Ευρωπαίοι φαιοκόκκινοι

Η «Νόβαγια Γκαζέτα» είναι η μόνη (κυριολεκτώ: η μόνη) κανονική εφημερίδα της Ρωσίας. Κανονική, δηλαδή ελεύθερη. Και επειδή είναι ελεύθερη, δεν γράφεται και δεν τυπώνεται πια στη Ρωσία αλλά στην Ευρώπη – πλέον, όχι μόνο στα ρωσικά, αλλά και στα γερμανικά και στα αγγλικά, αφού χρησιμεύει και σε πολλούς Ευρωπαίους που πρέπει να μαθαίνουν τι γίνεται στη χώρα που εισέβαλε εναντίον μιας ανεξάρτητης χώρας, της Ουκρανίας.

Στο παρελθόν, η «Νόβαγια Γκαζέτα» έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στην καθημερινή προσπάθεια για δημοκρατικό έλεγχο του δεσποτικού αυταρχισμού της μετακομμουνιστικής Ρωσίας. Η Αννα Πολιτκόφσκαγια είναι η πιο γνωστή δημοσιογράφος που το 2006 δολοφονήθηκε ενώ διερευνούσε τις πρακτικές βασανισμού που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν από τις Αρχές της Τσετσενίας και του υποχείριου του Πούτιν, Ραμζάν Καντίροφ, ο οποίος παίζει σημαντικό ρόλο στην εισβολή στην Ουκρανία.

Για τη διακριτή φωνή της «Γκαζέτα», άλλωστε, τιμήθηκε με το Νομπέλ Ειρήνης ο διευθυντής και ψυχή της εφημερίδας, ο Ντμίτρι Μουράτοφ. Μετά την εισβολή της Ρωσίας, πήρε (με ομάδα δημοσιογράφων) συνέντευξη από τον ουκρανό πρόεδρο, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η δημοσίευση της οποίας απαγορεύτηκε. Κατόπιν τούτου, ο Ντμίτρι Μουράτοφ ανακοίνωσε ότι η εφημερίδα κλείνει. Και λίγο μετά, αφού πολλοί από τους συντελεστές της πέρασαν στη Δύση, επανεκδόθηκε από ευρωπαϊκό έδαφος.

Η «Γκαζέτα», τις προηγούμενες ημέρες, συντόνισε μια έρευνα στην Ευρώπη για τα κόμματα που στηρίζουν τον Πούτιν και τις επιλογές του, ανοιχτά ή κρυφά. Τα βασικά συμπεράσματά της έχουν εξαχθεί από την παρακολούθηση των κομμάτων και των συντελεστών τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και από την ψήφο που δίνουν οι ευρωβουλευτές των κομμάτων σε ζητήματα που έχουν σχέση με τις πολιτικές επιλογές του Πούτιν ή με τη «μετάφραση» σε πράξη της καταδίκης της εισβολής – ουσιαστικά με συμφέροντα της Μόσχας. Στη λίστα αυτή της ντροπής, όπου δυτικοί πολιτικοί σχηματισμοί στηρίζουν την εισβολή, συγκαταλέγονται δύο ελληνικά αριστερά κόμματα: το ΚΚΕ (δεύτερο, αμέσως μετά το πορτογαλικό ΚΚ) και ο ΣΥΡΙΖΑ (έβδομος στη λίστα, κάτω από κόμματα όπως το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν και η Εναλλακτική για τη Γερμανία). Το φαιοκόκκινο μέτωπο στην Ευρώπη ακολουθεί τις ελληνικές πρακτικές – το βλέπουμε αυτές τις μέρες και στη Γαλλία.

Η «Γκαζέτα» διαφοροποιεί τα κόμματα αυτά με βάση τις μεθόδους τους στο Ευρωκοινοβούλιο. Κάποια, δεν διστάζουν να πάρουν αμέσως τη θέση της Μόσχας (και σε αυτά συγκαταλέγεται το ΚΚΕ). Κάποια άλλα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι πιο προσεκτικά, προτιμώντας είτε την αποχή είτε το παρών. Θυμόμαστε πάρα πολύ καλά τη στάση των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στα δύο μεγάλα ψηφίσματα κατά του Πούτιν, όταν οι ευρωβουλευτές του απείχαν. Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου, που τότε έλεγε ότι δεν ψήφισε για να μη δυσχερανθεί η δουλειά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, μετά την ανακοίνωση της δίωξης του Πούτιν επανήλθε λέγοντας ότι δικαιώθηκε. Αδυνατώ να καταλάβω πώς δικαιώνεται ένα κόμμα που αντιστρατεύεται μια κοινή ευρωπαϊκή στάση, που στο κάτω κάτω με τις επισημάνσεις του βοηθάει τις επεξεργασίες ενός διεθνούς δικαστηρίου.

Τα ριζοσπαστικά και τα λαϊκιστικά κόμματα, αριστερά και δεξιά, αμέσως ή εμμέσως, στηρίζουν τον Πούτιν, κόντρα στις ευρωπαϊκές και τις εθνικές επιλογές. Κόμματα που θέλουν μια άλλη Ευρώπη – μια Ευρώπη υποταγμένη σε έναν διακεκριμένο ολοκληρωτισμό. Τη λίστα τους την κατάρτισαν ανεξάρτητοι ρώσοι δημοσιογράφοι με ονοματεπώνυμο, που παίζουν το κεφάλι τους – κι όχι, φυσικά, διάφοροι εγκάθετοι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα.