Ωρα να σκίσουμε{CR}και κάνα Μνημόνιο…

Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να κρατηθεί κλεισμένος στο ντουλάπι ο πραγματικός εαυτός των κομμάτων, όσο κι αν αυτά θέλουν τους ψηφοφόρους να βλέπουν κάποιες όψεις τους, αλλά να ξεχνούν εντελώς κάποιες άλλες. Το φαινόμενο είναι διακομματικό. Ως προς την κυβέρνηση η θεματική αφορά κυρίως πρόσφατα ad hoc θέματα τύπου Τεμπών, υποκλοπών και «Πάτση», που δεν θέλει ούτε να τα σκέφτεται ούτε να τα ακούει (και κατά περίεργο τρόπο τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό). Ως προς την αξιωματική αντιπολίτευση, αφορά πιο δομικές έννοιες που έχουν να κάνουν με τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας στην πρωθυπουργική του περίοδο. Και, φυσικά, αυτό το καταπληκτικό τσίρκο που συγκροτούν διάφοροι τραγέλαφοι «πρωτοκλασάτοι» συριζαίοι βιτζιλάντηδες που και μόνο που σκάνε μύτη κόβουν μισή μονάδα τη φορά και ο Τσίπρας κοιτάει πώς και πώς να τους μαζέψει, αλλά τρέμει μπας και του θυμώσουν και του κάνουν άλλες ιστορίες και ό,τι περισώσει απ’ τη μία, αρχίσει να το χάνει τελικά απ’ την άλλη, αν τελικά τα «παλικάρια» του βγουν στο κλαρί…

Πάντως, επειδή το πράγμα σιγά σιγά αγριεύει, φαίνεται ότι και ο ίδιος δεν μπορεί να κρατηθεί πια μακριά από τον πειρασμό: ήδη την προηγούμενη εβδομάδα ανακοίνωσε ότι ο πρώτος νόμος της επόμενης προοδευτικής (συμμαχικής προφανώς) κυβέρνησης θα είναι αυτός που θα προστατεύει την πρώτη κατοικία, η οποία έχει μπει στο στόχαστρο και την οποία τρέχει επίσης και ο Μητσοτάκης να προστατεύσει με άλλου τύπου ενέργειες, όπως λ.χ. παρακαλώντας τις τράπεζες να κάτσουν ήσυχα μέχρι τις εκλογές και να μην του κάνουν τις ελπίδες σκόνη.

Οι σχετικές ανακοινώσεις του Τσίπρα είχαν έναν επαναστατικό ηρωικό χαρακτήρα – μόνον που θύμιζαν περισσότερο το «Ενας ήρωας με παντούφλες» με τον μέγα Λογοθετίδη. Γιατί τόσο ήρωας είναι και ο Τσίπρας, όταν ξιφουλκεί κατά μιας πραγματικότητας, της οποίας μέγα μερίδιο φέρει και ο ίδιος ως πρωθυπουργός. Και τώρα τι κάνει; Οχι απλώς το «ξεχνάει», επενδύοντας στη γνωστή, πολύτιμη για τους πολιτικούς στην Ελλάδα, «μνήμη χρυσόψαρου» της κοινής γνώμης, αλλά πάει και ένα βήμα παραπέρα: βγάζει το σπαθί απ’ το θηκάρι και επιστρέφει, με άλλη ρητορική και επί άλλης θεματικής, στη μεθοδολογία του παλιού… καλού εαυτού του: «ο πρώτος νόμος». Ποιος άλλος ήταν «ο πρώτος νόμος»; Αυτός που θα έφερνε στην πρώτη του κυβέρνηση, που θα είχε ένα και μοναδικό άρθρο και που θα καταργούσε με εκείνο τα Μνημόνια. Αποτέλεσμα; Τα Μνημόνια τα πολλαπλασίασε, το εθνικό χρέος το εξακόντισε κατά πολλές δεκάδες δισ., αφού πρώτα έκλεισε τις τράπεζες με αρμόδιο υπουργό την άλλη την ιδιοφυΐα που πήγε στο Γιούρογκρουπ και έκανε υποκλοπές των συζητήσεων ως άλλος αστυνόμος Σαΐνης, ενώ στο τέλος όχι απλώς ξέχασε και το μαγευτικό «μάνταμ Μέρκελ, γκόου χομ», αλλά έγινε ο μεγαλύτερος των θαυμαστών της στην Ευρώπη. Δημοσίως, όχι κρυφά!

Κατόπιν όλων αυτών, όταν ακούς «ο πρώτος νόμος» που θα φέρει ο Τσίπρας, πώς αισθάνεσαι; Δεν ανεβαίνει μέσα σου η ανάγκη να αρχίσεις να μαζεύεις σιγά σιγά την οικοσκευή από το σπίτι που σκίζει τα ιμάτιά του ότι θα προστατεύσει με αυτόν τον νόμο; Αφού όμως πενήντα ημέρες πριν από τις εκλογές πήρε αυτό το μονοπάτι το παλιό της κατηφόρας, άντε τώρα να τον σταματήσεις. Λογικά, έχει ανοίξει ο δρόμος για να ακούσουμε τα μύρια όσα μέχρι να έρθει η στιγμή που τα κόμματα θα πρέπει να σωπάσουν και οι πολίτες να μιλήσουν. Εως τότε, το πιο έξυπνο που μπορούν να κάνουν είναι ό,τι και ο Οδυσσέας με τις Σειρήνες: να «δεθούν στο κατάρτι» και να μην ακούνε τα «τραγούδια» τους… Οχι επειδή είναι μαγευτικά, κάθε άλλο. Μα επειδή είναι πλάνα…