Θα προτιμούσα ντοκιμαντέρ{CR}

Η χθεσινή συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας υποτίθεται ότι έγινε με τον σκοπό να ενημερωθούμε άπαντες, Βουλή και κοινό, για την περιβόητη σύμβαση 717, που αφορά το σύστημα τηλεδιοίκησης. Την παρακολούθησα ολόκληρη και έμεινα με μία απορία ή, μάλλον, με πολλές, αλλά η συγκεκριμένη μία τις συμπυκνώνει όλες και έχει ως εξής: Γιατί δεν ανέθεταν στο «Netflix» να κάνει ένα ντοκιμαντέρ, όπως λ.χ. αυτό που προβάλλεται τώρα για την εξαφανισμένη πτήση ΜΗ370; Πολύ καλύτερη εικόνα θα είχαμε σχηματίσει για τη σύμβαση 717.

Αστειεύομαι και ελπίζω ότι το αντιλαμβάνεστε. Η Βουλή είναι ο πλέον κατάλληλος χώρος για να δοθούν οι εξηγήσεις· τι κρίμα, όμως, που η διαδικασία της Επιτροπής δεν μπορεί να παρουσιάσει ένα ενιαίο αφήγημα για την τύχη της σύμβασης το οποίο να βγάζει νόημα. Ακούσαμε δύο αντικρουόμενες εκδοχές της πραγματικότητας, που εντοπίζονται σε δύο βασικά σημεία: πρώτον, το στάδιο ολοκλήρωσης της σύμβασης και, δεύτερον, αν υπήρχε ή όχι τηλεδιοίκηση στον σταθμό της Λάρισας.

Οσον αφορά το πρώτο σημείο, αυτό που κατάλαβα ήταν ότι οι δύο πλευρές δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ως προς την έννοια της ολοκλήρωσης. Η καθεμιά εννοούσε κάτι διαφορετικό, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ, διά του Χρήστου «μίλα μου άγρια» Σπίρτζη, υπολόγιζε τι πλήρωσε το κράτος επί των ημερών του, η δε κυβερνητική πλευρά, διά των Κ. Αχ. Καραμανλή και Γ. Γεραπετρίτη, υπολόγιζε τι παρέλαβε το κράτος, δηλαδή τι λειτουργούσε. Κατά την κρίση μου, εδώ η δεύτερη προσέγγιση είναι η σωστή, δεδομένου ότι η κυβερνητική πλευρά κατέθεσε και τα σχετικά πρωτόκολλα παραλαβής.

Οσον αφορά τώρα το δεύτερο σημείο, αν υπήρχε ή όχι τηλεδιοίκηση στη Λάρισα, ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι δεν υπήρχε, η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι υπήρχε, αλλά ο μοιραίος σταθμάρχης δεν τη χρησιμοποίησε επειδή δεν ήξερε πώς λειτουργεί. Τα πράγματα μπερδεύονται, όμως, διότι μπαίνει στη μέση ο brόεδρος ο Αλέξης Τσίπρας, που πραγματοποιεί αυτοψία σε ένα γιαπί στον σταθμό της Λάρισας και ισχυρίζεται ότι το γιαπί είναι ο χώρος της τηλεδιοίκησης. Ο Γεραπετρίτης τον διαψεύδει και εξηγεί ότι το γιαπί είναι το «υπερτοπικό κέντρο τηλεδιοίκησης», που ετοιμάζεται τώρα, ενώ σε παρακείμενο χώρο υπάρχει εγκατεστημένο και λειτουργεί το σύστημα τηλεδιοίκησης. Τον κατηγορεί, δηλαδή, ότι ψεύδεται ενσυνειδήτως.

Ετσι λοιπόν έχουμε μια κατάσταση στην οποία είτε ο Τσίπρας ψεύδεται είτε ο Γεραπετρίτης – μέση οδός δεν υπάρχει. Κι εσύ που τα παρακολουθείς όλα αυτά μένεις να αναρωτιέσαι, αν είναι δυνατόν ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να στήνει ένα τέτοιο θέατρο και δυσκολεύεσαι να φανταστείς ότι μπορεί να διαθέτει τέτοιο θράσος. Είναι δυνατόν να γνωρίζει ότι δίπλα υπάρχει εγκατάσταση τηλεδιοίκησης κι εκείνος να δείχνει το γιαπί και να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει; Και τότε…

Τότε τον θυμάμαι ξαφνικά εκείνη τη νύχτα που καιγόταν το Μάτι να δίνει τη γνωστή παράσταση μπροστά στις κάμερες, ενώ υπήρχαν ήδη 37 νεκροί και το έκρυβαν. Για ποιον λόγο; Για να κερδίσουν το πολύ τρεις – τέσσερις ώρες μέχρι να γίνει γνωστή η αλήθεια. Και συνειδητοποιώ ότι, ναι, τον έχω ικανό για το μεγαλύτερο ψέμα, το έχει άλλωστε αποδείξει. Συνεπώς, όταν οι απόψεις για την πραγματικότητα συγκρούονται, ο τρίτος παρατηρητής επιλέγει επί τη βάσει της αξιοπιστίας των προσώπων που εκφέρουν αυτές τις απόψεις. Και – πώς να το κάνουμε; – εφόσον το θέμα τίθεται σε αυτή τη βάση, ο brόεδρος χάνει, διότι η φήμη του προηγείται…

ΚΟΜΒΟΣ!

Για να παραμείνω στη σιδηροδρομική ορολογία, τελικά ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου αναδεικνύεται σε κόμβο της Ακροδεξιάς και μάλιστα με δυνάμεις μαγικές, θα τολμούσα να πω, αφού φιλοδοξεί να αναστήσει πολιτικά τους νεκρούς. Δεν αναφέρομαι μόνο στη φανερή προσπάθεια του Κ. Μπογδάνου να πολιτεύεται σαν μετενσάρκωση του Χριστόδουλου, αλλά και στην υποψηφιότητα του Πάνου Παναγιωτόπουλου, του Νίκου «γέροντα η ευχή» Νικολόπουλου και άλλων που συγκαταλέγονται στα ρετάλια του Νεοκαραμανλισμού. Τι κρίμα που ο Αντώναρος προτιμά τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή όπως λέει είναι… «κεντρώος»! (Φαντάσου, δηλαδή, να θεωρούσε τον εαυτό του αριστερό. Δεν θα του έκανε ούτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στα μάτια του θα φάνταζε σαν ΚΟΔΗΣΟ και η Δ. Κουτσούμπα σαν Γιάγκος Πεσμαζόγλου…) Η μόνη άστεγη και παραπονεμένη του ευρύτερου χώρου είναι η Αφροδίτη Λατινοπούλου, που μένει ξέμπαρκη. Εκτός αν πείσει τον Κασιδιάρη και τον εκπροσωπήσει εκείνη στις εκλογές. Γίνονται και αυτά…