Τίποτα δεν έμαθε

Ηταν πρωθυπουργός σχεδόν πέντε χρόνια. Πέρασε διά πυρός και σιδήρου. Επαιξε τυχοδιωκτικά για να ανεβεί στην εξουσία και παραλίγο να οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή. Τη σκαπούλαρε μέσω της κωλοτούμπας στον ρεαλισμό και, κουτσά στραβά, εφαρμόζοντας το μνημόνιο που ο ίδιος ψήφισε όπως το διερμήνευαν οι δυνάμεις που ασκούσαν την επιτροπεία στη χώρα μας, όντως συνέβαλε στη σταθερότητα – αλλά αφού έφυγε από την εξουσία για να αναλάβουν δυνάμεις που πίστευαν στην αγορά, στην Ευρώπη και στην ανάγκη εκσυγχρονισμού της χώρας.

Προφανώς μιλάω για τον Αλέξη Τσίπρα. Οποιος κι αν ήταν στη θέση του θα μακάριζε την καλή του τύχη χάρη στην οποία, αντί να είναι ο αποσυνάγωγος πίσω από μια καταστροφή, στην ουσία η εμπειρία του τού έμαθε τις τεχνικές της διακυβέρνησης. Με τόση πείρα, που θα ‘λεγε κι ο Καβάφης, θα έπρεπε να είναι ένας σοφός. Είχε άλλωστε τέσσερα χρόνια να μετατραπεί σε έναν σοβαρό πολιτικό, που θα διεκδικούσε εκ νέου την εξουσία, αυτή τη φορά όχι ως ο αδαής και ορμητικός ριζοσπάστης που δεν κρατιόταν αλλά ως ένας που έπαθε και έμαθε. Ο ορμητικός ριζοσπάστης της νεότητος θα μπορούσε να έχει γίνει ένας στοχαστικός πραγματικός αριστερός δημοκράτης, κι η πρότασή του να είναι μια οργανωμένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, με άλλη δοσολογία πολιτικής από την πολιτική Μητσοτάκη. Νοικοκυρεμένα, συστηματικά, ήταν ρεαλιστικό γι’ αυτόν να αποκτήσει πρόταση εξουσίας με ιδεολογικό πρόσημο κοντινό σε εξωστρεφείς σοσιαλδημοκράτες, ευρωπαϊστές, παλαιούς ανανεωτικούς και σύγχρονους δημοκράτες αριστερούς.

Βλέποντας, όμως, τις κινήσεις του, τις ομιλίες του και τη στρατηγική του, αυτές τις πρώτες μέρες της προεκλογικής περιόδου, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι τίποτα δεν έμαθε. Αν είχε μάθει, δεν θα ήταν τόσο επιπόλαιος και δεν θα επανέφερε τα διλήμματα του 2019, τα οποία τον οδήγησαν στην κατ’ επανάληψη συντριβή και στην αποχώρησή του από τη διακυβέρνηση.

«Η απλή αναλογική δεν έχει μόνο οφέλη, έχει και ευθύνες», είπε στο Φόρουμ των Δελφών ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. «Και το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25, εάν υπολείπονται 5-10 βουλευτές για να έχουμε την πλειοψηφία που χρειαζόμαστε ώστε να προχωρήσουμε μπροστά σε ένα σχέδιο προοδευτικής προγραμματικής σύγκλισης, θα πρέπει να πάρουν την ευθύνη αν θα στηρίξουν αυτή την κυβέρνηση ή αν θα ανοίξουν τον δρόμο στον κ. Μητσοτάκη…». Τι ζητάει δηλαδή ο Τσίπρας; Ανοχή από δύο κόμματα τα οποία θέλουν να γκρεμίσουν το σύστημα. Ο Βαρουφάκης ήδη επανέφερε το σενάριο της χρεοκοπίας, της εξόδου από το ευρώ και του κλεισίματος των τραπεζών – το οποίο ο Τσίπρας δεν μπορεί να έχει ξεχάσει τι προκάλεσε το 2015, ήταν ο άνθρωπός του στην κυβέρνησή του. Και το ΚΚΕ οραματίζεται την επανάσταση, την ανατροπή, «λαϊκή» δημοκρατία και δικτατορία του προλεταριάτου.

Ζητώντας ο Τσίπρας στήριξη από αυτά τα δύο κόμματα, στην ουσία κλείνει το μάτι σε δυνάμεις ανατροπής, σε δυνάμεις η γραμμή των οποίων είναι μια επόμενη εθνική περιπέτεια (αν και το ΚΚΕ, φρονίμως, μεταθέτει τεμπέλικα την περιπέτεια αυτή σε ένα ιδανικό μέλλον) – και μόνο στην προοπτική της αναταραχής θα τον στήριζαν. Αυτό άραγε επιδιώκει; Κι αν επιδιώκει αυτό, έχει την εντύπωση ότι οι πολίτες δεν θα σκεφτούν όπως σκέφτηκαν και το 2019 – δεν θα προτάξουν την αυτοσυντήρησή τους, το επίπεδο που κατέκτησαν, την ομαλότητα και τη σταθερότητα;

Πράγματι, τίποτα δεν έμαθε ο πρόεδρος.

Την αλήθεια κι ας πονάει
Μου έκανε εντύπωση και η συνέντευξη του προέδρου Αλέξη Τσίπρα σε μια νεαρά μπλόγκερ. Η προσποιητή δήθεν νεανική γλώσσα, η μαγκιά των διατυπώσεων. Αλλά περισσότερο μου έκαναν εντύπωση οι ηθελημένες διαστρεβλώσεις, στις οποίες καταφεύγει συστηματικά, ακόμα κι όταν απέναντί του δεν έχει μια αδαή κοπέλα που μόνο ένα λαϊφστάιλ μπορεί να υποστηρίξει.
Είπε ο πρόεδρος και τα εξής: «Μισό λεπτάκι ας πούμε τώρα; Τι είπαμε ψέματα; Θέλαμε να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια. Θέλαμε να συγκρουστούμε. Για να υπερασπιστούμε το δίκιο του ελληνικού λαού και την εντολή του ελληνικού λαού. Και το φτάσαμε μέχρι εκεί που δεν πήγαινε. […] κι όταν είδαμε ότι αυτό είναι αδιέξοδο κι ότι θα οδηγηθεί ένας ολόκληρος λαός στη χρεοκοπία, τότε κάναμε αυτό που έπρεπε να κάνουμε…».
Δεν έγινε έτσι. Ο πρόεδρος είχε υποσχεθεί ότι θα σκίσει τα μνημόνια με ένα νόμο και με ένα άρθρο. Οι αντίπαλοι και οι σχολιαστές τον προειδοποιούσαν ότι αυτή η πολιτική θα οδηγούσε στην καταστροφή. Το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έβριζε όσους προειδοποιούσαν, τους έλεγε γερμανοτσολιάδες και υποσχόταν το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης». Υποσχόταν, δηλαδή, ένα ψέμα. Το οποίο κατέρρευσε, μάλιστα παραλίγο να καταρρεύσει και η χώρα. Φοβάμαι ότι κάποιος πρέπει να πει την αλήθεια και στον ίδιο τον πρόεδρο.