Επειγόντως στο περιθώριο

Χάθηκε χρόνος; Σίγουρα ναι, αν αναλογιστεί κανείς όχι μόνο τα καμπανάκια που χτυπούν στο παρασκήνιο εδώ και πολύ καιρό αλλά κυρίως ότι η κυβέρνηση έφτασε τελικά στη «ζαριά» της προώθησης νομοθετικής ρύθμισης για εκλογικό φραγμό στο λεγόμενο κόμμα Κασιδιάρη σε μία κάθε άλλο παρά ουδέτερη συγκυρία. Δεν ήταν «ουδέτερο» το πολιτικό κλίμα όταν ψηφίστηκε η διάταξη τον περασμένο Φεβρουάριο με πιθανότερο – τότε – τον εκλογικό ορίζοντα στις 9 Απριλίου, ούτε είναι «ουδέτερο» τώρα, δύο εβδομάδες πριν από την προκήρυξη των εκλογών, που αποφάσισε να τολμήσει νέες, έστω και διαδικαστικού χαρακτήρα, «διορθώσεις». Εγιναν ατυχείς χειρισμοί; Μάλλον ναι, αν σκεφτεί κανείς ότι ούτε καν η ψήφιση της διάταξης δεν πέτυχε το μέγιστο σε ό,τι αφορά τον κρίσιμο συμβολισμό της (η αποτελεσματικότητά της θα κριθεί αργότερα) αλλά και ότι ξεπήδησε επιπλέον ένας αχρείαστος «διάλογος» με αιχμές ανάμεσα σε δικαιοσύνη και κυβέρνηση με αφορμή τη συμπληρωματική ρύθμιση.

Κι όμως αυτά δεν σημαίνουν ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να εξαντλήσει και τον χρόνο και κάθε πιθανό εργαλείο ώστε να διασφαλίζει πως δεν θα ακουστούν ποτέ ξανά μέσα στην ελληνική Βουλή φωνές νεοναζί. Εστω και αργά, ακόμα κι αν υπήρξαν επικοινωνιακά λάθη, το πολιτικό σύστημα οφείλει ενωμένο να σπρώξει οριστικά στο περιθώριο τα κάθε λογής μορφώματα. Να δείξει επειγόντως ότι το εννοεί αυτό στο οποίο υποτίθεται ότι όλοι ομονοούν: πως κανείς δεν μπορεί να εμπαίζει τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη.

Σε κάθε περίπτωση πλησιάζει η ώρα της δικαστικής κρίσης, αλλά τίποτα δεν τελειώνει στις εθνικές εκλογές. Για την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση η απαιτούμενη βάση εκκίνησης είναι αλλού: πρέπει να αναγνώσουν επιτέλους (να παραδεχτούν, καλύτερα) εκείνα που οδηγούν μερίδα των πολιτών να εκφράζει με ακραίο τρόπο τη δυσαρέσκειά της για το πολιτικό σύστημα. Οσο αναγκαίες κι αν αποδεικνύονται οι απαγορεύσεις και οι τροπολογίες, δεν κλείνουν αυτομάτως την πόρτα στον (κάθε) Κασιδιάρη και τους όμοιούς του. Είναι ώρα ο καθένας να αναλάβει την ευθύνη για την προεκλογική στάση του.