Bullying και νεολαγνεία

Το πρόβλημα ξεκίνησε πολύ πριν απ’ την αύξηση των φαινομένων bullying και ίσως είναι ευρύτερο. Εχει να κάνει με αυτή την ιδιότυπη νεολαγνεία η οποία κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, φτάνοντας κάποια στιγμή να γίνει συνώνυμη του προοδευτισμού. Οι νέοι παρουσιάζονται από τους πολιτικούς, τα Μέσα, την κοινωνία ως a priori θύματα που οι προηγούμενες γενιές «έκλεψαν τα όνειρά τους», «υποθήκευσαν το μέλλον τους» και έτσι νομιμοποιήθηκαν να αντιδρούν όπως θέλουν, χωρίς ποτέ να υφίστανται συνέπειες. Είναι η γενιά που πίστεψε τα περισσότερα ψέματα, με πρώτο ότι είναι η πιο μορφωμένη. Γαλουχήθηκε με τη λογική ότι έχει μόνο δικαιώματα, ότι η ζωή της χρωστάει. Διαπαιδαγωγείται σε σχολεία- ζούγκλα, όπου οι καθηγητές δεν τολμούν να αντιδράσουν και όταν αυτό συμβεί, κινδυνεύουν ακόμα και να συλληφθούν.

Οπως συνέβη τον Μάιο του 2022 στο 65ο Γυμνάσιο Αθηνών, όταν μαθητής φορώντας στην τάξη μποξεράκι πήρε την αστυνομία και ψευδώς – όπως απεδείχθη – κατήγγειλε ότι τον χτύπησε καθηγήτρια, η οποία πέρασε το βράδυ στο τμήμα. Αλλοι καθηγητές έχουν παραδώσει αμαχητί τα όπλα, βέβαιοι για τη μονιμότητα της θέσης, με ανύπαρκτες διαδικασίες ουσιαστικής αξιολόγησης, περιμένουν πότε θα χτυπήσει το κουδούνι, λησμονώντας τον βασικό ρόλο του εκπαιδευτικού, που δεν είναι μόνο η διδασκαλία της διδακτέας ύλης, αλλά η διάπλαση της προσωπικότητας των μαθητών. Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα περιστατικά bullying συμβαίνουν εντός των σχολείων όπου οι καθηγητές «δεν είδαν δεν ήξεραν». Αφού γνωρίζουν πως ουδεμία συνέπεια θα έχουν σε ένα σύστημα ατιμωρησίας, ανοχής και παρακμής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο 15χρονος Βαγγέλης από την Αρτα, που παρέλυσε από τη μία μεριά, όταν ομάδα άθλιων τραμπούκων συμμαθητών του χτυπούσε ανηλεώς το κεφάλι στη σιδερένια καγκελόπορτα του σχολείου. Η εισαγγελία Αρτας άσκησε δίωξη και η διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διέταξε ΕΔΕ για να διερευνήσει ευθύνες του γυμνασιάρχη και των εκπαιδευτικών. Αμεσα αντέδρασε η ΕΛΜΕ Αρτας. Οχι για να καταδικάσει τον ξυλοδαρμό. Αλλά για να εκφράσει τη στήριξή της στους καθηγητές. Οσο για τους τραμπούκους, μετά την κτηνώδη πράξη, απλά άλλαξαν σχολείο (μάλλον για να συνεχίσουν εκεί τις κτηνωδίες).

Τον Οκτώβριο του 2022 καθηγητής ΕΠΑΛ δημοσιοποίησε την επιστολή παραίτησής του στην οποία περιέγραφε συνθήκες θηριοτροφείου, όπου «οι μαθητές σου ξεκαθαρίζουν από την αρχή ποιος κάνει κουμάντο και ποια είναι τα καθήκοντά σου αν θες να επιβιώσεις στο βασίλειό τους».  «Εδώ μάθημα δεν κάνει κανείς, θα μας βάλεις σε όλους ένα 12 όπως κάνουν όλοι». Ερωτώμενη για το θέμα η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως είχε πει απλά πως το μελετά, αλλά «εντάξει δεν είναι αυτός ο κανόνας σε όλα τα ΕΠΑΛ». Μία αλυσίδα ανοχής, αδιαφορίας, προκλητικής ατιμωρησίας και διεκπεραιωτικής, αν όχι πλημμελούς άσκησης καθηκόντων καθηγητών, διευθυντών, πολιτικών. Το παζλ συμπληρώνουν γονείς που «δεν είδαν, δεν γνώριζαν» ή ακόμα και κάποιοι που γνωρίζουν, τρέχουν να υπερασπιστούν τα βλαστάρια τους. Τραγικά θύματα του νοσηρού περιβάλλοντος που διαμορφώνεται σε πολλές σχολικές μονάδες παιδιά που ξυλοκοπούνται, ταπεινώνονται, κινδυνεύουν να πεθάνουν ή σκέφτονται να αυτοκτονήσουν. Κάποια αυτοκτονούν. Και την επομένη εμείς οι δημοσιογράφοι σοκαρισμένοι φτιάχνουμε δακρύβρεχτα ρεπορτάζ, καθηγητές κάνουν συντετριμμένοι δηλώσεις, πολιτικοί κάνουν συγκλονισμένοι τουίτ, ψυχολόγοι βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν στα τηλεπαράθυρα για να αναλύσουν το φαινόμενο bullying, νεαροί φτιάχνουν γκραφίτι σε τοίχους το πρόσωπο του νέου Βαγγέλη Γιακουμάκη και οι συμμαθητές του θύματος κάνουν ακτιβιστικά αυτοαναφορικά χάπενινγκς στην αυλή του σχολείου σχηματίζοντας με τις τσάντες τους τις λέξεις «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ». Ομως, έτσι, καταστρέφονται ζωές. Ξανά. Και ΞΑΝΑ.