Ας συγκρίνουμε το Ιράκ με την Ουκρανία

Είναι μια χρήσιμη σύμπτωση ότι η 20ή επέτειος της παράνομης εισβολής του Τζορτζ Μπους και του Τόνι Μπλερ στο Ιράκ πέφτει μόλις λίγες εβδομάδες μετά την επέτειο της παράνομης επίθεσης του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ουκρανία. Κανένας από τους δύο πολέμους δεν εγκρίθηκε από τον ΟΗΕ. Και οι δύο χαρακτηρίζονται από μαζικές καταστροφές και τεράστιες απώλειες ζωών.

Η εισβολή και η κατοχή του Ιράκ από τους Μπους/Μπλερ και οι χαοτικές συνέπειές της έχουν στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από ένα εκατομμύριο ιρακινούς πολίτες, σύμφωνα με μια έρευνα. Οι αμερικανικές δυνάμεις διέπραξαν αναρίθμητα εγκλήματα πολέμου, μεταξύ των οποίων και βασανιστήρια αιχμάλωτων στρατιωτών στο κέντρο κράτησης Αμπου Γκράιμπ κοντά στη Βαγδάτη. Η εισβολή προκάλεσε εκτεταμένη αντίσταση, αλλά οι τακτικές των ΗΠΑ κατά των εξεγέρσεων περιλάμβαναν επιδρομές σε χωριά που οδήγησαν σε σφαγές αμάχων.

Ο κόσμος αντέδρασε με αποδοκιμασία στον πόλεμο Μπους/Μπλερ, αλλά δεν ελήφθη σχεδόν κανένα μέτρο εναντίον τους. Δεν επιβλήθηκαν κυρώσεις από κράτη στις ΗΠΑ ή τη Βρετανία. Κανένας ερευνητής του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου δεν πήρε στοιχεία για να τεκμηριώσει διώξεις για εγκλήματα πολέμου. Μερικά άτομα και ορισμένες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζήτησαν να παραπεμφθεί ο Μπλερ με την κατηγορία της διάπραξης του εγκλήματος της επίθεσης, αλλά καμία κυβέρνηση δεν προσέγγισε τον ΟΗΕ με ψήφισμα για το άνοιγμα ποινικής υπόθεσης εναντίον του.

Σκεφτείτε τώρα την πολύ διαφορετική αντίδραση στον παράνομο πόλεμο του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ουκρανία. Σχεδόν κάθε δυτική κυβέρνηση, ακολουθώντας το παράδειγμα των ΗΠΑ, επέβαλε κυρώσεις στη Ρωσία και πριν από λίγες ημέρες το διεθνές ποινικό δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Πούτιν για εγκλήματα πολέμου που αφορούν την παράνομη απέλαση παιδιών από την Ουκρανία.

Η αντίθεση στην παγκόσμια αντίδραση στους δύο πολέμους είναι διδακτική. Τίποτα δεν καταδεικνύει καλύτερα τη διαφορά μεταξύ του πενιχρού διεθνούς κύρους της Ρωσίας και εκείνου των ΗΠΑ, που διαχειρίζονται έναν νέο τύπο μη εδαφικής αυτοκρατορίας με μεγάλη επιτυχία. Απολαμβάνουν τεράστια πολιτική και οικονομική επιρροή σε κάθε ήπειρο, κυριαρχούν στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και λειτουργούν 750 στρατιωτικές βάσεις σε περισσότερες από 80 χώρες. Το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου δεν τολμά να αντιταχθεί στα κελεύσματα της Ουάσιγκτον.

Τώρα, 30 χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο μονοπολικός κόσμος της κυριαρχίας των ΗΠΑ μπορεί να φτάνει στο τέλος του. Ο κύριος αμφισβητίας δεν είναι η Ρωσία του Πούτιν, αλλά μια ολοένα πιο σίγουρη Κίνα. Οι ηγέτες του παγκόσμιου Νότου αναστατώνονται επίσης. Μόνο 40 χώρες συνολικά έχουν προσχωρήσει δίπλα στις ΗΠΑ στην επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Καθώς η Δύση κατακλύζει την Ουκρανία με στρατιωτικό υλικό, η ιδέα ότι απλώς βοηθάει στην υπεράσπιση της Ουκρανίας φαίνεται αμφισβητήσιμη σε πολλά κράτη της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής που υποψιάζονται ότι ο τελικός στόχος είναι η αλλαγή καθεστώτος στο Κρεμλίνο.

Ορισμένοι φοβούνται έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο, αυτή τη φορά μεταξύ της Δύσης και της Κίνας. Κοιτάζοντας δέκα χρόνια μπροστά, άλλοι περιμένουν να δουν έναν πολυπολικό κόσμο στον οποίο τα κράτη δεν θα πιέζονται να ευθυγραμμιστούν με τη μια ή την άλλη πλευρά. Οπως και να έχει, παρά την αναζωπύρωση της ισχύος των ΗΠΑ στην Ευρώπη ως αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία, η εποχή της αμερικανικής υπεροχής στον υπόλοιπο κόσμο μπορεί σύντομα να τελειώσει.