Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Ποιος είχε πει ότι τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται μετά το ψάρεμα, κατά τη διάρκεια του πολέμου και πριν από τις εκλογές; Ο Μπίσμαρκ με ειδοποιούν από το κοντρόλ. Ούσα νησιώτισσα, μπορώ να επιβεβαιώσω το πρώτο. Και με την εμπειρία των εκλογικών αναμετρήσεων που θυμάμαι από το 1974 και μετά, ξέρω πολύ καλά ότι συμβαίνει το τρίτο. Είναι, λίγο – πολύ, μια συνθήκη που ισχύει για «εχθρούς και φίλους». Μέχρι πού όμως; Διότι ακόμη και την εποχή του άκρατου λαϊκισμού που ζούμε, υπάρχει ένα όριο. Αυτό της στοιχειώδους αληθοφάνειας. Από εκεί και πέρα, όσο πιο μακριά πάει το ψέμα σου, τόσο πιο στάσιμο κρατά εσένα.

Αυτό το όριο ξεπέρασε ο ΣΥΡΙΖΑ με τη διαδικτυακή αφισέτα που κυκλοφόρησε χθες. Η οποία έχει την υπογραφή της νεολαίας του και τάζει στους νέους ψηφοφόρους ότι, αν ψηφίσουν το κόμμα της Κουμουνδούρου, θα περάσουν από φέτος στα ΑΕΙ χωρίς ελάχιστη βάση. Ελεύθερη είσοδος βρε παιδί μου. Κάπως σαν «Κουτσοί, στραβοί στον Αγιο Παντελέμονα» που έλεγε η γιαγιά μου. Κάτι που είναι αδύνατον να γίνει, που είναι έξω από κάθε πιθανότητα ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει από την πρώτη Κυριακή αυτοδύναμη κυβέρνηση, ακόμη και αν την 21η Μαΐου πάρει 154% (διότι ο κόσμος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι σαν τον, πάλαι ποτέ, κόσμο του Φώσκολου, εκεί όπου όλα μπορούν να συμβούν). Να μην εξηγώ το γιατί, μεγάλοι άνθρωποι είμαστε. Εκτός κι αν υποβόσκει ο υπαινιγμός ότι με τη δεύτερη φορά ΣΥΡΙΖΑ, τα νομοσχέδια δεν θα χρειάζεται να περνάνε από τη Βουλή.

Πέρα του απροκάλυπτου ψέματος όμως, υπάρχει και η ηθική διάσταση του μηνύματος. Τι θέλει να πει ο «ποιητής»; Τι θέλει να «χαϊδέψει» και να κανακέψει ο πολιτευτής; Τα πιο χαμηλά ένστικτα του ανθρώπου. Την παραίτηση από κάθε προσπάθεια για το καλύτερο. Την ισοπέδωση των αξιών που προσδοκά ο ανάξιος. Την τεμπελιά, το αραλίκι, την παραίτηση. Τη μηδενική προσπάθεια. Την απαξίωση τόσο της μόρφωσης όσο και της Παιδείας. Η απάντηση σε αυτήν τη νοοτροπία της εξίσωσης προς τα κάτω και της αποποίησης της διάκρισης δεν έρχεται μόνο από την παράδοση της Αριστεράς που ήθελε, κάποτε, τους προλετάριους ουσιαστικά μορφωμένους ως το μόνο «όπλο» απέναντι στις ταξικές διαφορές. Ούτε μόνο από την παράδοση μίας Ελλάδας που πάλευε στα χωράφια για να μπορέσει ένα, τουλάχιστον, παιδί της οικογένειας, να σπουδάσει, να μορφωθεί, να γίνει επιστήμων. Ερχεται και από ένα «παιδί των γηπέδων», από τον Νίκο Γκάλη που προχθές ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του ΑΠΘ. «Αυτό που πρέπει να μείνει για πάντα μαζί σας είναι τα γράμματα, η μόρφωση και το ήθος. Γι’ αυτό παιδιά, κοιτάξτε να σπουδάσετε πρώτα» είπε.

Από την άλλη, διαβλέπω στον ΣΥΡΙΖΑ την τακτική αυτού που ξέρει ότι θα χάσει γι’ αυτό και τάζει τα πάντα αφού δεν θα κληθεί να εκπληρώσει τίποτα. Και την προχειρότητα που προκαλεί ο πανικός. Τόσα παλικάρια και κοπελιές στη νεολαία της Κυμουνδούρου, δεν βρέθηκε ένας ή μία να τον φωτογραφίσουν πλάτη; Και χρησιμοποίησαν μία φωτογραφία τύπου Image Bank που όχι μόνο έχει χρησιμοποιηθεί σε άλλες καμπάνιες αλλά, όπως καταλαβαίνει κάποιος, από το μέγεθος της πλάτης και του κεφαλιού, σε σχέση με το μέγεθος του σακιδίου, πρόκειται για μαθητή του Δημοτικού. Εκτός κι αν το σχέδιο είναι «Από το Δημοτικό, κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο».

Το καφενείο με τα «αγάλματα»
Είναι και το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ με τον τύπο που ξεκινάει τα χαράματα να πουλήσει τις αγκινάρες του. Σε μια υποφωτισμένη φιλμική ατμόσφαιρα που τόσο απολαυστικά ανέλυσε χθες ο «διπλανός» μου Ηλίας Κανέλλης. Ολα τα λεφτά ο εύρωστος καραφλοκοτσίδας που… φοβάται. Αλλά έχω μια άλλη παρατήρηση να κάνω. Ο αγρότης περνάει από το καφενείο πριν καν φωτίσει ο ήλιος. Και οι τρεις τύποι είναι ήδη εκεί. Σχεδόν ακούνητοι, σαν τοτέμ, σαν αγάλματα. Τι έγινε ρε παιδιά. Ξέμειναν από το προηγούμενο βράδυ ή πρόκειται για μόνιμο ντεκόρ του μαγαζιού;