Αντίο, {LF}κύριε Διευθυντά

Θα θυμάμαι τον Βασίλη Νικολόπουλο όχι μόνο ως έναν πολύ καλό δημοσιογράφο, με τον οποίο δούλεψα επί τριάντα χρόνια στα «ΝΕΑ», μα και ως άνθρωπο που νοιαζόταν για τους συναδέλφους του. Αυτό τον έκανε και ξεχωριστό και αγαπητό – ίσως και σπάνιο. Χαμηλών τόνων, αφοσιωμένος στη δουλειά μας, είχε το δυσεύρετο γνώρισμα να μην ενδιαφέρεται για την προσωπική του προβολή αλλά για τη συνεισφορά του στην συλλογική προσπάθεια για πλήρη και ουσιαστική ενημέρωση. Μακάρι να υπάρχουν – αλλά υπάρχουν; – πολλοί σαν κι αυτόν στο επάγγελμα (έως… λειτούργημα).

Λίνα Αλεξίου

Δοτικός. Αγαπητός. Αγέραστος. Αειθαλής. Δεν είχε καμία σχέση με τον θάνατο. Ο πατέρας του λόχου. Μας έδινε δανεικά, μας έδινε «κρυφές» άδειες και προκαταβολές μισθού. Ηταν δίπλα μας σε κάθε μας πρόβλημα. Ηταν ο… αλεξικέραυνος του μεγάλου Καραπαναγιώτη. Συμβιβαστικός και ψύχραιμος. Πολλές οι ιστορίες μαζί του. Επί εποχής Κοσκωτά, με το γνωστό σκάνδαλο, βρισκόμουν στη Γενεύη για να καλύψω τις εργασίες του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας. Σε αυτό το αχανές κτίριο ακούστηκε από τα μεγάφωνα μήνυμα ότι πρέπει κατεπειγόντως να πάω στο τηλεφωνικό κέντρο. Τρελάθηκα. Το μυαλό μου πήγε στο κακό για την οικογένειά μου στην Ελλάδα. Στο τηλέφωνο ήταν ο Β. Νικολόπουλος, ο οποίος μου ζήτησε να πάω στη Βέρνη για να βρω τον ανακριτή του σκανδάλου Κοσκωτά για ρεπορτάζ. Φυσικά και δεν πήγα, αλλά η ταραχή που πέρασα δεν περιγράφεται.

Καλό ταξίδι, κύριε Διευθυντά.

Μαζί με τον ογκόλιθο Καραπαναγιώτη γράψατε μια χρυσή και ένδοξη ιστορία στα «ΝΕΑ» και στην ελληνική δημοσιογραφία.

Και ήμουν τυχερός που την έζησα!

Ηλίας Γεωργάκης

Κύριε Διευθυντά,

Δεν σε αποχαιρετώ. Πρώτον, γιατί δεν ξέρω πώς γίνονται αυτά και δεν θέλω άλλωστε και να τα μάθω. Δεύτερον, γιατί πάντα θέλω να σε έχω στο μυαλό μου χαμογελαστό στο ξύλινο γραφείο σου στη Χρήστου Λαδά. Σε εκείνο τον χώρο, πίσω από τον Νικηφόρο και τον Παντελή, όπου πήγαιναν όλοι να βρουν λύση στα προβλήματά τους. Επαγγελματικά, προσωπικά, οικογενειακά. Δεν είμαι πια ο «μικρός» που έστειλες στην Αθηνά, να κάνει την πολιτιστική σελίδα. Πριν από λίγους μήνες με πήρες τηλέφωνο (πάντα χαμογελαστός) να μου πεις ότι η λεζάντα της φωτογραφίας της Τζάκι και του Ωνάση έχει μια παράλειψη. Δεν έλεγε πουθενά ότι ανάμεσά τους ήταν ο ρεπόρτερ Βασίλης Νικολόπουλος. Σου το είπα και τότε, σου το ξαναλέω και σήμερα

Συγγνώμη, κύριε Διευθυντά

^{Βαγγέλης Λιαλιούτης}

Δεν πάει ούτε βδομάδα που είδα αναπάντητη κλήση του… Τον κάλεσα στο κινητό. Πόσο χάρηκα όταν άκουσα τη βραχνή χαρακτηριστική φωνή του. Ηθελε να βοηθήσει (όπως έκανε πάντα για όλους) έναν συνάδελφο φίλο του από τη Γερμανία. Είπαμε τα τελευταία νέα και μου υποσχέθηκε μόλις αντιμετωπίσει το πρόβλημα που τον τελευταίο καιρό τον ταλαιπωρούσε να με ειδοποιήσει για να βρεθούμε με παλιούς αγαπημένους συναδέλφους από «ΤΑ ΝΕΑ» σε ταβερνάκι και να θυμηθούμε τα ξενύχτια, τους καβγάδες, τα γέλια, τα κουτσομπολιά, τον Λέοντα Καραπαναγιώτη, τον Ηρακλή Τζάθα, τον Δημήτρη Πριμηκύριο, τις ατέλειωτες ιστορίες μιας ζωής.

Ηταν η τελευταία πράξη μιας κοινής πορείας 44 χρόνων, από τότε που πέρασα για πρώτη φορά την είσοδο της ιστορικής Χρήστου Λαδά 3 και συνάντησα τον αγαπημένο μου Βασίλη Νικολόπουλο…

ΥΓ: Ο Βασίλης Νικολόπουλος μικροέδειχνε. Φαινόταν μέχρι χθες, τουλάχιστον 20 χρόνια νεότερος… Και τον πείραζα ότι θα αποκαλύψω την πραγματική ηλικία του… Γιατί; Μια φορά, μου είχε εμπιστευθεί για δουλειά την ταυτότητά του…

Ηλίας Μάτσικας

Eχω δει τους διευθυντές μου, όλους τους διευθυντές μου, να θυμώνουν, ο καθένας με τον τρόπο του, ο καθένας για τους λόγους του, άλλοτε δικαίως κι άλλοτε αδίκως. Δεν είδα ποτέ τον Βασίλη να θυμώνει, κι όχι επειδή δεν ήταν ποτέ τυπικά διευθυντής, αλλά επειδή είχε έναν άλλο τρόπο να διοικεί. Ηταν πράος, συναινετικός και ήξερε να ακούει. Θυμάμαι πώς απέτρεψε την απόλυσή μου όταν κατηγορήθηκα, νέος συντάκτης ακόμα, για κάτι που είπα. Θυμάμαι τη σοβαρότητά του, την ευγένειά του, τη γενναιοδωρία του. Θυμάμαι τον τρόπο που με κοίταζε στα μάτια. Θυμάμαι την αίσθηση ότι χωρίς εκείνον δεν θα τα κατάφερνα. Θυμάμαι το γέλιο του. Ισως αυτό να θυμάμαι εντονότερα, το γέλιο του.

^{Μιχάλης Μητσός}

Στις συσκέψεις όταν γινόταν πολύ φασαρία από γέλια ή διαφωνίες ήταν εκείνος που χτυπούσε το στιλό του στο τραπέζι για να μας επαναφέρει. Ηταν εκείνος από τον οποίο ζητούσαμε ημέρες άδεια και μας πείραζε τρυφερά λέγοντας «πάλι άδεια;» χαμογελώντας. Ηταν εκεί για να λύσει όλα τα πρακτικά θέματα που προέκυπταν – δημοσιογραφικά αλλά και προσωπικά. Μας μάλωνε γλυκά όταν χρειαζόταν, αποτελούσε κυματοθραύστη στις δυσκολίες. Τόσο διαφορετικός από τον Λέοντα Καραπαναγιώτη, τόσο συμπληρωματικός ταυτόχρονα. Δύο πατρικές φιγούρες για όλους εμάς που μεγαλώσαμε μέσα στα «ΝΕΑ». Χαλκέντερος, γεμάτος εμπειρία και άπειρες ιστορίες από τα τόσα χρόνια στα δημοσιογραφικά γραφεία. Από εκείνους που δεν ξεχάσαμε μετά τη συνταξιοδότησή του και ερχόταν συχνά στις κουβέντες μας. Και έτσι θα συνεχίσει.

^{Νατάσα Μπαστέα}

Νεαρός ρεπόρτερ, στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’90, προερχόμενος από το «Εθνος», διάβηκα την πόρτα του γραφείου του διευθυντή Σύνταξης των «ΝΕΩΝ», Βασίλη Νικολόπουλου, για να συζητήσουμε την ένταξή μου στο «ελεύθερο ρεπορτάζ» και να με παρουσιάσει στον θρυλικό «Θείο», τον Διευθυντή, Λέοντα Καραπαναγιώτη.

Οι πρώτες του κουβέντες είχαν να κάνουν με τον τρόπο δουλειάς, τη συμπεριφορά, τις απαράβατες αρχές και τις απαιτήσεις από τους νέους δημοσιογράφους που είχαν «ΤΑ ΝΕΑ», ως ένα μεγάλο εργαστήριο πειραματισμών και ανάδειξης νέων ανθρώπων σε κάθε τομέα. Η αρχή ότι «στο ρεπορτάζ βάζεις όλες τις πλευρές» και πως «μόνο στα σχόλια, στα άρθρα και τις ειδικές στήλες γράφεις την προσωπική σου άποψη», ήταν από τα πρώτα που μου ξεκαθάρισε.

«ΤΑ ΝΕΑ» είχαν μεγάλους δασκάλους αν ήθελες να κάνεις δημοσιογραφία. Ο Βασίλης Νικολόπουλος ήταν ένας από αυτούς. Με το γαλήνιο βλέμμα του, τη μειλίχια «πατρική» φωνή και την πειθώ, υπηρετούσε την εσωτερική δημοκρατία μέσα στην εφημερίδα. Η ποιότητά της δεν περιοριζόταν μόνο στον καθημερινό διάλογο σε επίπεδο συσκέψεων για την έκδοση της εφημερίδας, αλλά επεκτεινόταν και στα προσωπικά προβλήματα του καθενός, με στόχο την επίλυσή τους με τη βοήθεια και της επιχείρησης.

Μας έμαθε να είμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφοι κι όχι επαγγελματίες καταγγελλιογράφοι. Υπήρχαν όρια που σεβόταν η εφημερίδα στον καθένα μας, αλλά υπήρχε και μια συνολική καθημερινή δουλειά που έπρεπε να γίνει, ανεξάρτητα από το τι εξέφραζε πολιτικά ο καθένας μας.

Ο γλυκός μας και θαλερός Βασίλης Νικολόπουλος ήταν ο «πατέρας του λόχου». Σ’ αυτόν βρίσκαμε όλοι καταφύγιο… Ακόμα και απέναντι στον «Θείο», με τον οποίο «θα τα λένε» από σήμερα…

Κώστας Ντελέζος

O Βασίλης Νικολόπουλος ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος, που σφράγισε με την παρουσία του αρκετά από τα καλύτερα δημοσιογραφικά χρόνια των «ΝΕΩΝ». Τον βρήκα διευθυντή Σύνταξης, Νο 2 μετά από τον Λέοντα Καραπαναγιώτη, όταν προσλήφθηκα σε ηλικία 27 ετών στην εφημερίδα.

Μας άφησε να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας το 2010, όταν αποχώρησε από τη θέση του συμβούλου Εκδοσης – και εκ του αποτελέσματος δεν τα καταφέραμε.

Οταν τον είδα για πρώτη φορά, εκείνος ήταν 62, αλλά έδειχνε πολύ νεότερος – κάτι καθόλου παράξενο, για όσους τον γνώρισαν, μιας και αν κάτι τον χαρακτήριζε, ήταν η δίψα για ζωή.

Χωμένος πίσω από στοίβες δημοσιευμάτων στο γραφείο του, στη Χρήστου Λαδά, ο «κυρ Βασίλης» μπορούσε να κρατάει τις επαγγελματικές ισορροπίες σε ένα μεγάλο δημοσιογραφικό «μαγαζί», όπου οι ανθρώπινες σχέσεις δεν ήταν πάντοτε ανέφελες, αλλά και «να είναι εκεί» για τον καθέναν και την καθεμία στη Χρήστου Λαδά 3.

Απέδειξε ότι είχε τη δυνατότητα να λειτουργεί ως το ιδανικό συμπλήρωμα του Λέοντος Καραπαναγιώτη – ακούγεται αυτονόητο, αλλά χρειαζόταν μεγάλη οξυδέρκεια για να γίνει πραγματικότητα. Και συνέβαλε τα μέγιστα στο να γίνουν «ΤΑ ΝΕΑ» η πρώτη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα, αλλά και να σταθεροποιηθούν στην κορυφή για πολλά – πολλά χρόνια.

Μαζί με τον κυρ Βασίλη φεύγει οριστικά μία ολόκληρη εποχή της δημοσιογραφίας. Για όλους εμάς που δουλέψαμε υπό την ηγεσία του, ήταν τα καλύτερά μας χρόνια.

Στέφανος Τζανάκης

Ακόμα απορώ πώς με προσέλαβε! Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη γνωριμία μας. Τρίτη 3 Ιουλίου του 1990. Πήγα στη Χρήστου Λαδά, με καλές συστάσεις από τους δύο κύπριους κολλητούς του στο ΑΠΕ, αλλά με εμφάνιση εξτρίμ για το (συντηρητικό) στυλ του: κοτσιδάκι και σκουλαρίκια! Ηταν χωμένος πίσω από ντάνες εφημερίδων και ντοσιέ με αποκόμματα. Σε ολόκληρο τον τοίχο πίσω του, είχε φτιάξει ένα κολάζ με δεκάδες ρεπορτάζ κατά του καπνίσματος. «Στο γραφείο δεν πίνουμε» μου είπε (ψέματα). «Και σκέφτομαι να απαγορεύσω και το κάπνισμα!» συμπλήρωσε βλέποντας δύο πακέτα, μόλις να συγκρατούνται στην τσέπη του λουλουδάτου πουκάμισου. Βρήκε την απάντησή μου, «θρασύτατη, αλλά πετυχημένη» και χαμογέλασε τρυφερά. «Πέρνα ξανά μεθαύριο Πέμπτη, να συμφωνήσουμε» μου είπε.

Του άρεσε που τον αποκαλούσαμε όλοι και πάντα «κύριε Διευθυντά μας». Αλλά ήταν κάτι πολύ περισσότερο, επίσης πάντα και για όλους. Και δεν το λέμε τώρα που ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Φίλος και πατέρας μας. Πόσω μάλλον για μένα που ήταν ακριβώς συνομήλικος του δικού μου. Λίγες μέρες έχουν περάσει από το τελευταίο τηλεφώνημά του: «Καλά, τα λάθη δεν τα βλέπεις;» με μάλωσε. Ηδη μου λείπει. Πολύ. Και δεν απορώ.

Νίκος Τσάκαλος

Η παλιά φρουρά μεταναστεύει σιγά σιγά προς τόπους χλοερούς με τον αδυσώπητο καταναγκασμό των φυσικών νόμων.

Δεν παύει να μας ξαφνιάζει, όμως!

Εφυγε και ο Βασίλης.

Οσοι ζήσαμε τις πρόσφατες δεκαετίες μαζί με το ήπιο χαμόγελό του, την ιδιότυπη χροιά της φωνής του, τον απίθανο τρόπο του να βάζει στο μπλέντερ του την αυστηρότητα με τη χαλαρότητα και να σου τη σερβίρει με ένα κουλουράκι φιλικότητας και άνεσης έχουν να το λένε.

Αυτά όλα, παρέα με μια συνεχή, αέναη αγωνία αν ρολάρει ή όχι η έκδοση του αυριανού φύλλου, αν μας φάγανε την αποκλειστικότητα, αν το πρωτοσέλιδο είναι της προκοπής. Ο επαγγελματισμός του έσπαγε κόκκαλα και καρδιές.

Αναρωτιέμαι με απόγνωση έτσι όπως αποχαιρετώ με φοβερή δυσκολία ανθρώπους που ανάλωσαν ζωές, που χαράμισαν μέρες, νύχτες και οικογένειες – άσε την υγεία! – για να υπηρετήσουν έναν χώρο όχι αναγκαστικά μόνο για την επιβίωση αλλά και για κάτι πιο πέρα από αυτή τη ρημάδα.

Αν άξιζε αυτός ο χώρος τόση θυσία.

Οσοι πιστεύουν ότι ΝΑΙ, θα πρέπει να τον θυμόμαστε με συγκίνηση, αγάπη και σεβασμό.

^{Κώστας Μητρόπουλος}