Μετά τα Τέμπη, τίποτε {CR}δεν θα είναι το ίδιο

Μία χώρα σε πένθος. Ενα μαύρο σύννεφο έχει σκεπάσει τα πάντα και δύσκολα θα διαλυθεί.

Οσο ορθολογικά και να θέλεις να το αντιμετωπίσεις, δεν θα τα καταφέρεις.

Ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε και σκεφτόμαστε τι θα δούνε τα μάτια μας και τι θ’ ακούσουν τ’ αφτιά μας, μόλις ξημερώσει.

Η τραγωδία των Τεμπών θα μείνει χαραγμένη στο μυαλό μας.

Η σύγκρουση της αμαξοστοιχίας έγδαρε το μέσα μας. Τις ουλές θα τις κουβαλάμε για πάντα.

Κυρίως γιατί μέσα ήταν παιδιά. Τα παιδιά μας. Τα παιδιά κάθε πολίτη. Νέοι άνθρωποι γεμάτοι όνειρα κι ελπίδες.

Κάθε όνομα νέου ανθρώπου που χάθηκε είναι μια μαχαιριά στο σώμα της κοινωνίας  μας.

Η θυσία στον Μινώταυρο του συστήματος ήταν βαριά.

Στείλαμε τα παιδιά μας ανίδεοι και τραγικά ανυποψίαστοι στη σφαγή.

Μία χώρα πενθεί τα παιδιά της λίγο πριν βρεθεί μπροστά στην κάλπη.

Είναι βέβηλο να μιλάς για κάλπη μετά από μία τέτοια τραγωδία.

Είναι δίκαιο να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας μετά από αυτή την τραγωδία.

Τα τελευταία χρόνια ο Ελληνας έχει ζήσει μια μακρά περίοδο «σχοινοβασίας».

Ζήσαμε στο πετσί μας τα μνημόνια. Υποφέραμε και γεράσαμε πρόωρα μέσα από τη συρρίκνωση της οικονομίας.

Μετά τα μνημόνια έπεσε η βόμβα της πανδημίας. Οι ανατροπές που ζήσαμε ήταν κοσμογονικές.

Από τη μια στιγμή στην άλλη συνειδητοποιήσαμε πόσο εύθραυστοι είμαστε αλλά και πόσο ίσοι απέναντι σε μία απειλή που έπληττε όλη τη γη.

Μέσα σ’ όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο «γείτονας» δεν κάθισε φρόνιμα. Η εργαλειοποίηση του Μεταναστευτικού όξυνε τις σχέσεις μας.

Οι απειλές και οι επεκτατικές του βλέψεις δεν σταμάτησαν ποτέ.

Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση, μας βρίσκει μέσα σε μία παγκόσμια ενεργειακή κρίση.

Η διαχείριση όλων αυτών των ζητημάτων κρίνουν τη σοβαρότητα ενός κράτους.

Είναι «δείγματα γραφής».

Η Ελλάδα απέδειξε πως είναι μία χώρα που έχει θάρρος, υπερασπίζεται τα διακυβεύματά της και παράλληλα κοιτά το κοινό καλό της Ευρώπης.

Μετά από τα Τέμπη όμως, τίποτε δεν θα είναι πια ίδιο…

Οι δεκάδες νεκροί, οι τραυματίες, αλλά και οι σκηνές του χάους στο σημείο της σύγκρουσης των τρένων θα μας στοιχειώνουν.

Ολα όσα μοιραία βγουν στην επιφάνεια, όλα όσα αποκαλυφθούν θα κάνουν κάποιους να χάσουν τον ύπνο τους.

Ετσι πρέπει!

Τίποτα δεν θα φέρει αυτά τα παιδιά πίσω.

Αυτά τα παιδιά δεν χάθηκαν από ένα ανθρώπινο λάθος.

Ο χαμός τους αντανακλά με δραματικό τρόπο τις ελλείψεις και τις αδυναμίες ενός ανεξέλεγκτου συστήματος που αφήνει το μέλλον της χώρας στην τύχη.

Ε δεν μας αξίζει!

Βαρύς ο φόρος αίματος που πληρώσαμε.

Ας είναι ο τελευταίος!