Ποια ανθρωπότητα;

Στις 29 Ιανουαρίου 1979 η 16χρονη Μπρέντα Αν Σπένσερ πήρε ένα όπλο, που της είχε χαρίσει ο πατέρας της, έλαβε θέση σκοπευτή έξω από μία σχολική αυλή και άνοιξε πυρ. Σκότωσε δύο ενήλικους και τραυμάτισε οκτώ παιδιά και έναν αστυνομικό. Ηταν ημέρα Δευτέρα. Στην ανάκριση ρωτήθηκε για ποιο λόγο το έκανε. «Δεν μου αρέσουν οι Δευτέρες» απάντησε και έδωσε τίτλο στο «I don’t like Mondays», την επιτυχία που απογείωσε τους Boomtown Rats του Μπομπ Γκέλντοφ. Οταν εξετάστηκε από ψυχιάτρους, η Σπένσερ, διαγνώστηκε με βαριά κατάθλιψη. Καταδικάστηκε σε ισόβια και σε δύο χρόνια θα έχει την ευκαιρία να κάνει αίτηση αποφυλάκισης. Οι προηγούμενες αιτήσεις απορρίφθηκαν. Για τον κόσμο του 1979 το γεγονός ήταν συγκλονιστικό. Το δε τραγούδι, που είναι συμπαθητικό, έκανε μεγάλες πωλήσεις, έμεινε μήνες στα charts και έφτιαξε την τύχη του Γκέλντοφ.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να γραφτεί κάτι αντίστοιχο μετά το μακελειό στο Βελιγράδι, όπου ένας έφηβος σκότωσε με τα όπλα του πατέρα του οκτώ μαθητές Δημοτικού. Μπα, όχι. Ναι, πρόκειται για μία τραγωδία στη σφαίρα του αδιανόητου, αλλά, εντάξει, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία. Σε τρεις μέρες δεν θα τη συζητά κανένας έξω από τη Σερβία. Πότε θα έρθει η επόμενη; Αγνωστο. Δεν ξέρουμε ούτε τον χρόνο, ούτε το μέρος. Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάποια μυαλά τώρα διαβάζουν τις λεπτομέρειες του μακελειού και βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του δράστη.

Και ξέρετε τι μου φαίνεται αστείο; Λέμε για τις αλλαγές που θα φέρει στον κόσμο η τεχνητή νοημοσύνη, αλλά ουδόλως μας απασχολούν οι αλλαγές που υφίστανται καθημερινά οι άνθρωποι. Μας τρομάζουν οι μηχανές, όμως κάνουμε ότι δεν βλέπουμε αυτό που συμβαίνει μέσα μας. Αυτή τη στιγμή αναπτύσσεται ένα υβριδικό είδος ανθρώπου, εκτεθειμένο σε καταιγισμό πληροφοριών, δέσμιο της εικόνας και του ναρκισσιστικού πολιτισμού, που αισθάνεται ότι για να ακουστεί πρέπει να φτάσει στα άκρα. Και εντάξει, να ανησυχούμε για την τεχνητή νοημοσύνη και πώς μπορεί να πάρει τα ηνία από την ανθρωπότητα. Αλλά για ποια ανθρωπότητα μιλάμε;

Ο Star της ημέρας

Πρέπει να έχω δει πάνω από πενήντα φορές το τελευταίο καλάθι του Κώστα Σλούκα στην Πόλη. Εκείνα τα τρία δευτερόλεπτα που ο παίκτης του Ολυμπιακού τα κάνει να διαρκούν λίγο περισσότερο, αφού όσο η μπάλα είναι στον αέρα, αισθάνεσαι ότι ο χρόνος σταμάτησε. Οχι, δεν σταμάτησε. Ηταν όμως αρκετός για να συναντηθούν μέσα του το ταλέντο, η εμπειρία, η τύχη και κυρίως το σθένος.

Το σωστό ματς

Το debate των πολιτικών αρχηγών θα αρχίσει στις 21:00 της 10ης Μαΐου. Μία ώρα αργότερα θα ξεκινήσει ο πρώτος ημιτελικός του Champions League ανάμεσα στη Μίλαν και στην Ιντερ. Ευτυχώς πέσαμε στο σωστό ματς. Γιατί έτσι μπορεί να μείνει κανένας άνθρωπος που θα αφήσει στην άκρη την ιταλική μάχη για να δει την ελληνική. Αν όμως είχε προγραμματιστεί για το ίδιο βράδυ ο ημιτελικός ανάμεσα στη Μάντσεστερ Σίτι και τη Ρεάλ Μαδρίτης, η τηλεθέαση του debate θα ήταν αντίστοιχη μεταμεσονύχτιας εκπομπής τηλεμάρκετινγκ σε περιφερειακό κανάλι. Ξέρετε, από εκείνες τις εκπομπές που τις βλέπεις μέσα στη μαύρη νύχτα και αναρωτιέσαι τι έχει πάει λάθος στη ζωή σου.

Και η παγκόσμια ειρήνη;

Η Πόπη Τσαπανίδου είναι καλεσμένη στο πρωινό του Mega, στη Βούλγαρη και στον Χασαπόπουλο. Και ερωτάται για το «Συμβόλαιο Αλλαγής» που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας. «Πώς θα κρατικοποιήσετε τη ΔΕΗ; Είναι και εισηγμένη στο Χρηματιστήριο» ρώτησαν οι παρουσιαστές. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα ισοδυναμεί με τη λύση στον τετραγωνισμό του κύκλου. Ομως η Τσαπανίδου δεν την είχε. Αρχισε να λέει για τους δυσβάσταχτους λογαριασμούς που παίρνουν οι καταναλωτές, αλλά, κατά τα λοιπά, «δεν είχε μπροστά της» τα ποσά για κάθε κωδικό ενός «πλήρους κοστολογημένου προγράμματος». Και πώς να τους έχει αφού δεν υπάρχουν; Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ μάζεψε γύρω από ένα τραπέζι τεχνοκράτες και τους ζήτησε να συντάξουν το πρόγραμμα. Γιατί δεν πιστεύω ότι υπήρξε σοβαρός άνθρωπος που κάθισε και έκανε σχέδιο για την κρατικοποίηση της ΔΕΗ. Οπως και για τις υπόλοιπες εξαγγελίες, από τις οποίες απουσιάζει μόνο το σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ για την παγκόσμια ειρήνη. Ετοιμο και κοστολογημένο, εννοείται.