Βλέμματα

Μπορεί να πέρασαν μερικά δεύτερα να τον αναγνωρίσω, αλλά μαζί με την έκπληξη και την απορία κάπου κι ένας φόβος άρχισε να υποβόσκει. Ναι, ήταν ο Τραμπ στο δικαστήριο του Μανχάταν τόσο άλλος, τόσο μικρός, σχεδόν ελάχιστος. Λες με δυσκολία τον αποτύπωσε ο φακός. Ενα φάσμα. Φάσμα του πρώην υπερφίαλου, αλαζονικού, σατράπη πλανητάρχη που τώρα με το βλέμμα πληγωμένου ζώου είναι πιασμένος στην παγίδα του νόμου.

Δεν μπορώ να πω ότι με πήρε ο πόνος για τον πυρόξανθο κατηγορούμενο, ούτε και καμία λύπη άνθισε εντός μου, αλλά ο φόβος; Τι ήθελε και φύτρωσε εκεί που δεν τον σπέρνουνε; Τι φοβήθηκα σ’ αυτό το βλέμμα το από Αμερική σταλμένο; Δεν τόλμησα να το απαντήσω. Αντ’ αυτού, όπως κάνω πάντα όταν έρθω αντιμέτωπος με ΤΟ πρόβλημα, το ‘ριξα στο φαΐ. Συνήθως μαγειρεύω, τρώω σπίτι, αλλά ποιο σπίτι; Είμαι Θεσσαλονίκη, ξενοδοχείο, πήρα τηλέφωνο τη Μαρία και τον Ακη και πήγαμε σε ένα καινούργιο που άνοιξε τελευταία, δικιά μου επιλογή, είχα διαβάσει μια κριτική σ’ ένα περιοδικό, μου τρέχανε τα σάλια και λέω δεν πάμε; Κι όλο αυτό τώρα για να ξεφύγω από το βλέμμα του Ντόναλντ.

Δεν είμαι πράγμα ο άνθρωπος, σας το λέω δεν με πιστεύετε. Πήγαμε λοιπόν εκεί χάμου (χαμουτζήδες μας λένε οι Σαλονικείς γιατί οι Αθηναίοι λέμε το «χάμω», «χάμου») στο πρώτο πιάτο υπήρχε πολύ αφρός αβγολέμονου, στο κυρίως αφρός από φύκια και στο γλυκό ήταν χυμένος πάνω από κάτι σκουλήκια σοκολάτας πάλι αφρός, καρύδας αυτή τη φορά. Αφρίσαμε, ξαφρίσαμε, πληρώσαμε και φύγαμε γυρνάω στο δωμάτιο ο φόβος, φόβος. Και μάλιστα στιγμές – στιγμές το γύριζε και σε έναν light τρόμο. Πού να με πάρει ο ύπνος. Τα νεύρα τσίτα – κόρδα. Μα να μη θυμάμαι πού το είδα αυτό το βλέμμα; Να μη θυμάμαι; Ετσι αφρισμένος (καλά ο αφρός στο σημερινό κείμενο, πρωταγωνίστρια. Κάνει δεύτερη καριέρα) έσβησα το πορτατίφ να ξαπλώσω μπας και με πάρει ο ύπνος να ψοφολογήσω να ησυχάσω.

Ε, με το που έσβησε το φως, φωτίζεται μια φωτογραφία μπροστά στα θεόκλειστα μου μάτια. Μαυρόασπρη και απαστράπτουσα. Είμαι εγώ με την Αννα τρίτο έτος στη σχολή του Εθνικού στο μπαλκόνι του σπιτιού της… και ναι. Ποιανού Τραμπ; Δικό μου. Δικό μου είναι το βλέμμα. Ποιο δικαστήριο με δίκαζε εκεί, σ’ εκείνο το μπαλκόνι; Κι ύστερα άρχισαν να έρχονται κι άλλες κι άλλες φωτογραφίες, με τη Μαρία στο Πήλιο, με τον Γιώργο στη Σίφνο, με τον Γιάννη, την Ελένη και και και… και πάντα παντού το ίδιο βλέμμα της υπεκφυγής του κατηγορουμένου. Ποιοι με δικάζουν και γιατί;

Βέβαια από μικρός την είχα την πετριά. Θυμάμαι τότε τι εντύπωση μου είχε κάνει μια φράση του Σαμαράκη. Σαμαράκης και Βασιλικός ήτανε για τη γενιά μου η επιτομή της μοντερνιτέ. «Το φύλλο το πηγάδι τ’ αγγέλιασμα», «Αρνούμαι», μαύρο ζιβάγκο και ναυτικός επενδυτής ήσουνα ή Μαρλον Μπράντο ή Τζέιμς Ντιν. Δεν είχε παρακάτω.

Ελεγε κάπου λοιπόν ο Σαμαράκης «Ζω ακόμα σημαίνει κάτι πρόδωσα». Τι ήταν να το διαβάσω; Εγινε στο στόμα μου καραμέλα. Και μη νομίζεις πως σταμάτησε. Επανέρχεται η ενοχή με άλλες λέξεις, προτάσεις, σχήματα κι εικόνες. Φταίει κι αυτή η Πέπη από δίπλα, να πηδήξω καμιά μέρα στη στήλη της να την πιάσω απ’ το μαλλί να μάθει να φέρεται. Πού πήγε και τη θυμήθηκε τη φράση του Ελευθερίου και μου τη μοστράρισε την Πέμπτη φάτσα φόρα; Πως τ’ αμολάς έτσι ελεύθερα κυρία μου; Ανθρωποι γράφουνε από δίπλα, μπορεί να τους πάρουνε τα σκάγια; Ακου τι είπε κι αυτός ο Μάνος ο Ελευθερίου καλή του ώρα εκεί που βρίσκεται.

«Δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το παρελθόν».

Πάλι δεν θα κοιμηθώ απόψε. Βλέπεις το παρελθόν μου είναι που είναι μεγάλο, όσο πάει και μεγαλώνει.