Ο Τσίπρας στο Βερολίνο (ή η αλεπού στο παζάρι)

Συνοπτικά, θα μπορούσε να τεθεί και ως εξής: «Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;». Με την προεκλογική εκστρατεία να βρίσκεται ήδη στο κόκκινο και τον… σπουδαίο ηθοποιό και, πάνω απ’ όλα, σπουδαίο άνθρωπο, Γεωργούλη, να του έχει βάλει κυριολεκτικά φωτιά που δεν λέει να σβήσει, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας είπε να… επεκτείνει τον προεκλογικό αγώνα του πέραν των συνόρων. Και πήρε την άγουσα για το (ουσιαστικό πολιτικό παζάρι στο) Βερολίνο. Οχι για να κυνηγήσει ψήφους αποδήμων. Αυτά είναι για να ‘χουμε να λέμε: και συριζαίους Βερολίνου είχε στο πρόγραμμα και γερμανική Αριστερά, αλλά για… ξεκάρφωμα. Δηλαδή, για να γίνει πιο σαφές, δεν μιλάμε για ταξίδι για την προεκλογική εκστρατεία και ας γίνεται την ώρα που αυτή έχει πια πάρει φωτιά. Πρόκειται για ταξίδι επικεντρωμένο στη… μετεκλογική εκστρατεία του Τσίπρα. Και το αντικείμενό του, ένα και μόνο: η γερμανική (συνεπώς και ευρωπαϊκή) εύνοια στο ενδεχόμενο κυβέρνησης συνασπισμού υπό τον ΣΥΡΙΖΑ στη, σαφώς επικρατέστερη, περίπτωση που αυτός έρθει δεύτερο κόμμα και αν η ΝΔ δεν θα έχει καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση.

Ο Τσίπρας πήγε στο Βερολίνο για έναν λόγο: για να δει τον Σολτς στο «άνετο» περιβάλλον των κομματικών του γραφείων (καθώς δεν συναντά ομόλογό του) για να πάρει το πράσινο (κυριολεκτικά και μεταφορικά εν προκειμένω) της Γερμανίας για μία τέτοια κυβέρνηση, ή, στο άλλο ενδεχόμενο, για μία «μεγάλη συγκυβέρνηση», αλλά ασφαλώς άνευ Μητσοτάκη. Κάτι αντίστοιχο είχε πράξει λίγο καιρό από πριν τις εκλογές που τον έκαναν για πρώτη φορά πρωθυπουργό, όταν επισκεπτόταν στο γραφείο του τον Σόιμπλε. Τότε, δεν είχε πάει στη Μέρκελ. Ηταν μία μέρα με ψιλό χιόνι στη γερμανική πρωτεύουσα και η επίσκεψή του στο υπουργείο Οικονομικών πραγματοποιήθηκε τότε ακόμα σε συνθήκες «μαντάμ Μέρκελ γκόου χομ», ενώ το περιεχόμενό της ουδέποτε δημοσιοποιήθηκε επαρκώς από τις δύο πλευρές. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία: πριν καν φτάσουμε στην αδυναμία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, η τότε «τρόικα» είχε τινάξει ήδη στον αέρα την κυβέρνηση Σαμαρά με την άρνηση της τελευταίας αξιολόγησης, την οποία λίγο πριν φερόταν ότι θα ολοκλήρωνε θετικά. Και η γνωστή (αλλά με ακόμα εντελώς μυστηριώδη κίνητρα και τρόπο) διαρροή του λεγόμενου «μέιλ Χαρδούβελη» έδινε τη χαριστική βολή ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο του Τσίπρα προς την εξουσία.

Επιστρέφοντας όμως στο σήμερα, την ίδια στιγμή που ο αρχηγός πηγαίνει να υποβάλει τα σέβη του στην καγκελαρία και να αιτηθεί της εύνοιάς της, στην Αθήνα, ένα βαρύ όνομα του ΣΥΡΙΖΑ κάνει μία δήλωση που ανατρέπει πλήρως την προηγούμενη θέση του αρχηγού του: ο Γιάννης Δραγασάκης είπε ξεκάθαρα και χωρίς περικοκλάδες ότι και ως δεύτερο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει να σχηματίσει κυβέρνηση. Και μαζί και Τσακαλώτος. Ο Δραγασάκης ομολόγησε έτσι δημόσια αυτό που πήγε να πετύχει ο Τσίπρας στο Βερολίνο. Αλλο που μετά τα ξαναγύρισαν γιατί προκλήθηκε αντίδραση. Ομως, ΣΥΡΙΖΑ είναι, ό,τι θέλουν λένε και ξελένε… Οπότε, έχουμε πλέον φύγει και επισήμως από τις επίμονες αυταπάτες της βεβαιότητας μιας δεύτερης Κυριακής και είμαστε ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στον σχηματισμό κυβέρνησης από την πρώτη Κυριακή, όπως εδώ και μήνες από εδώ υποστηρίζεται.

Δεν ξέρουμε τι είπε ο Σολτς στον Τσίπρα. Και ούτε και θα μάθουμε. Πάντως, η ουσία είναι ότι η προτίμηση των Γερμανών στον ίδιο και στο κόμμα του έναντι της λεγόμενης «Δεξιάς» στην Ελλάδα, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη – έχει πιστοποιηθεί πολλάκις. Και μάλιστα, αυτό επί γερμανικής Δεξιάς. Οχι τώρα, που είναι και περίπου ιδεολογικά ομογάλακτοι… Οπως περίπου θα το έθετε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, «έξω πάνε καλά». Κι αυτό κάπως τους ησυχάζει όταν δεν πάνε καλά μέσα. Αλλά υπάρχει και το Βερολίνο…