Από τον ώμο

Η Κυριακή, όπως θυμάμαι από τα Θρησκευτικά στο σχολείο, είναι ημέρα αφιερωμένη στον Θεό. Η χθεσινή Κυριακή, αν κατάλαβα καλά από τους προβληματισμούς των πολιτικών αναλυτών, ήταν αφιερωμένη σε μια άλλη θεότητα: στον πρόεδρο Ιωάννη Βαρουφάκη και τα σχέδιά του για το μέλλον της Ελλάδος και, φυσικά, του κόσμου ολόκληρου. Θα κλείσει, αγάπη μου, τις τράπεζες ή όχι; Επίσης, θα συνεργαστεί με τους άλλους δύο για να φράξουν τον δρόμο στον Μητσοτάκη ή όχι;

Πιθανότερο είναι, κατά την κρίση μου, να συμβεί το πρώτο, παρά το δεύτερο. Πιθανότερο είναι, θέλω να πω, ο Βαρουφάκης να έλθει πρώτος στις εκλογές και να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία (γιατί μόνον έτσι θα μπορούσε να το ξανακάνει, αγάπη μου…), παρά να στηρίξει κυβέρνηση ηττημένων. Και τούτο, για λόγους κατ’ αρχάς ψυχολογικούς και έπειτα στρατηγικούς.

Να ξεκινήσω από τους ψυχολογικούς λόγους, διότι στην περίπτωση του ανδρός είναι εκείνοι που υπαγορεύουν τους στρατηγικούς. Ο ναρκισσισμός του δεν του επιτρέπει να αναγνωρίσει άλλον καλύτερο για τη θέση του πρωθυπουργού από τον εαυτό του. (Η αλήθεια είναι ότι ψάχνει μανιωδώς γύρω του να βρει κάποιον, αλλά δεν βρίσκει, οπότε τι να κάνει; Μαθαίνει να ζει με αυτή τη σκληρή αλήθεια…) Πολύ περισσότερο, αν ο άλλος είναι ο Τσίπρας, τον οποίο ο Βαρουφάκης βδελύσσεται και δεν το κρύβει. Είναι ενδεικτική σχετικώς η γλώσσα με την οποία διατύπωσε την άρνησή του να συνεργαστεί: δεν θα δεχθούμε υπουργικά αυτοκίνητα για να δώσουμε πρωθυπουργικό θώκο, είπε. Και είμαι βέβαιος ότι το εννοεί.

Η στρατηγική του, λοιπόν, δεν αποβλέπει στη συγκυβέρνηση, αλλά στην προσέλκυση της ακροαριστερής αντισυστημικής ψήφου, που τοποθετείται κάπου ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Δεν είναι γκάφα ούτε ατύχημα για τον Βαρουφάκη ότι συζητείται και πάλι, αγάπη μου, το θεματάκι του με τις τράπεζες. Αυτό ακριβώς επιδιώκει, διότι απευθύνεται στο ανώριμο κοινό που συγκινείται με κάτι τέτοια.

Πάμε όμως στο αληθινά σοβαρό της υπόθεσης, διότι όλα τα προηγούμενα είναι τα δευτερεύοντα. Στις δηλώσεις με τις οποίες απέκλεισε το ενδεχόμενο συνεργασίας, ο Βαρουφάκης απείλησε ότι αν παραβεί τη δέσμευσή του, θα κόψει το χέρι του από τον ώμο. (Ή μήπως θα ήταν καλύτερα να πω ότι το υποσχέθηκε; Διότι αν η τελετή είναι δημόσια, πιστεύω ότι πολλοί θα ήθελαν να την παρακολουθήσουν…) Αντιλαμβάνεσθε ότι αυτό που λέει είναι κάτι τρομερό, διότι δεν θα μπορεί να κάνει push-ups, ίσως ούτε καν μονόζυγο.

Το χειρότερο όμως είναι ότι κινδυνεύει να πεθάνει αν του κόψουν το χέρι από τον ώμο – το έχω δει σε πολεμικές ταινίες, ξέρω τι σας λέω. Παρακαλώ πολύ, λοιπόν, να αναθεωρήσει. Δεν λέω να υποχωρήσει, δεν θα τολμούσα να το πω, γιατί γνωρίζω το ήθος του και τη βαρύτητα του λόγου του. Του ζητώ μόνο να αναθεωρήσει: από τον καρπό, όχι από τον ώμο.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΗΜΗΤΡΑ
Περίπτωση τέτοια δεν υπάρχει, όπως είπαμε παραπάνω, αλλά αν ο Βαρουφάκης κλείσει τις τράπεζες, μας καλεί να μην ανησυχούμε, γιατί «υπάρχει η Δήμητρα», όπως είπε. Εξήγησε ότι η Δήμητρα είναι «ένα πολύ καλά δουλεμένο σχέδιο για ένα δημόσιο σύστημα δωρεάν ψηφιακών συναλλαγών, που δεν θα επηρεάζεται από το τραπεζικό σύστημα»! Το κόμμα του, πρόσθεσε, έχει καταθέσει στη Βουλή σχετικό σχέδιο νόμου εδώ και δύο χρόνια, οπότε κάπου θα υπάρχει αρχειοθετημένο το σχέδιο νόμου – άσε ότι το έχει πάντα πρόχειρο στο κεφάλι του – και δεν κινδυνεύουμε. Τουλάχιστον εγώ δεν ανησυχώ, διότι το σύστημα Δήμητρα είναι ασφαλές, καθώς λειτουργεί με αέρα: δίνεις αέρα και παίρνεις αέρα. Δεν φθείρεται (δεν έχει μεταλλικά μέρη να οξειδώνονται), δεν χαλάει ποτέ και, το σπουδαιότερο, το εγγυάται ο Βαρουφάκης. Τι άλλο θέλετε;