Οι ειδήσεις που χάθηκαν

Πριν από μερικά χρόνια, το 2010, ανακαλύψαμε ξαφνικά πως η χώρα μας βρισκόταν μια ανάσα από τη χρεοκοπία. Και μπήκαμε σε μια μακρά περιπέτεια που άλλαξε τα πάντα κι εμάς τους ίδιους μαζί.

Τότε πολλοί αναρωτηθήκαμε πώς στο καλό συνέβη αυτή η κατάρρευση κάτω από τη μύτη μας. Γιατί δεν είδαμε τίτλους να μας προειδοποιούν; Γιατί δεν βγήκαν οι πεφωτισμένοι της χώρας να φωνάξουν «εεε παιδιά, χρεοκοπούμε!». Κι αυτοί οι λίγοι που κάτι είπαν, γιατί δεν μας φόβισαν;

Σήμερα, ξανά, η χώρα, για όποιον θέλει να δει, μοιάζει σαν να μπαίνει σε μια νέα περιδίνηση τα χαρακτηριστικά της οποίας είναι ακόμη νωρίς για να τα περιγράψουμε. Και δεν γίνεται να μας διαφεύγει ο ξεσηκωμός νέων ανθρώπων, με αφορμή τον τραγικό θάνατο συνομηλίκων τους, την ώρα που η ασφάλειά τους βρισκόταν στην ευθύνη του κράτους, της διοίκησης, της κυβέρνησης (διαλέξτε εδώ όποια λέξη χωρά στη δική σας αλήθεια).

Το γενεακό στοιχείο ναι, έχει σημασία, όσο κι αν θέλουν να το υποτιμούν οι περισσότεροι διαμορφωτές γνώμης ξεχνώντας πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια. Και πόσο σύντομα θα αποτελούμε (στην καλύτερη περίπτωση) μια υποσημείωση του εκλογικού σώματος, στο οποίο θα κυριαρχούν το πρεκαριάτο της γενιάς Z, οι σημερινοί έφηβοι και παιδιά του δημοτικού. Δεν γίνεται να μη μας προβληματίζει ότι αυτοί γυρνάνε συνεχώς την πλάτη στις εγχώριες «ελίτ» διότι έχουν άλλες παραστάσεις, άλλα ερωτήματα, γιατί αποζητούν πράγματα που αυτές συστηματικά απαξιώνουν. Δικαιώματα, συμπεριληπτικότητα, αξιοκρατία, κοινωνικό κράτος σύγχρονο, περιβαλλοντική επαγρύπνηση, τη δυνατότητα να έχουν κάποτε σπίτι, ίδια ταυτότητα για τον κολλητό τους από το σχολείο με το ξενικό όνομα και τους μετανάστες γονείς.

Οι «ελίτ» όμως επιμένουν να νοιάζονται μόνο για το σήμερα και να απαξιούν το αύριο. Κι οι διαμορφωτές γνώμης χλευάζουν καθετί που οι νεότεροί τους αξιολογούν ως σημαντικό. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που απόλαυσαν όλα τα προνόμια της ευρωπαϊκής ταυτότητας και του εκσυγχρονισμού και σήμερα φτύνουν στα μούτρα π.χ. των κακών απεσταλμένων της Εσπερίας που ανησυχούν πως κάτι δεν πάει καλά στην υπέροχη χώρα μας. Οπως τότε, ναι, που «χάσαμε» την είδηση της χρεοκοπίας μας. Κι αν η λήθη έχει αποδειχθεί η καλύτερη εθνική μας αυτοάμυνα, συγγνώμη, καμιά φορά επιβάλλεται να ανατρέξουμε στις άσχημες αλήθειες.