Βία

Τα περιστατικά βίας κατά πολιτικών, όπως κατά του Γιάνη Βαρουφάκη στα Εξάρχεια και του Δημήτρη Βίτσα στο Ιλιον, είναι προφανώς καταδικαστέα και άθλια σε κάθε όψη τους. Παράλληλα δείχνουν το μεγάλο πρόβλημα που κυοφορείται στην κοινωνία και που απολήγει στο ανησυχητικό συμπέρασμα πως δεν οριοθετούν όλοι τις διαφωνίες ή αντιρρήσεις τους στο πολιτικό πεδίο αλλά προχωρούν σε παραβατικές και αποκρουστικές συμπεριφορές. Τα περιστατικά βίας όπως επίσης φαίνεται δεν διαχωρίζονται με βάση πολιτικές ομάδες, εκκινήσεις και ελατήρια και αργά ή γρήγορα αφορούν τους πάντες. Δεν υπάρχει δίκαιη και άδικη βία ή αδίκως και δικαίως χτυπημένος πολιτικός ή πολίτης. Αυτό τώρα με περίσκεψη φανταζόμαστε το σκέφτονται και όσοι μέχρι προσφάτως έδιναν πολλά ελαφρυντικά σε τέτοιες πράξεις. Η βία είναι σύμπτωμα και θέλει καθολική καταδίκη. Και είναι στο χέρι και του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας των πολιτών να βρουν αμέσως κοινό πεδίο συναίνεσης που να απομονώνει κάθε συμπεριφορά και να μην αναζητά αιτίες ή «ιδεολογικά περιβλήματα» στις αποχρώσεις της.

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, όσο οξείες και αν είναι, έχουν ως όριο τον κοινοβουλευτισμό και τον διάλογο. Είναι κεκτημένο και ένα εκ των επιτευγμάτων της δημοκρατίας μας. Κανείς δεν θα επιμολύνει το όλο οικοδόμημα και κανείς δεν θα στοχοποιεί στο Κέντρο των Αθηνών ή αλλού τους πολιτικούς του αντιπάλους. Οι σχετικοποιήσεις της βίας ή το κλείσιμο του ματιού σε τέτοια περιστατικά αργά ή γρήγορα αφορούν τους πάντες.