Μουσική τράπουλα

«Optical Delusion», Orbital

Αφού το βρετανικό δίδυμο γιόρτασε – έστω και καθυστερημένα – τις τρεις δεκαετίες του στη μουσική με τη συλλογή «30 Something», συλλογή η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2022, επέστρεψε στις 17 Φεβρουαρίου με νέα κυκλοφορία. Το δέκατο άλμπουμ τους και πρώτο μετά την πανδημία, μεταφέρει τον πανικό των ανθρώπων σε έναν κόσμο που καταρρέει ενώ παράλληλα είναι ευγνώμων που συνεχίζει και ζει. Oλα αυτά ντυμένα όπως πάντα με χορευτική μουσική αλλά και πολλούς καλεσμένους τραγουδιστές, κάτι που αποτυπώνει και την αγωνία του γκρουπ να έχουν περισσότερη φωνή στις συνθέσεις τους. Στη χορευτική-ποπ μελωδία «Are You Alive», η Lily Wolter των Penelope Isles αντιστέκεται προκλητικά στο να την παρασύρει ο καπιταλισμός και στη συνέχεια ανοίγει τον δρόμο καθώς τα σπινθηροβόλα synths και τα ανεβασμένα beat κυριαρχούν στο δεύτερο μέρος του τραγουδιού. Ο Τζέισον Γουίλιαμσον των Sleaford Mods κατηγορεί ευθέως τις μάζες που συνεχίζουν να ψηφίζουν πολιτικούς που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, στο «Dirty Rat». Οι Mediæval Bæbes εμφανίζονται στο «Ringa Ringa (The Old Pandemic Folk Song)», υπενθυμίζοντας στους ακροατές ότι μια αθώα παιδική ομοιοκαταληξία έχει μια μακροχρόνια σχέση με τον Μαύρο Θάνατο. Τα σχεδόν οπερετικά φωνητικά της Ντίνας Ιπάβιτς εκτινάσσονται στα ύψη στο «Day One», ενώ η Anna B Savage δίνει εσωστρεφή αφήγηση στο «Home». Τα δύο ορχηστρικά κομμάτια – που αποτελούν ενδεχομένως και τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ – είναι το πληθωρικό  «The New Abnormal» με γνώμονα το breakbeat και το «Requiem for the Pre Apocalypse», με άνευ προηγουμένου drum’n’bass που σε χτυπά κατάστηθα.

Αν και το άλμπουμ των βρετανών μουσικών είναι βαρύ και δυστοπικό εντούτοις αποδεικνύουν ότι δεν έχουν χάσει ποτέ τον ενθουσιασμό τους για την εξερεύνηση νέων ήχων, χωρίς παράλληλα να βουλιάζουν στον κυνισμό ή τη μελαγχολία.

«Weight of the World», Joe Louis Walker

Γνωστός και ως JLW (γεννημένος στις 25 Δεκεμβρίου 1949) ο αμερικανός κιθαρίστας, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και παραγωγός των ηλεκτρικών μπλουζ, έχει αφήσει το στίγμα του στο blues, στον βαθμό που οι συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από τη χρήση παλαιότερου υλικού και στυλ παιξίματος. Η ιστοσελίδα NPR Music τον έχει περιγράψει ως «συγκλονιστικό, άγριο και σκληρό… ένα legendary icon του σύγχρονου μπλουζ που το ωθεί στα όριά του». Ενας άλλος μουσικός δημοσιογράφος έχει γράψει ότι «αν ορίζεις το μπλουζ από τις άκαμπτες κατηγορίες δομής και όχι από την ευέλικτη συναισθηματική – υπαινικτική γλώσσα του, τότε οι Robert Cray, Larry Garner, Joe Louis Walker, James Armstrong αποτελούν νέα.. φυλή που δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί. Η μουσική τους μοιάζει με μπλουζ αλλά και όχι, ενώ ο καθένας τους συνδυάζει ιδέες από ποικιλία πηγών  – σόουλ, ροκ, τζαζ, γκόσπελ – με πολυπλοκότητα που δεν είχαν οι προκάτοχοί τους».  Στη συγκεκριμένη εργασία ο Joe Louis Walker συνεργαζόμενος με τον παραγωγό Eric Corne παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για τα blues, συμπεριλαμβάνοντας έγχορδα, τζαζ στοιχεία, φανκ, ενώ παράλληλα υπάρχει ακόμα αρκετός χώρος για την κιθάρα και τα δυνατά φωνητικά του. Αλμπουμ από τα παλιά αλλά τόσο σημερινό και αληθινό.