Στερεότυπα για την τρομοκρατία

Ανέμενα ότι η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, θα προσπαθούσε να απαξιώσει την επιτυχία του ελληνικού κράτους, της αντιτρομοκρατικής, της αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών, να εξαρθρώσει (εν τη γενέσει της) τρομοκρατική ομάδα, που είχε σχεδιάσει την ανατίναξη εστιατορίου στου Ψυρρή με εβραϊκή κουζίνα. Και δεν έπεσα έξω.

Καταρχήν, ας παραδεχτούμε αυτό που λένε συνεχώς οι ειδικοί: η τρομοκρατία έχει πλέον εξελιχθεί. Απειλεί την καθημερινότητά μας, το πρότυπο της ζωής του δυτικού κόσμου ενώ οι στόχοι πλέον είναι κυρίως ανοιχτοί χώροι, πλατείες και μαζικές συγκεντρώσεις. Στόχος, θανατηφόρα χτυπήματα, νεκροί χωρίς διάκριση. Αν ταυτόχρονα μπορεί να βρεθεί και ένας συμβολισμός πιο εντοπισμένος, π.χ. ένας εβραϊκός ή ένας αμερικανικός στόχος, ακόμα καλύτερα. Ο παραδοσιακός αντισημιτισμός, ή η νέα εβραιοφοβία, είναι ανάμεσα στα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Το γεγονός ότι ενός είδους αριστερός προοδευτισμός, ιδιαίτερα διαδεδομένος στην Ελλάδα, κάνει τα στραβά μάτια απέναντι σε αυτό το ιδεολογικό περιεχόμενο του τζιχαντισμού, οφείλεται ακριβώς στο ότι κι αυτός εμφορείται από το ίδιο ιδεολογικό περιεχόμενο.

Η ανακοίνωση της σύλληψης δυο Πακιστανών που, κατά τα φαινόμενα, είχαν στρατολογηθεί από τρομοκρατικό δίκτυο για να προετοιμάσουν το χτύπημα, αλλά και για να οργανώσουν τρομοκρατικό πυρήνα από μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, αντιστρατεύεται πολλά στερεότυπα του προοδευτισμού με τα οποία εδώ και πολύ καιρό οργανώνεται η αντιπολίτευση. Η ιδέα ότι οι μετανάστες από χώρες του ισλαμικού κόσμου είναι φτωχοί και καταφρονεμένοι, που αναζητούν μια εστία για να φτιάξουν τη ζωή τους, μπορεί σε ένα βαθμό να ισχύει, αλλά δεν είναι εδραία. Προφανώς, η πλειονότητα αυτών των ανθρώπων δεν είναι γεννημένοι για το χάος και την αποσταθεροποίηση. Αλλά έχει αποδειχτεί, από τη δράση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στον δυτικό κόσμο, ότι αυτά τα χαρακτηριστικά είχαν δράστες που ριζοσπαστικοποιήθηκαν, στο όνομα της θρησκείας και της κοινωνικής αδικίας – πιθανόν και με το δέλεαρ μιας καλύτερης ζωής.

Η εξάρθρωση του τρομοκρατικού δικτύου, που επαινέθηκε και από τις αρχές του Ισραήλ (οι οποίες, όπως όλα δείχνουν, έχουν συνεργαστεί ενεργά σε αυτή), καταστρέφουν ακόμα ένα στερεότυπο. Την πεποίθηση ότι «το επιτελικό κράτος» στην Ελλάδα απλώς εργάζεται για την αναπαραγωγή του, χρησιμοποιώντας γι’ αυτό κυρίως τις υπηρεσίες ασφαλείας. Σε προεκλογική περίοδο, δεν αρέσει στην αντιπολίτευση να συμβαίνει το αντίθετο.

Σε κάθε περίπτωση, θα περίμενα ότι και η αντιπολίτευση κατανοεί πως η ασφάλεια είναι σημαντική υπόθεση για τη δημοκρατία, με όλες τις κυβερνήσεις. Κι ότι η τρομοκρατία, κάθε απόχρωσης, εκτός από τους θανάτους και τη δυστυχία που επιφέρει, είναι πολλαπλά επιζήμια. Στην οικονομία – φανταστείτε το πλήγμα για τον τουρισμό αν τα σχέδια των τρομοκρατών πετύχαιναν. Και στην κοινωνική συνοχή. Τους πρώτους που θα έπληττε μια τζιχαντιστική ενέργεια στην Ελλάδα είναι οι μετανάστες από την Ασία και την Αφρική, τους οποίους υποτίθεται ότι στηρίζει ο προοδευτισμός.

Διορθώσεις: Προχθές, γράφοντας για το εκτιμώμενο κόστος της ζημιάς από την κατάληψη του Εθνικού Θεάτρου ανέφερα 400 εκατομμύρια ευρώ, αντί για 400 χιλιάδες. «Το δις εξαμαρτείν ου λαού σοφού» (και όχι: ουκ λαού σοφού, όπως έγραφα), με διορθώνει ο καθηγητής Ιωάννης Κονιδάρης, αναφερόμενος στην τελευταία φράση του χθεσινού σημειώματος. Ζητώ συγγνώμη και για τα δύο σοβαρά λάθη μου.

Η εργατική κατοικία της φτωχολογιάς

«Είμαι περήφανος γιατί έχω καταφέρει με την ενοικίαση αυτού του σπιτιού να ζω με αξιοπρέπεια τα παιδιά μου. Νοικιάζοντας τη μόνιμη κατοικία μου και βγάζοντας τα παιδιά μου από τα δωμάτιά τους για να μένουν παιδιά που έρχονται από το εξωτερικό».

Καταλαβαίνω την αμηχανία ενός πολιτικού όπως ο Γιάννης Ραγκούσης, ο οποίος χθες βρέθηκε στην πολύ άβολη θέση να προσπαθεί να εξηγήσει τα σχετικά με τη βίλα του μετά πισίνας που διατηρεί στην Πάρο. Τα τελευταία χρόνια, δεν είναι άγνωστο, απ’ αυτή χρηματοδοτεί τη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του. Μερικές λεπτομέρειες για την απόκτησή της που ήρθαν στη δημοσιότητα (και ιδίως ότι η βίλα έγινε με δάνειο του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, έως 100 τετραγωνικά), όντως, χάλασαν την εντύπωση για έναν ανιδιοτελή ιδεολόγο που μάχεται για έναν κόσμο δικαιότερο, κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός στον οποίο βασιζόταν η εικόνα του καταρρίφθηκε. Αλλά ο μεγάλος καλλιτέχνης δεν χάνει ποτέ την επινοητικότητά του.

Κι έτσι, χθες, δοκίμασε το αγνό, το καθαρόαιμο μελό. Βασιλάκης Καΐλας και Φώσκολος ταυτόχρονα. Το ξέρει το ιδίωμα, έχει πείρα από την εποχή που ισχυριζόταν ότι ο Τσίπρας ασκούσε «άθλια, ανεύθυνη αντιπολίτευση στην πλάτη μιας χώρας πτωχευμένης».