Κωνσταντίνου, Ελένης και Δημοκρατίας

Ερρίφθη, επιτέλους, ο περίφημος κύβος και δεν υπήρχε καθόλου αγωνία τι θα δείξει. Ολοι περιμέναμε ότι οι εκλογές θα γίνουν στις 21 Μαΐου: Κωνσταντίνου, Ελένης και Δημοκρατίας – για να είμαστε, όπως μας θέλει η μόδα, «συμπεριληπτικοί». Θυμίζω, σχετικώς, ότι για τον αρχηγό της αντιπολίτευσης οι εκλογές, τις οποίες ζητούσε τουλάχιστον τρία χρόνια τώρα, είναι «η γιορτής της Δημοκρατίας». Η συγκεκριμένη γιορτή ως γνωστόν είναι κινητή, όμως, φέτος, για πρώτη φορά συμπίπτει με την ημέρα κατά την οποία η μισή Ελλάδα εύχεται χρόνια πολλά στην άλλη μισή.

Οι δεύτερες εκλογές, καθώς είναι πρόδηλο ότι δεν πρόκειται να υπάρξει μετεκλογική συνεργασία, θα γίνουν στις 2 Ιουλίου και, συνεπώς, μπορούμε να πούμε ότι, για πρώτη φορά, πλησιάζουμε τόσο κοντά τη συμπλήρωση της τετραετίας. Πρέπει επίσης να είναι η πρώτη φορά που η προεκλογική εκστρατεία διαρκεί κάπου έξι μήνες! Και ίσως αυτό να είναι το αναπόφευκτο τίμημα της τετραετίας. Ας τριτώσουμε, λοιπόν, τις πρωτιές με μία ακόμη καινοτομία, την οποία έχω την τιμή να εισηγούμαι: να μη γίνει ντιμπέιτ. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Είναι μια τελετουργία σαν τη δοξολογία στη μητρόπολη τις ημέρες των εθνικών εορτών, με τη διαφορά ότι είναι εντελώς περιττή.

Το ντιμπέιτ όπως το κάνουμε στην Ελλάδα, δηλαδή το «ντιμπέι», όπως σωστά το ονόμασε ο αείμνηστος Αλέφαντος, είναι μια περιττή και άνοστη σούπα. Ούτε αρέσει σε κανέναν ούτε προσφέρει τίποτε, όταν μάλιστα η προεκλογική περίοδος δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε εξαντλητικότερη. Είναι μια υποκρισία το «ντιμπέιτ», η οποία μετά την πρωτοφανή τοξικότητα των τελευταίων μηνών θα φαντάζει σαν προσβολή και χλευασμός προς τον κόσμο. Το δικό μας ντιμπέιτ, όπως το έχουμε προσαρμόσει στα μέτρα ενός επαρχιώτικου και παρωχημένου καθωσπρεπισμού, είναι πιο θλιβερό και από «αναπαράσταση μάχης». Εννοώ διάφορους φουκαράδες, οι οποίοι βγάζουν ποιος ξέρει τι απωθημένα και φαντασιώσεις, μεταμφιεζόμενοι σε στρατιώτες και παίζοντας πόλεμο με άσφαιρα πυρά.

Ο επίλογος ας είναι μια παρέκβαση, επειδή συχνά αναφέρομαι στη συγκεκριμένη συμπεριφορά και τη χρησιμοποιώ ως μέτρο ανωριμότητας ή εφηβικής ρώμης. Διευκρινίζω ότι, ως λάτρης της ελευθερίας, δεν διανοούμαι να παρέμβω στα χόμπι του καθενός, εφόσον δεν ταλαιπωρούνται ζώα ή άνθρωποι (με αυτή τη σειρά). Αντιθέτως μάλιστα, για τους ανθρώπους που ντύνονται με στρατιωτικές στολές του παρελθόντος και παίζουν πόλεμο, αισθάνομαι ικανοποίηση. Μου δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας να ξέρω ότι εκτονώνονται με μιλιτέρ τουριστικές ατραξιόν (αθώος τρόπος και αβλαβής, ούτε τυφλώνει ούτε κουφαίνει) και όχι με άλλες δραστηριότητες, από τις οποίες θα μπορούσαν να κινδυνεύσουν αθώοι, όπως λ.χ. με το γκάζι του αυτοκινήτου τους. Οχι, χίλιες φορές να ντύνονται στρατιώτες του Πρώτου Παγκοσμίου και να κυλιούνται στις λάσπες! Να προσέχουν μόνο να μην κρυώσουν…

ΦΟΒΟΣ

Η λεγόμενη λαϊκή Δεξιά, αυτή που ερωτεύτηκε τόσο σφοδρά το ΠΑΣΟΚ ώστε μεταμορφώθηκε σε γαλάζια πασοκαρία (μια θαυμαστή μεταμόρφωση που δεν πρόλαβε να συμπεριλάβει ο Οβίδιος στο κλασικό έργο του), ψάχνει εναγωνίως ηγέτη και τον αναζητεί είτε στο εσωτερικό είτε στον ευρύτερο Ελληνισμό. Κολακεύοντας, λ.χ., τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, οι υμνητές του έχουν κάνει μια πολύ σοβαρή παράλειψη στους υπολογισμούς τους. Για όσους δεν την είχαν προσέξει, η πρόσφατη συνεννόηση Ελλάδας και Τουρκίας για αμοιβαία υποστήριξη σε δύο διεθνείς οργανισμούς ήλθε να την αναδείξει.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στη Λευκωσία σχολίασε σχετικώς ότι η Κύπρος «δεν δεσμεύεται με οποιονδήποτε τρόπο» από την απόφαση της Αθήνας και ο Ζορζ Κατρούγκαλος έσπευσε να καταγγείλει ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε συνεννόηση Αθηνών – Λευκωσίας. Είχε δίκιο, διότι τον επιβεβαίωσε αργότερα ο ίδιος ο Ν. Χριστοδουλίδης, όταν αναφερόμενος στη συγκεκριμένη απόφαση είπε το εξής: «Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό συμφωνήθηκε όταν ο κ. Δένδιας μετέβη στην Τουρκία με αφορμή τους σεισμούς». Δεν το γνώριζε, επομένως. Αγνοήθηκε κατά τη διαδικασία λήψης της απόφασης. Αμέσως μετά, όμως, πρόσθεσε ότι «ενδεχόμενη ενίσχυση των σχέσεων είναι κάτι που θα το αξιοποιήσουμε και εμείς». Ενα βηματάκι, δηλαδή, από τη μια και ένα από την άλλη.

Σόρι γκάις (προσφώνηση ξενική, αλλά συμπεριληπτική, καθώς εννοεί και τις γυναίκες, επομένως και φεμινιστική), αλλά δεν είναι αυτός ο άνθρωπός σας. Ο καθοριστικός παράγοντας στην προσωπικότητα του Ν. Χριστοδουλίδη είναι ο φόβος. Ρωτήστε και εκείνους που τον γνωρίζουν από παλιά…