Μερική άγνοια

Εσείς τι θα κάνατε;

Εδώ και μερικές μέρες ο Νίκος Ανδρουλάκης τρώει επικοινωνιακό ξύλο. Η επένδυσή του στον «Κανένα» των δημοσκοπήσεων έχει σηκώσει θόρυβο και τέντωσε πολλά δάχτυλα που δείχνουν προς τον ίδιο. Μόνο που δεν διαπομπεύτηκε στο Σύνταγμα επειδή τόλμησε να επαναλάβει ότι επιδιώκει συμμετοχή σε μία κυβέρνηση στην κεφαλή της οποίας δεν θα βρίσκεται ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Τσίπρας. Τα περισσότερα πυρά εναντίον του βγαίνουν από τα παράθυρα του Μαξίμου. Και ο Ανδρουλάκης αντιμετωπίζεται περίπου ως άνθρωπος που δεν έχει συναίσθηση της πραγματικότητας. Δεν βγαίνει όμως και κάποιος να μας εξηγήσει τι θα έκανε στη θέση του. Θα έκλεινε το μάτι σε κάποιο κόμμα; Τότε θα αδρανοποιούσε τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ. Για ποιο λόγο να ψηφίσει κάποιος ΠΑΣΟΚ όταν το ίδιο κόμμα θα εμφανίζεται ως πρόθυμος μπαλαντέρ ενός εκ των δύο διεκδικητών της εξουσίας; Ο Ανδρουλάκης έκανε λίγο ως πολύ το αυτονόητο. Πήρε τις δημοσκοπήσεις και διέκρινε ότι ο «Κανένας» έχει ρεύμα. Και βρήκε τον μοναδικό τρόπο για να παρουσιάσει το ΠΑΣΟΚ ως πόλο εξουσίας. Οχι μόνο θα είναι ο καταλύτης για τον σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά θα διαλέξει και τον πρωθυπουργό. Πού είναι το παράλογο σε όλο αυτό; Ναι φυσικά συμφωνούμε ότι η πρότασή του χωλαίνει, έχει τεράστιες αδυναμίες, ηθικές, δεοντολογικές, πολιτικές και διαχειριστικές. Ωστόσο είναι και η μοναδική που μπορεί να κάνει. Η άλλη λύση θα ήταν να βλέπει τη συρρίκνωση των ποσοστών του και να περιμένει το βράδυ των εκλογών. Ετσι τουλάχιστον δείχνει ότι κάνει παιχνίδι, συμμετέχει ως ρυθμιστικός παίκτης. Είναι το μόνο που του έχει απομείνει.

Και κάτι για τον Βενιζέλο. Το όνομά του θα ακουγόταν ακόμα και αν στη θέση του Ανδρουλάκη ήταν ο Τσίπρας. Δεν χρειάζεται να το «σπρώξει» κάποιος, είναι η πρώτη αυθόρμητη σκέψη που κάνεις όταν ακούς περί «τρίτου προσώπου». Και ο μόνος, άλλωστε, που θα μπορούσε να σταθεί ανάμεσα σε δύο πολιτικούς αρχηγούς, χωρίς να λειτουργεί ως πρωθυπουργός υπό κηδεμονία. Τώρα πώς γίνεται να βρίσκεται ο Βενιζέλος εκτός Βουλής, είναι κάτι που ξεφεύγει από τις επιλογές της μακαρίτισσας της Φώφης και άπτεται του νεοελληνικού σουρεαλισμού.

Οι ευχές των Τούρκων

Η Τουρκία μας ευχήθηκε για την 25η Μαρτίου. Διάβαζα το μήνυμα του Ερντογάν και σκεφτόμουν ότι το επόμενο στάδιο θα ήταν να πει ότι, πράγματι, είχαμε μία δύσκολη σχέση στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατανοεί την ανάγκη μας να φύγουμε από αυτήν αναζητώντας κάτι καλύτερο. Ωστόσο μπορούμε πάντα να είμαστε φίλοι. Δεν ξέρουμε, βέβαια, για πόσο καιρό θα κρατήσει αυτό. Θα είναι άλλωστε και πρωτόγνωρο να γίνουν εκλογές στην Τουρκία χωρίς υψηλούς τόνους κατά της Ελλάδας. Ομως όσο βρισκόμαστε μέσα σε αυτήν την παρένθεση, μπορούμε να κάνουμε γοητευτικές υποθέσεις. Σκεφτείτε μόνο τι θα συνέβαινε έτσι και τα ελληνοτουρκικά έμπαιναν σε περίοδο μόνιμης εξομάλυνσης και ειρηνικής συνύπαρξης. Πόσα θα κέρδιζαν οι δύο λαοί μόνο από τον περιορισμό των αμυντικών δαπανών. Και πόσα θα έχαναν οι κατασκευαστές των πολεμικών αξεσουάρ που μας φέρνουν ρίγη υπερηφάνειας στις παρελάσεις.

Είναι πια αστείο…

Λογικά η Πρόεδρος της Δημοκρατίας έμαθε και αυτή από την τηλεόραση ότι οι εκλογές θα γίνουν τον Μάιο. Και επειδή η συνέντευξη Μητσοτάκη ήταν μαγνητοσκοπημένη, ο Σταύρος Θεοδωράκης το πληροφορήθηκε νωρίτερα. Είναι αστείο αυτό που συμβαίνει – και αυτή είναι η πιο κομψή έκφραση που δύναται να περιγράψει τη συνθήκη. Βρισκόμαστε σε απόσταση μικρότερη των δύο μηνών από τις εκλογές και δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία διεξαγωγής τους. Και δεν μιλάμε για πρόωρες κάλπες, αλλά για την ολοκλήρωση του κυβερνητικού βίου υπό έναν Πρωθυπουργό που θέλει να νοείται ως θεσμικός. Θα είναι στις 21 Μαΐου; Μήπως στις 28; Πέρα από τη θεσμική «ανακολουθία», το θέμα είναι και εξόχως πρακτικό. Μιλάμε για μέρες που είναι γεμάτες γάμους και βαφτίσια. Και όσο αργεί ο Μητσοτάκης, τόσο υπονομεύει αυτό που προσπαθεί να πουλήσει στους ψηφοφόρους.