Διαφήμιση

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνούσε με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, ένα βασικό ερώτημα ήταν πώς αυτή η συνεργασία γινόταν αποδεκτή – πολιτικά, ηθικά, αισθητικά – από στελέχη ή ψηφοφόρους που ανήκαν πραγματικά, όχι ευκαιριακά ή τυχοδιωκτικά, στην Αριστερά. Το επίσημο επιχείρημα ήταν γνωστό, «είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για να εφαρμόσουμε, χωρίς σημαντικές υποχωρήσεις, το πρόγραμμά μας». Αλλά και πάλι: να μη βγαίνει προς τα έξω καμιά γκρίνια; Κι όταν έκλεισε αυτό το κεφάλαιο, και κατέστη σαφές ότι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων το πρόγραμμα αυτό δεν ήταν και πολύ αριστερό, να μη γίνει καμιά ουσιαστική αυτοκριτική;

H ιστορία φυσικά δεν επαναλαμβάνεται. Η έλλειψη όμως οποιασδήποτε ηθικής – και εν τέλει πολιτικής – διάστασης στις επιλογές ενός κόμματος που θέλει να λέγεται αριστερό εξακολουθεί να εκπλήσσει. Το επίσημο επιχείρημα είναι γνωστό, «ο εχθρός του Μητσοτάκη είναι φίλος μου, με εξαίρεση φυσικά τους ακροδεξιούς». Αλλά και πάλι: η παραμονή του Πολάκη στα ψηφοδέλτια δεν θα έπρεπε να προκαλέσει αντιδράσεις που να εκφράζονται και δημοσίως; Η υποψηφιότητα του Ευάγγελου Αντώναρου δεν θα έπρεπε να κάνει κάποιους να πουν «ως εδώ»;

Για τον «αψύ Σφακιανό» έχουν γραφτεί περίπου τα πάντα και οτιδήποτε γράφεται από δω και στο εξής λειτουργεί διαφημιστικά. Τη συνταγή την ξέρει και ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος του Καραμανλή, γι’ αυτό και ευχαριστούσε τις προάλλες τους «εμπαθείς κατ’ εντολήν κονδυλοφόρους» για τη διαφήμιση που του κάνουν. Ας αφήσουμε όμως τους κονδυλοφόρους. Οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενοχλούνται από τις αναφορές του Αντώναρου στα «ακροδεξιά χουντόμουτρα της Νέας Δημοκρατίας»; Τα στελέχη που θέλουν μια άλλη σχέση με την Τουρκία δεν εξεγείρονται με τις καταγγελίες του καινούργιου τους συντρόφου ότι ο Μητσοτάκης ξεπουλά τα εθνικά συμφέροντα «με μυστικές συνομιλίες στον Βόσπορο, με άρνηση αύξησης των χωρικών υδάτων νοτίως της Κρήτης, με άκαιρες αναφορές σε συνεκμετάλλευση»;

Μόνο ο Δημήτρης Παπαδημούλης φάνηκε να εκφράζει μια δυσαρέσκεια, λέγοντας ότι αν αποφάσιζε εκείνος ίσως τα πράγματα να ήταν κάπως διαφορετικά. Παραδέχεται δηλαδή κι αυτός ότι το κόμμα του είναι και θα παραμείνει αρχηγοκεντρικό, οι περίφημες δημοκρατικές διαδικασίες υπάρχουν για να αγνοούνται ή να καταστρατηγούνται, τα λάθη δεν υπάρχει κανείς να τα διορθώσει, τις εμμονές δεν υπάρχει κανείς να τις παραμερίσει.

Ούτε ο δραστήριος ευρωβουλευτής έτσι ούτε άλλοι σύντροφοί του δεν δείχνουν να ενοχλούνται από την απόφαση του κόμματός τους, δηλαδή του αρχηγού του, να νίψει τας χείρας του μπροστά στην επίμονη προσπάθεια των νοσταλγών του νεοναζισμού να επιστρέψουν στη Βουλή. Μια υπόθεση που θα έπρεπε να συναντά τη συναίνεση του συνταγματικού τόξου εντάσσεται στις μικροκομματικές προεκλογικές αντιπαραθέσεις, συνοδευόμενη από ακραίες εκφράσεις όπως τα περί «χορηγού της Ακροδεξιάς». Μια αντιφασιστική εκστρατεία απαξιώνεται στο όνομα του αντιμητσοτακισμού. Και δεν μιλάει κανείς.