Σύληση και λαϊκισμός

Ως δάσκαλος στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να είμαι οργισμένος ούτε σοκαρισμένος από οποιοδήποτε φαινόμενο ή γεγονός, διότι ο δάσκαλος οφείλει να διδάσκει περίσκεψη και αποφασιστικότητα, ώστε να επικρατεί κανονικότητα στα σχολεία και στη ζωή μας, επαγγελματική και ιδιωτική. Ολοι στο βάθος ξέρουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι κανονική χώρα, ουδείς μπορεί να προβλέψει πότε και αν θα γίνει κανονική, λαμβάνοντας υπόψη ότι στα προηγμένα κράτη η κανονικότητα καθορίζεται από τη λειτουργία της πολιτικής, της κοινωνίας και της οικονομίας. Σε μια χώρα όπου το κέρδος των ολίγων θυσιάζει την ασφάλεια και τη ζωή των πολλών, ο δάσκαλος οφείλει να ενσαρκώνει την αξία της εργασίας και να αποδίδει σημασία στο καθήκον εκάστου ρόλου μας. Διότι, στο καθολικό σχέδιο της οργισμένης αντίδρασης με καταλήψεις και προπηλακισμούς ολίγοι μόνον αποφασίζουν για τις καταλήψεις και τα στόρια στις σχολές, λες και είναι μαγαζιά που τα διαχειρίζονται κατά το δοκούν. Προσωπικώς εργάζομαι Σαββατοκύριακα και γιορτές, ώστε να ανταποκρίνομαι στις ακαδημαϊκές ή άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις μου, εις βάρος της ιδιωτικής ζωής μου προς όφελος των φοιτητών. Είναι όμως και δικαίωμά μου να αξιοποιώ την τεχνολογική και νόμιμη δυνατότητά μου να διδάξω διαδικτυακά, ώστε να ανταποκριθώ σε πολλές άλλες επαγγελματικές υποσχέσεις μου στο τέλος του εαρινού εξαμήνου.

Ασφαλώς στεκόμαστε αλληλέγγυοι στα προτάγματα του φοιτητικού κινήματος· βεβαίως αξιώνουμε καταλογισμό ευθυνών σε εκείνους που εκποιούν τα δημόσια αγαθά και απαιτούμε απονομή δικαιοσύνης. Αλλά, προσωπικώς, πρωτίστως πασχίζω να διαμορφώσουμε κοινωνική συνείδηση και συνάμα να καλλιεργήσουμε με το στανιό την ιδιότητα του πολίτη. Προτού να ζωστούμε τα άρματα των ενόπλων απαιτήσεων από το κράτος, που είναι διεφθαρμένο, αδιάφορο στους πολίτες και κατάφωρα άδικο, ας μάθουμε να διακρίνουμε πότε πρέπει να είμαστε οργισμένοι πολίτες και πότε οφείλουμε να είμαστε νηφάλιοι δάσκαλοι.

Κοντολογίς, πασχίζω μέσα στην τάξη να συζητώ ότι έχουμε ανάγκη από την επαναστατική πρακτική που θα πυρπολήσει τον παλιό συλλογικό σακάτη εαυτό μας με όλες τις αναπηρίες του και θα διαμορφώσει επαγγελματίες με αξίες, ηθικές αρχές και ευθύνη, διότι μόνο έτσι θα αποφύγουμε τις επερχόμενες ξεφτίλες του εγγύτατου μέλλοντος. Διότι, κάθε φορά, η ξεφτίλα μας ως Κουασιμόδοι-πολίτες γνωρίζει καινούργιο σημείο ναδίρ· από το Μάτι στα Τέμπη μια τετραετία δρόμος. Αμφότερες θλιβερές και φρικιαστικά μακάβριες περιπτώσεις αποτέλεσαν ευκαιρία σύλησης και λαϊκισμού ενόψει εκλογικών αναμετρήσεων. Εκείνο όμως που οφείλουμε να θυμόμαστε ως οργισμένοι και εξαθλιωμένοι πολίτες του οιονεί κράτους μας είναι η κατάπτυστη περίοδος του μνημονίου και των αιτιών της υποτέλειάς μας στους θεσμούς της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτές τις αιτίες ως νηφάλιος δάσκαλος οφείλω να θυμίζω, δηλαδή τη φυγοπονία μας, το μάγκικο ασικλίκι της νεοελληνικής ιδιαιτερότητας, τη νοτιοβαλκανική οργίλη φύση μας, την προχειρότητα του πολιτεύειν και πολιτεύεσθαι.

Ως ακαδημαϊκός δάσκαλος διακρίνω την ιδιότητα του πολίτη από την επαγγελματική ιδιότητά μου· δεν καταφεύγω σε λαϊκισμό, επικαλούμενος το συναίσθημα, ούτε κορδώνομαι πατερναλιστικά, εκφράζοντας αλληλεγγύη και ελπίδα, απέναντι στο παντοδαπό ακροατήριό μου. Δήλωσα σαφώς παραπάνω πώς κατανοώ το περιεχόμενο της επαναστατικής πράξης στο πλαίσιο της διδασκαλίας. Η πρόοδος διαπιστώσαμε ότι δεν έρχεται ως… ελπίδα, ούτε με… φόρα. Για να γυρίσει ο ήλιος του εαυτού μας θέλει δουλειά πολλή.

Ο Κώστας Θεολόγου διδάσκει στο ΕΜΠ και στο ΕΑΠ.