Τα πάρκα πρέπει {LF}να είναι για όλους

Oταν ο ιδιοκτήτης του μύλου Joseph Strutt έκοψε την κορδέλα στο Derby Arboretum το 1840, η είσοδος ήρθε με μια προειδοποίηση. Eνα από τα πρώτα δημόσια πάρκα στην Αγγλία ήταν ανοιχτό για το κοινό μόνο τις Κυριακές και τις Τετάρτες. Για την υπόλοιπη εβδομάδα, τα σιντριβάνια και τα μονοπάτια του προορίζονταν για πελάτες που θα πλήρωναν, των οποίων τα τέλη εισόδου ουσιαστικά επιδότησαν το πάρκο.

Το σύστημα καταργήθηκε το 1882, καθώς η αυξανόμενη ανησυχία για τη δημόσια υγεία μεταξύ των βικτωριανών μεταρρυθμιστών επιτάχυνε τη δημιουργία ανοιχτών δημόσιων πάρκων σε πόλεις σε όλη την Αγγλία. Οποιοσδήποτε μπορεί πλέον να περπατήσει στο Derby. Αλλά μια άλλη μορφή περιορισμών λαμβάνει χώρα στα πάρκα σήμερα. Τα δημοτικά συμβούλια που έχουν δει τους προϋπολογισμούς τους να πλήττονται από τη λιτότητα βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν τα πάρκα σε περιουσιακά στοιχεία, συχνά νοικιάζοντας τμήματα της γης σε περιφραγμένες εμπορικές εκδηλώσεις.

Αυτές οι κινήσεις μπορεί να είναι αμοιβαία επωφελείς, ιδιαίτερα όταν το πάρκο είναι μεγάλο και ζητείται η γνώμη των ντόπιων. Μπορούν επίσης να μοιάζουν με μια καταστροφική μορφή προσωρινής ιδιωτικοποίησης.

Αυτή η εξάρτηση μπορεί να φαίνεται σαν μια ασήμαντη απόχρωση. Αντιπροσωπεύει, όμως, μια βαθιά αλλαγή στη χρηματοδότηση των δημοτικών υποδομών, μετά τη φιλοδοξία του Ντέιβιντ Κάμερον να οικοδομήσει ένα πιο αποδοτικό κράτος. Αν και ορισμένα συμβούλια μπορούν να καλύψουν τα κενά χρηματοδότησης ενοικιάζοντας χώρο εμπορικά, δεν έχουν όλα αυτή τη δυνατότητα. Μια έρευνα του «Guardian» το 2022 διαπίστωσε ότι τα δημοτικά συμβούλια σε υποβαθμισμένες περιοχές – όπου οι άνθρωποι είναι συχνά λιγότερο πιθανό να έχουν πρόσβαση σε χώρους πρασίνου – είχαν περικόψει τις δαπάνες για πάρκα έως και 92% από το 2010. Το συμβούλιο του Knowsley σχεδίαζε να πουλήσει το 10% των πάρκων του μέχρι που οι διαμαρτυρίες οδήγησαν σε αναστροφή της κίνησης αυτής. Το δημοτικό συμβούλιο του Νιούκαστλ παρέδωσε τα πάρκα του σε φιλανθρωπικό ίδρυμα, αφήνοντας τη συντήρησή τους στα χέρια εθελοντών.

Υπάρχουν παραδείγματα που ανατρέπουν αυτή την τάση: το δημοτικό συμβούλιο του Λίβερπουλ υπέγραψε πρόσφατα μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την προστασία των πάρκων του στο διηνεκές. Αλλά για τα δημοτικά συμβούλια που δεν μπορούν να πληρώσουν τα πάρκα τους, ο κίνδυνος είναι η αραίωση των δημοτικών υποδομών και μια καταρρέουσα δημόσια σφαίρα. Πολλοί αστικοί χώροι έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί ή ξεπουληθεί. Τα πάρκα είναι ένας από τους τελευταίους χώρους του πραγματικά δημόσιου χώρου. Μας προσφέρουν παρηγοριά και καθαρό αέρα, χώρο για αναπνοή και άσκηση. Τα συμβούλια δεν πρέπει να εξαρτώνται από εμπορικά έσοδα για να διαφυλάξουν το μέλλον τους.