Τρίτη βράδυ, Τετάρτη πρωί

Αν ήσουν εξωγήινος, αν είχες μόλις προσγειωθεί με τον ιπτάμενο δίσκο σου το επόμενο πρωί, ίσως και να μη μάθαινες τίποτα από όλα όσα είχαν συμβεί την προηγούμενη νύχτα. Η πόλη άλαλη συνέχιζε να εκπληρώνει την καθημερινή της ρουτίνα  σαν παντομίμα, σαν κάποιος να μας είχε βάλει όλους στο mute και κανένας από τους συνήθεις θορύβους της μέρας να μην ήταν ικανός να διεγείρει την ακοή μας. Οι σιωπηλοί «άλλοι» δίδασκαν κι εσένα πώς να φερθείς, να μη ζητήσεις και να μη δώσεις πληροφορίες, μέρα που ξημέρωσε. Πένθος τη λένε αυτή τη βουβαμάρα ή έστω μια φάση του πένθους. Κράτησε τόσο όσο κατάφερε να κρατηθεί ο πιο βίαιος λυρισμός προτού να ξαμολυθεί για να ευτελιστεί και να ευτελίσει τα πάντα. Μα ο Σεφέρης δεν έκλαιγε τη μοίρα του, είπα μέσα μου όταν ψιλοσυνήλθα και κατόρθωσα να θυμώσω με τη λιτανεία των μικρών «εγώ» που εν τω μεταξύ είχαν αρχίσει να δίνουν τα ρέστα τους στο Διαδίκτυο κι όπου αλλού υπάρχει καλή ορατότητα (visibility), εκεί που ο ένας μοιάζει γίγαντας αντί για κανένας.

Προς το απογευματάκι, είχαμε αρχίσει να γινόμαστε κάπως πιο πρακτικοί, πιο χειροπιαστοί και με επιχειρήματα. Η άμορφη μάζα, το ηλεκτρονικό ταμπλό, το κλειδί του σταθμάρχη, το χωριουδάκι αλλά κόμβος, οι αρμόδιοι, οι αναρμόδιοι, οι υπαίτιοι, οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές, οι νεκροτόμοι, οι εθελοντές, οι σωσμένοι, οι ξεκληρισμένοι, οι αντιπολιτευόμενοι και το αντίθετό τους, όλα αυτά για τα οποία αξίζει να σηκώσει κανείς φωνή προκειμένου να μην ακουστεί η απορία του νεκρού ένα λεπτό πριν να γίνει νεκρός.

Αργά το βράδυ, όταν οι γλώσσες μας είχαν πια λυθεί για τα καλά, μια απέραντη κενολογία βασάνισε τα κανάλια τα οποία μην έχοντας τίποτα το νεότερο, αναμασούσαν όλα όσα ήδη ξέραμε, καρυκεύοντάς τα με μικρές ασήμαντες αποκλειστικότητες. Από το πολύ το ζάπινγκ ξεχάστηκα κι εγώ κι άρχισα να σκέφτομαι κάπως πιο πρακτικά. Οτι π.χ., ο δημοσιογράφος δεν είναι stand up περφόρμερ, να σου κρατήσει την παράσταση χωρίς κείμενο, κι ότι ο «αυτοσχεδιασμός» δεν είναι μέσα στα προσόντα που οφείλει να έχει. Το αντίθετο.