Το καλσόν κινδυνεύει

Υπάρχουν κατά καιρούς διάφορες αποφάσεις, ακόμα και μεγάλων ηγετών, όχι μόνο οπαδών, ψηφοφόρων, ή κάποιου ένθερμου τρολίστα, που δεν βασίζονται σε πολιτική ανάλυση, ζύγισμα των συσχετισμών, ή προφητική οξυδέρκεια, αλλά σε μικρές προσωπικές εμμονές, ή αδυναμίες. Με την έννοια που το διατυπώνει ο Πιτιγκρίλι, γράφοντας πως μπορεί να φας ισόβια, γιατί, την ημέρα της δίκης, τον δικαστή τον χτυπούσε το παπούτσι του. Αδικο, αλλά κι ανθρώπινο. Μπορεί να συμβεί – ποια νομολογία; Εδώ ο άλλος για λίγο σεξ και με το ζόρι, ίσως χάσει τη θέση του στην Ευρωβουλή, κυρίως δε τα μπικικίνια που τον ενέπνεαν.

Βλέπεις, δε, συνέχεια, πως παρότι κάνουμε εκλογές ακριβώς γι’ αυτό, για να μη σφαζόμαστε μεταξύ μας, να υπάρχει μια ειρηνική διαδικασία για τη διακυβέρνηση της χώρας, βγαίνουνε μερικές και μερικοί (μάλλον για προσωπικούς λόγους) και γράφουν «να πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ 50% για να τους κόψει τον κώλο».  Αλλοι απειλούν πως «τη δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς» (ας πάρουν φόρα απ’ τον Λευκό Πύργο κι ας έρθουν με την όπισθεν) κι άλλοι ονειρεύονται μαντρώματα, φυλακίσεις και σφαγές για να πάρουνε, λέει, εκδίκηση. Τι είδους εκδίκηση; Για τον εμφύλιο; Για τη γιαγιά τους που επέλεξε να παντρευτεί ένα καλό παιδί στην ωραία Τασκένδη; Μήπως γιατί έχουνε κάποιο θέμα μη-επάρκειας με τον εαυτό τους; Ισως γιατί δεν τα κατάφεραν στον βαθμό που εξυπάκουε η ιδιοφυΐα τους και άρα φταίει το σύστημα, και άρα όλοι οι άλλοι πρέπει να περάσουν λαϊκό δικαστήριο και να υποστούν εκτέλεση με κεφαλοθραύστη;  Ακατανόητο. Τι εκδίκηση, για ποιον, και από ποιον; Ο λαός ψηφίζει κάθε φορά, και κάθε φορά διαλέγει όποιους κρίνει για να κυβερνηθεί αυτή η έρημη η χώρα, κι όχι για να βγάλουμε τα οικτρά απωθημένα μας.

Αυτό το μη-πολιτικό μένος και το χολερικό μίσος που κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα, οι ευχές καρκίνου, θανάτου και άλλα ειδυλλιακά, είναι πραγματικά κάτι ακατανόητο και ανόητο ταυτόχρονα και δεν μπορεί κανείς να καταλάβει εναντίον ποίων στρέφεται. Θέλουνε κάποιοι να πάρουνε ρεβάνς και για τι; Δεν τους φτάνει το να πάρουν την κυβέρνηση, να δείξουνε τις ικανότητες και τη χάρη τους, να αποδείξουνε πως είναι καλύτεροι απ’ τους άλλους ώστε να τους ξαναπροτιμήσει ο κόσμος; Οχι. Θέλουνε να ανεβούν και να κατσικωθούν για πάντα, με το ζόρι, μπαγλαρώνοντας κάθε πολιτικό αντίπαλο, καταργώντας τα ΜΜΕ και τις δημοκρατικές διαδικασίες για να φέρουνε επιτέλους την πραγματική δημοκρατία της στρούγκας με το κουρμπάτσι; Ωραία φιλοδοξία – αν είναι αυτή η φιλοδοξία τους εν έτει 2023 και εν Ευρώπη. Διότι κάτι τέτοιο υπονοείται απ’ τις αναρτήσεις, τα γραφόμενα και την αδικαιολόγητη λύσσα κάποιων και μάλιστα νέων, ένθεν κακείθεν, κι απ’ τις δυο όχθες, και είναι ακατανόητο από πού προκύπτει. Κάνουνε σαν μια υστερική γριά που δεν της πέτυχε το χρώμα στο μαλλί και βγήκε στο μπαλκόνι και ουρλιάζει. (Είπαμε: άβυσσος η ψυχή).

Κάποιες και κάποιοι το λένε φόρα-παρτίδα: θέλουνε αιματηρή εκδίκηση, κρεμάλες, να καεί η Βουλή κ.λπ.  Αυτή η συμπεριφορά ξεκινάει προφανώς από προσωπικά προβλήματα ή από αίσθηση αποτυχίας που ιδεολογικοποιείται για να μη φανεί η μιζέρια της και, με τον φερετζέ «του λαού», θέλει να κάνει φιλοαίματη υπεραναπλήρωση.  Κυκλοφορούν κάποια τέτοια λαμπρά Ελληνόπουλα, και στην καθημερινότητα και στον καλλιτεχνικό χώρο, όπου οι διαψευσμένοι εγωισμοί δεν είναι και λίγοι. Ή, έτσι πιστεύουν, ενώ θα έπρεπε να νιώθουνε μια χαρά, διότι κάποιοι εξ αυτών και λαμπρή καριέρα κάνανε μέσα στον κακό καπιταλισμό, και φήμη επαρκή έχουν, και λεφτά έβγαλαν, και εξοχικά πήραν και μην περιμένουνε να τους κατεβάσει κάποιος και τη μαϊμού απ’ το δέντρο. Αρα;

Ισως σε ορισμένες περιπτώσεις είναι πόζα, συμφέρουσα πόζα – υπάρχει κι αυτό το είδος. Συν το σύνδρομο του αντάρτη. Είμαι ο νέος Τσε που κατέβηκε από τη Βολιβία στη Λάρισα και πάω για Καλαμπάκα. Φαντασιώσεις, ελλιπή διαβάσματα, αφαιρέσεις, η αγωνία να αρέσεις στη φάρα κι άλλα προσωπικά θέματα που μετασχηματίζονται σε επιθετικότητα και η οποία με τη σειρά της υποδύεται την ιδεολογία. Συμβαίνει – είναι ό,τι πιο κλισέ κι ό,τι πιο κοινότοπο, εδώ και αρκετά χρόνια. Πιο βαρετό κι από παλιό ανέκδοτο.

Απ’ την άλλη φαίνεται θεαματικά η έλλειψη αντίληψης της όντως πραγματικότητας. Ή, η θεληματική ακύρωση του πραγματικού, η στρεβλή και εθελότυφλη πρόσληψη του κόσμου, η εσωτερίκευσή του διαθλαστικά, μέσα από αναδρομικές μυθολογίες, υποτιθέμενες οφειλές στον πατέρα, ή στην ιδεολογία (κάποτε) της οικογένειας. Δηλαδή, λόγω του ότι εμένα ο πατέρας μου ήταν αριστερός και η μάνα μου βασιλόφρων οφείλω να διαλέξω κάτι ανάμεσα και να ψηφίζω Λεβέντη; (Ασε που η μάνα μου, μετά, προς το τέλος, αφομοιώθηκε, έγινε ΠΑΣΟΚ).

Κι αν ο μπαμπάς κάποιου υπήρξε δωσίλογος, οφείλει και ο ίδιος να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση; Ή, επικαλούμαστε επιλεκτικά την οικογένεια κι όταν μας βολεύει; Σβήσε κι άραξε, ορέ συμπατριώτη. Τι τα θέλουμε τα ματωμένα αίματα; Για τέτοια είμαστε τώρα; Ασε που κινδυνεύει να σκιστεί το καλσόν, που έχει ακριβύνει τελευταία και δεν προβλέπεται και στο καλάθι της νοικοκυράς.