Οι νέοι κι η υποκρισία

Η τραγωδία των Τεμπών έβαλε ξαφνικά τους νέους στις προτεραιότητες των επιτελείων. Αυτό βλέπουμε να εκφράζεται με τρεις βασικούς τρόπους (χοντρικά, ας δεχτούμε ότι υπάρχουν κι εξαιρέσεις). Ο πρώτος τρόπος είναι με αποσπασματικές διακηρύξεις επί ζητημάτων που δείχνουν να τους ενδιαφέρουν. Βλέπουμε π.χ. στην ατζέντα να μπαίνει το στεγαστικό αλλά και ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κυρίως με υποσχέσεις για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα που δεν πείθουν κανέναν αφού με τα χίλια ζόρια έχουν νομοθετηθεί τα ελάχιστα (ναι, καλά διαβάσατε, τα ελάχιστα). Ο δεύτερος είναι οι υποψηφιότητες που υποτίθεται ότι «μιλούν» απευθείας στη νέα γενιά. Αυτοί είναι είτε νέα κομματικά στελέχη, που παπαγαλίζουν κομματικές γραμμές σαν νεόγεροι, είτε διάφοροι «σελέμπριτι» της κακιάς ώρας. Ο τρίτος είναι ο επικοινωνιακός. TikTok, βιντεάκια, χαζοί λαϊκισμοί, «ατάκες» κι όλα αυτά τα άβολα που, στην καλύτερη περίπτωση, μας θυμίζουν εκείνο τον θείο μας που το έπαιζε τζόβενο κάνοντας ατυχή καλαμπούρια.

Πρέπει κάποια στιγμή κάποιος να τους το πει με τρόπο: οι νέοι δεν είναι βλαμμένα. Είναι η γενιά με την πιο παγκοσμιοποιημένη ματιά στα πράγματα, είναι περισσότερο ενημερωμένοι από ό,τι νομίζουμε κι αποδομούν τα κομματικά επικοινωνιακά κόλπα για να σπάσουν πλάκα.

Η ατυχία τους είναι ότι έχουν και τη μεγαλύτερη ανασφάλεια, σφυρηλατημένη στα χρόνια των απανωτών κρίσεων. Κάποιοι, ναι, είναι οργισμένοι. Και κάποιοι άλλοι (αρκετοί, δυστυχώς) έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί σε κοινωνικά και οικογενειακά περιβάλλοντα που κανονικοποιούσαν το μίσος προς το «κατεστημένο» οδηγώντας τους στην κρύα «αγκαλιά» του Κασιδιάρη. Οταν, λοιπόν, αυτοί οσμίζονται την υποκρισία και το συγκυριακό ενδιαφέρον, όπως μυρίζουν το αίμα τα αρπαχτικά, η αποστροφή τους στο «σύστημα» γίνεται ακόμη εντονότερη. Και τότε, μόνο οι προσωπικές συνθήκες κι η συγκρότησή τους θα κρίνουν το πού θα οδηγηθούν, αν θα τους βγει σε αδιαφορία, στα άκρα ή σε μια ξεθυμασμένη από ελπίδα επιμονή στο δημοκρατικό φάσμα.

Αρα, αν τα κόμματα προβληματίζονται από τις τάσεις που καταγράφονται στους νέους μην ψάχνουν τις ευθύνες μόνο απ’ έξω. Θα πρέπει να μπορούν καταλάβουν, αν μη τι άλλο, πως, το σώμα των ψηφοφόρων ανανεώνεται από ανθρώπους με τεράστια ποσοστά ανασφάλειας. Κι οι σημερινοί πολιτικοί, αν δεν αλλάξουν τακτικές, σε λίγο δεν θα μπορούν να σταθούν. Μήπως, έστω, αυτό το ωφελιμιστικό επιχείρημα τους συγκινήσει λίγο.