Ακτιβισμός ή μετριοπάθεια;

Ακτιβισμός ή μετριοπάθεια;

Ενα από τα πολλά και διάφορα που προέκυψαν από τις δημοσκοπήσεις είναι ότι η τραγωδία των Τεμπών επικάλυψε κάθε άλλη πολιτική συζήτηση. Λογικό. Οταν υπάρχουν 57 νεκροί, παιδιά σχεδόν όλα, τι πολιτική συζήτηση να γίνει, και επί ποιου θέματος. Ωστόσο είχε ορισμένες «παρενέργειες» ή και «επιπτώσεις» αυτό το θέμα της «επικάλυψης». Με δεδομένο ότι οι εκλογές πηγαίνουν πίσω, όσο πιο πίσω γίνεται, η κυβέρνηση θα προσπαθήσει ειδικά το διάστημα πριν από το Πάσχα και το συνακόλουθο 15ήμερο κλείσιμο της Βουλής, αλλά και αμέσως μετά, και για έναν τουλάχιστον μήνα, να «φύγει» προς τα εμπρός, μέσω της μόνης, «ανέξοδης» διαδικασίας – της εργώδους νομοθετικής λειτουργίας.

Θα καταθέτει δηλαδή νομοσχέδια, και ξανά νομοσχέδια, προκειμένου και τους υπουργούς της να κρατά σε διαρκή κίνηση, και η ίδια να εμφανίζεται ως σύνολο, προσηλωμένη στην υλοποίηση ενός προγράμματος το οποίο την έφερε στην εξουσία το… μακρινό 2019.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, τι θα κάνει απέναντι σε αυτό; Θα παραμείνει μονοθεματικά προσηλωμένος στα Τέμπη, όπως μονοθεματικά αφοσιώθηκε μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο στις υποκλοπές; Αγνωστο επί του παρόντος. Επειτα, υπάρχει σε ισχύ αυτός ο ιδιότυπος ακτιβισμός, της αποχώρησης από τις ψηφοφορίες της Βουλής (παρουσία μόνο στις συζητήσεις), πράγμα που επέτρεψε το προηγούμενο δίμηνο στην κυβέρνηση να νομοθετεί και να ψηφίζει με άνεση τα νομοσχέδιά της. Θα εξακολουθήσει να ισχύει αυτό ή θα αλλάξει στάση το κόμμα, τώρα που ο αρχηγός εμφανίζεται ως μετριοπαθής κεντροαριστερός ηγέτης; Είναι ένα ερώτημα αυτό…

Ο γρίφος των εκλογών

Ενα δεύτερο ερώτημα, το οποίο, ναι, το γνωρίζω, δεν πρέπει να τίθεται λόγω της τραγωδίας, αλλά, τι να κάνουμε, τίθεται εκ των πραγμάτων, είναι το πότε θα γίνουν οι εκλογές. Ναι, είναι ακριβές ότι η κυβέρνηση, λέγε με Κυριάκο δηλαδή, δεν πρόκειται να πάρει αποφάσεις πριν οι δημοσκοπήσεις δείξουν ότι έχει κατακαθίσει ο κουρνιαχτός της οργής για το δυστύχημα στα Τέμπη. Αν και οι τελευταίες ενδείξεις φανερώνουν μια κάποια κάμψη, με εξαίρεση τη νεολαία που εξακολουθεί να είναι στα κάγκελα (και δικαίως – μόνο το ΑΠΘ θρηνεί 17 φοιτητές του…), εντούτοις δεν υπάρχουν ακόμη ασφαλή συμπεράσματα για το πότε θα επέλθει μια «κανονικότητα» στο εκλογικό σώμα, ώστε να προκηρυχθούν οι εκλογές.

Εξετάζονται διάφορα σενάρια, γίνονται ασκήσεις επί χάρτου, που λένε και οι στρατιωτικοί, όμως είναι προφανές ότι όλα θα εξαρτηθούν από τις μετρήσεις που θα γίνουν μετά το Πάσχα.

Κατά συνέπεια, ό,τι ακούτε ανήκει καταφανώς στην κατηγορία «να ‘χαμε να λέγαμε». Δεν υπάρχει απόφαση, και δεν υπάρχουν τα στοιχεία εκείνα που θα οδηγήσουν τον πρόεδρο Κυριάκο να κάνει το βήμα. Θα το κάνει, δεν μπορεί να μην το κάνει – άλλωστε είμαστε ακριβώς τρεις μήνες πριν από την ολοκλήρωση της 4ετίας. Η κλεψύδρα αδειάζει…

Τα «μπάνια του λαού»

Αναφέρθηκα προηγουμένως στους τρεις μήνες που απομένουν ως την ολοκλήρωση της θητείας της παρούσας κυβέρνησης. Μην κάνετε το λάθος να το ταυτίσετε αυτό το διάστημα με τον χρόνο που απομένει ως τις εκλογές. Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Γιατί οι μεγάλοι ερμηνευτές του Συντάγματος (όχι των τραγουδιών), που γνωρίζουν τον καταστατικό χάρτη της χώρας απέξω κι ανακατωτά, θα σου πουν ότι υπάρχει το άρθρο 51 παράγραφος 4, το οποίο σε συνδυασμό με το άρθρο 53 παράγραφος 1 του Συντάγματος ενδέχεται να οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές ακόμη και τον… Αύγουστο!!

Μίλησα σχετικά με δύο εξ αυτών την Πέμπτη. Δεν μιλάω στον αέρα. Μου τα εξήγησαν όλα.

Αν και προσωπικά δεν το βλέπω να συμβαίνει, γιατί είναι δίκοπο μαχαίρι μια τέτοια απόφαση, δεδομένου του καλοκαιριού (και του απρόβλεπτου των καταστάσεων που μπορεί να προκύψουν), ωστόσο ακούγεται ότι μπορεί να συμβεί και αυτό. Να ολοκληρωθεί κανονικά η 4ετία στις 7 Ιουλίου, να διαλυθεί η Βουλή και να προκηρυχθούν εκλογές την πρώτη ή τη δεύτερη Κυριακή του Αυγούστου, 6 ή 13 συγκεκριμένα.

Αλλά όχι τον Σεπτέμβριο, όπως διασταλτικά ερμηνεύουν τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος ορισμένοι εκ των «ερμηνευτών».

Εκτιμώ, όπως προαναφέρω, ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Πλην των άλλων, διότι ουδείς ποτέ διανοήθηκε να παραβλέψει τα «μπάνια του λαού» – ακόμη και ο τεράστιος Ανδρέας. Αρα, θεωρώ εγώ, κουβέντα να γίνεται είναι το όλο «θέμα»…

Η νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου

Στην εξίσωση ορισμένοι πάντως βάζουν και το θέμα της εκλογής νέας ηγεσίας στον Αρειο Πάγο. Θα την ορίσει η νέα κυβέρνηση ή θα λάβει αποφάσεις η παρούσα; Δεδομένου ότι στις 30 Ιουνίου ολοκληρώνεται η θητεία της προέδρου κυρίας Γεωργίου και του εισαγγελέα κυρίου Ντογιάκου, το ζήτημα προσλαμβάνει κρίσιμες διαστάσεις, δεδομένου ότι «τρέχει» η διερεύνηση των ευθυνών του δυστυχήματος στα Τέμπη. Αρα η ανάδειξη της νέας ηγεσίας αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για την εξάντληση της θητείας από την παρούσα κυβέρνηση.

Να ξεκαθαρίσουμε ωστόσο εδώ ότι είναι καθαρό λάθος να σκεφτεί κανείς πως αν έχουμε διπλές εκλογές, «τρέχουν» παραγραφικές προθεσμίες για τα πολιτικά πρόσωπα που θα καταδείξει η ανάκριση ως υπεύθυνα για το δυστύχημα. Δεν ισχύει αυτό – και σωστά, θα επισημάνω. Η τροποποίηση που έγινε στον νόμο περί ευθύνης υπουργών το 2019 περιγράφει σαφώς πως και για τα πολιτικά πρόσωπα η περίοδος παραγραφής αδικημάτων ταυτίζεται με ό,τι αναφέρεται στον Ποινικό Κώδικα για τους υπόλοιπους πολίτες. Πενταετία για πλημμελήματα και 15-20 χρόνια αναλόγως της βαρύτητας των κατηγοριών για κακουργηματικού χαρακτήρα διώξεις.

Τίποτα δεν είναι εύκολο από εδώ και πέρα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο…

Νέο αφήγημα

Στο μεταξύ, το καινούργιο αφήγημα που προσπαθεί να προωθήσει το κόμμα της χαράς είναι ότι οι πολίτες της χώρας «θα ψηφίσουν Τσίπρα για να φύγει ο Μητσοτάκης». Δεν ξέρω πόθεν προέρχεται αυτή η αταβιστική προσέγγιση του εκλογικού σώματος. Και ειδικότερα σε ποιες βάσεις στηρίζεται, διότι όλες, μα όλες οι δημοσκοπήσεις, ακόμη και εκείνες που γίνονται για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ, ουδέν σχετικό καταγράφουν. Αντιθέτως. Η οργή της κοινωνίας τροφοδοτεί τη δεξαμενή των αναποφάσιστων και ένα μέρος της διασπείρεται στα μικρότερα κόμματα.

Κατά τη γνώμη μου, το αντίθετο μπορεί να συμβεί, οπότε ας μην το προωθούν και με τόση ένταση: θα ψηφίσουν Μητσοτάκη ή ό,τι άλλο τους κατέβει για να μην επανέλθει στην εξουσία ο Τσίπρας. Που τον είδαμε, τον γνωρίσαμε, τον ζήσαμε, και όσες λεοντές και να φορέσει πάνω στο ηπειρώτικο κεφάλι του, πάλι αυτός που ξέρουμε θα είναι, διότι δεν αλλάζει. Και δεν ξέρω αν θέλει κιόλας να αλλάξει…