Προοδευτικοί

Το συριζαϊκό ταλέντο που ακούει στο όνομα Σταύρος Αραχωβίτης ανακαλύφθηκε από το ΚΚΕ Λακωνίας. Οι κομμουνιστές του πιο δεξιού νομού της χώρας ήταν αυτοί που έβαλαν στην ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης την τοποθέτησή του σε τοπικό διαδικτυακό Μέσο πριν από δέκα μέρες. Στις κλασικές δημοσιογραφικές απορίες περί μετεκλογικών συνεργασιών εκείνος απάντησε τηρώντας κατά γράμμα την κομματική γραμμή για συμμαχία των προοδευτικών δυνάμεων. Ή μάλλον σχεδόν κατά γράμμα, αφού έπειτα από μια διευκρινιστική ερώτηση προσέθεσε «αν ο κ. Βελόπουλος θεωρεί τον εαυτό του προοδευτική δύναμη και συμφωνήσουμε στα βασικά σημεία, στον στόχο μας, όλα τα συζητάμε». Οι πιστοί του Περισσού δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία. Ετσι, διαπίστωσαν πως «στο “προοδευτικό μέτωπο” για την απαλλαγή της χώρας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, χωράνε όλοι… ίσως ακόμα και η ΝΔ χωρίς Μητσοτάκη!»  – προτού συμπεράνουν ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο έτοιμος από κάθε άλλη φορά να προσφέρει όλες του τις δυνάμεις για να υπηρετήσει το σύστημα». Ο συριζαίος εθνοπατέρας έβγαλε διορθωτική δήλωση, σύμφωνα με την οποία διαστρέβλωσαν τα λεγόμενά του.

Συνήθειες
Η απάντησή του ήταν «καταφανώς αφοριστική», εξήγησε. Οποιοι παρακολούθησαν το βίντεο, βέβαια, δεν διέκριναν καμία αλλαγή στο ύφος ή το ηχόχρωμα της φωνής του που να υπονοεί κάποιου είδους αποδοκιμασία όσων πρεσβεύει η Ελληνική Λύση. Υπό άλλες συνθήκες το περιστατικό θα αφορούσε έναν ακόμη πολιτευόμενο που προσπάθησε να ταιριάξει την επίσημη ρητορική του κόμματός του με τις ιδιαίτερες ανάγκες της εκλογικής του περιφέρειας. Θα επρόκειτο για μια συριζαϊκή παραφωνία που θα απασχολούσε μόνο τους λάκωνες κόκκινους – που δεν θα έφτανε μέχρι τους κειμενογράφους της Πειραιώς. Η ζημιά, όμως, δεν περιορίστηκε γύρω απ’ τη Σπάρτη. Βρήκε χώρο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Γιατί, όπως υπογραμμίζει η όχι και τόσο αρμονική αντίστιξη των χαμηλών τόνων του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ με τις κορώνες που βγάζουν στελέχη του στην αντιπολιτευτική προσέγγιση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος, η αξιωματική αντιπολίτευση ακόμη κι όταν θεωρητικά επιλέγει στρατηγική ελεγχόμενων ντεσιμπέλ, δυσκολεύεται να ξεπεράσει τις συνήθειες που απέκτησε μεταξύ 2012 και 2014. Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, επαληθεύει στα μικρά και στα μεγάλα εκείνη τη γερμανική παροιμία που λέει «το να αλλάζεις και το να βελτιώνεσαι είναι δύο διαφορετικά πράγματα».