Πέτρος Κλαμπάνης

Οταν έμαθα πως ο χρόνος του ονείρου είναι πολύ πιο συμπυκνωμένος από τον πραγματικό, είχα εντυπωσιαστεί πολύ. Ακόμα με εντυπωσιάζει αυτό. Το ότι δηλαδή το ανυπόμονο μυαλό μας επιλέγει να ρολάρει τη βιντεοκασέτα που παίζει το όνειρό μας πιο γρήγορα από το «κανονικό». Ναι, είμαι παιδί των 80s – και ακόμα τα όνειρα σε βιντεοκασέτες τα βλέπω.

Θεωρούσα πάντα και θεωρώ και σήμερα απίστευτα βαρετή την εξιστόρηση των ονείρων μας σε κάποιον άλλο. Δηλαδή τι εξήγηση να δώσει ένας εξωτερικός ακροατής σε αυτό το κουβάρι σκέψεων, επιθυμιών, φόβων, αναμνήσεων που ξεδιπλώνεται κάθε φορά που κοιμάμαι; Και να μπορούσε κάποιος να μου τα εξηγήσει, δεν είμαι σίγουρος ότι θα ήθελα να μάθω… Για εμένα έχει πολύ ενδιαφέρον η προσωπική εξήγηση που δίνω στα δικά μου όνειρα. Σαν μια μικρή ανάλυση που κάνω με τον εαυτό μου, ενώ είμαι ακόμα κάτω από τα παπλώματα.

Κι όμως, ήρθε μια στιγμή, πριν από περίπου δύο χρόνια, που για πρώτη φορά ένα όνειρο με οδήγησε στη σύνθεση ενός κομματιού. Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μου που γράφω μουσική και νιώθω το πράγμα να ρέει. Υπάρχουν άλλες που δεν μπορώ να γράψω τίποτα που να μου αρέσει. Εχω τη συνήθεια να τα κρατάω όλα, συχνά μάλιστα ίσως ακούγοντας κάτι έπειτα από καιρό να μου αρέσει – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Σε μια αποδοτική περίοδο λοιπόν, κατά τη διάρκεια της πανδημίας και με ελάχιστο ύπνο, μιας και ο γιος μου ήταν νεογέννητος, είδα ένα όνειρο. Ηταν σε ένα πανηγύρι Ρομά, μια νύχτα με φεγγάρι (νομίζω) και τρελό κέφι. Ηταν πολύ χαρούμενο όνειρο, ακόμα κι όταν ξέσπασε ένας καβγάς που είχε ως αποτέλεσμα να μου ρίξει κάποιος ένα χαστούκι στο μάγουλο.

Οταν ξύπνησα, μου είχε σκαλώσει στο μυαλό αυτή η μελωδία σε 6/8: Ντο# Σι, Σι Λα# Σι Μι Ρε Ντο# Σι Λα# Σι Ντο# Ρε, Ρε Φα (χαμηλό). Πήγα στο πιάνο, την κατέγραψα και ύστερα από μερικές μέρες δουλειάς προέκυψε το «South by Southeast», το οποίο με έναν τρόπο εξιστορεί εκείνο το πανηγύρι, εκείνη τη φανταστική νύχτα με φεγγάρι (μάλλον). Εναν χρόνο μετά, το ηχογράφησα με μερικούς εκλεκτούς συνεργάτες μου και περιέχεται πλέον στο «Tora Collective», τον δίσκο μου που μόλις κυκλοφόρησε από την Enja.

Δεν μου συμβαίνει συχνά να δημιουργώ κάτι από ένα όνειρο. Για την ακρίβεια, είναι η μοναδική φορά που μου συνέβη κάτι τέτοιο.

Πιστεύω πως τα όνειρα είναι η ευκαιρία που έχει το μυαλό να παίξει χωρίς περιορισμούς. Χωρίς να έχει το συνειδητό μέρος του στη θέση του οδηγού. Αναμνήσεις, εικόνες, αισθήσεις, χρώματα, χαρακτήρες χορεύουν μεταξύ των δυο μελιγγιών μας, που έλεγε ο Καζαντζάκης. Αυτή την αξιοζήλευτη ελευθερία θα ήθελα να μπορέσω μια μέρα να την αποδώσω με ήχους. Κάτι που γίγαντες της μουσικής τέχνης έχουν κάνει στο παρελθόν (βλ. Debussy ή τους μεγάλους αυτοσχεδιαστές της jazz).

Και κάπου εδώ τελειώνει κάθε προσπάθεια να εξηγήσω παραπάνω. Θα πω μόνο: ζήτω τα όνειρα. Αυτά που βλέπουμε και αυτά που θα δούμε και σίγουρα δεν θα πούμε.

Ο Πέτρος Κλαμπάνης είναι μπασίστας και συνθέτης με έδρα την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το έκτο προσωπικό άλμπουμ του με τίτλο «Tora Collective», όπου η παραδοσιακή ελληνική μουσική βρίσκεται στο επίκεντρο μέσα από μια νέα οπτική γωνία. Το νέο άλμπουμ, στο οποίο τραγουδά η Αρετή Κετιμέ, κυκλοφορεί από την Enja/Yellowbird Records σε συνεργασία με την ΠΚ Μusic και την AN Music