά τον Ζαχαριάδη.

Αλλά προ ημερών διάβασα ότι σε «θερμό κλίμα» συναντήθηκε αντιπροσωπεία του ΚΚΕ με την οικογένεια του πρώην αρχηγού του με «αφορμή την συμπλήρωση 120 χρόνων από τη γέννησή του» (27/4).

Κανένα πρόβλημα και γούστο τους.

Ελπίζω τουλάχιστον να μην ενθουσιαστεί κι ο ΣΥΡΙΖΑ για την επέτειο της «3ης Σεπτέμβρη» και τους μαζεύουμε από τους μπαξέδες.