«Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά»

…Οπως λέει και το γνωστό τραγούδι των Κατσιμιχαίων. Η προεκλογική περίοδος οικοδομείται με όλα τα φθαρμένα υλικά του παρελθόντος. Ανεφάρμοστες υποσχέσεις μέσα από οικονομικά προγράμματα – προδρόμους μνημονίων, fake news, φιλοτεχνημένη όξυνση, hate speech, όλα στον υπερθετικό βαθμό ίσως και εξαιτίας του πιο έντονου ρόλου των social media με μόνο ουσιαστικά στόχο τη στεγανοποίηση των φανατικών. Ενα υποκριτικό restart σαν να μην έχει προηγηθεί τίποτα, χωρίς τα κόμματα να νιώθουν στο παραμικρό υπόλογα για τις πολιτικές του παρελθόντος. Την Κυριακή είδαμε σε replay και πρακτικές. Ο υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης δέχτηκε επίθεση με γιαούρτια ενώ έτρωγε με τη γυναίκα του και τα δύο ανήλικα παιδιά τους σε μεζεδοπωλείο στα Πετράλωνα. Ο βίαιος λόγος σχεδόν πάντα γίνεται πράξεις και συχνά διαχέεται σε μη πολιτικά πεδία. Αυτό που σόκαρε περισσότερο όμως δεν ήταν ότι το γιαούρτι κατευθύνθηκε εκτός από τον υπουργό και σε ένα παιδάκι 8 ετών, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε ο αντιδημοκρατικός «ακτιβισμός». Ανακοίνωση ρητής καταδίκης του περιστατικού εξέδωσε μόνο το κόμμα του κ. Πλεύρη, ενώ υποστηρικτές άλλων κομμάτων αστειεύονταν με τη φασιστικής εμπνεύσεως επίθεση, γράφοντας με το ονοματεπώνυμό τους αθλιότητες και χυδαία υπονοούμενα, επιβεβαιώνοντας ότι ενώ όλα παραμένουν λίγο πολύ ίδια στην πολιτική ζωής της χώρας, υπάρχει πλέον μία κομβική διαφορά. Για ένα καθόλου μικρό τμήμα του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας δεν αρκεί η πολιτική αντιπαράθεση, η κόντρα, ακόμα και ο έντονος διαπληκτισμός. Ο στόχος δεν είναι πλέον να ηττηθεί πολιτικά και ιδεολογικά ο αντίπαλος. Αλλά να εξαφανιστεί. Να απονομιμοποιηθεί ηθικά, να εξοντωθεί. Αυτόν τον σκοπό υπηρετεί και η παραδημοσιογραφία των fake news, η βία και τα εκατοντάδες έμμισθα τρολ που χυδαιολογούν, διαδίδουν ψέματα, κάνουν φωτομοντάζ αναρτήσεων, επινοούν ιστορίες, κατασκευάζουν πραγματικότητες, επιτίθενται στον Τύπο, επιδίδονται σε δολοφονίες χαρακτήρων σε έναν ηθικό κατήφορο χωρίς τέλος. Το περιθώριο έγινε mainstream και εργαλειοποιείται πολιτικά οδηγώντας ακόμα και σε ανιστόρητες συμπλεύσεις.

Τα κοινά συνθήματα της κάτω και της πάνω πλατείας είχαν ως συγκολλητική ουσία τον αντισυστημισμό και η ώσμωση που προκαλεί αυτός ακριβώς ο αντισυστημισμός δείχνει τελικά να υπερισχύει έναντι κάθε ιδεολογικής διαφοράς. Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς αν ακούσει τις αναλύσεις των δημοσκόπων για το πού δείχνουν οι μετρήσεις ότι κατευθύνονται οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής. Αλλά και από το ότι δεν υπήρξε αρραγές μέτωπο κατά της δυνατότητας εισόδου στη Βουλή του καταδικασμένου για αρχηγικό ρόλο σε εγκληματική οργάνωση Ηλία Κασσιδιάρη. Υπάρχουν κόμματα που γνωρίζουν ότι παρά το ιδεολογικό χάσμα με το νεοναζιστικό μόρφωμα μπορούν να αντλήσουν ψήφους από αυτή τη δεξαμενή, ποντάροντας στην ψήφο «καταδίκης του κατεστημένου». Η ιστορική εμπειρία δεν μας δίδαξε τίποτα, δεν μας άλλαξε, μάλλον μας έκανε χειρότερους. Λαϊκιστές και εκπρόσωποι της παλιάς Ελλάδας πουλάνε με διχαστικό λόγο ως μέλλον ένα μεταμοντέρνο παρελθόν, καλλιεργώντας πολωτικά σκηνικά χωρίς πρόγραμμα με μόνη πρόταση την ήττα του αντιπάλου απευθυνόμενοι στο εύκολο πολιτικά αναλφάβητο κοινό που είναι έτοιμο να πιστέψει ότι ο φανατισμός δείχνει ακεραιότητα και οι πράξεις εκτός δημοκρατικού κανόνα ταυτίζονται με τη νεανικότητα και τον αντισυστημισμό.

Σε δύο εβδομάδες θα φανεί ποια Ελλάδα θα κερδίσει.