Μήπως χάσαμε τη χώρα μας;

Είναι η χειρότερη καταστροφή που έχω αντικρίσει σε όλη μου τη ζωή στην Τουρκία. Ενιωσα σαν να έχανα τη χώρα μου. Χωρίς υπερβολή: αισθάνομαι σαν να μην έχω ούτε εγώ ένα σπίτι για να επιστρέψω. Κι ύστερα, μόλις το σκέφτομαι, με πιάνει ντροπή για τις ίδιες μου τις σκέψεις. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που όντως έχασαν τα σπίτια τους μαζί με τα παιδιά, τις οικογένειες, τις γάτες και τα σκυλιά τους.

Κι ύστερα καταφτάνουν οι άλλες σκέψεις: ήταν πάντα τόσο δύσκολα στην περίπτωση σεισμού ή τώρα επειδή έχουμε άμεση πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με όλες τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε το κακό που σκεπάζει τη χώρα; Ακούμε συνεχώς τρομακτικές ιστορίες. Για απαγωγές παιδιών από τα συντρίμμια, για δωρεές προς την Υεμένη, για αντίσκηνα σωτηρίας που πωλήθηκαν από την «Ερυθρά Ημισέληνο» (Kizilay) σε ΜΚΟ. Ενας σεισμός αυτής της κλίμακας θα έφερνε την καταστροφή όπου κι αν συνέβαινε πάνω στον πλανήτη. Αλλά η ποιότητα των κτιρίων, η έλλειψη πολιτικής για την κατασκευή οικοδομών, το ότι δεν εισακούστηκαν οι προειδοποιήσεις των επιστημόνων και η απληστία του κατασκευαστικού τομέα έκαναν την καταστροφή αυτό που είναι. Υπάρχει ακόμα η έλλειψη οργάνωσης των μονάδων διάσωσης μετά τον σεισμό. Στις ΜΚΟ που έφτασαν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στην περιοχή δεν επιτράπηκε η είσοδος, ενώ από ορισμένους ζητήθηκε να κοιμηθούν στα λεωφορεία μέχρι το επόμενο πρωί. Μέχρι τότε δεν μπορούσε να γίνει χρήση βαρέων οχημάτων και όταν αυτό κατέστη δυνατό δεν υπήρχε κανείς να τα οδηγήσει: απαιτούνταν άδειες και υπογραφές από την Αγκυρα.

Ορισμένοι άνθρωποι που βρίσκονταν κάτω από τα συντρίμμια παρέμειναν ζωντανοί για πολλές ημέρες. Είχαν τα τηλέφωνά τους. Μπορούσαν να μιλήσουν στους συγγενείς τους και να στείλουν το σημείο στο οποίο βρίσκονταν. Κι όμως, έχασαν τη ζωή τους! Τόσο απλά… Αυτή η σκέψη με κάνει να κλαίω από θυμό και απελπισία. Με όσα διαβάζω και βλέπω καταλαβαίνω – για άλλη μια φορά, πολύ καλά μάλιστα – ότι είμαστε μόνοι μας. Η κυβέρνηση δεν στέκεται στο πλευρό των ανθρώπων. Εάν θέλουμε να σώσουμε τους εαυτούς μας στην Τουρκία, μπορούμε να το κάνουμε μόνο μέσω των μη κυβερνητικών δικτύων. Ισως να είναι η ώρα που πρέπει να ξυπνήοσυμε και να οργανωθούμε μεταξύ μας για να σώσουμε τη χώρα μας. Ισως να είναι ήδη αργά και να τη χάσαμε. Ειλικρινά δεν ξέρω.

H Ντεφνέ Σουμάν είναι συγγραφέας και κοινωνιολόγος, γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη. Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει μυθιστορήματά της από τον Ψυχογιό («Η σιωπή της Σεχραζάτ», «Κόκκινο καλοκαίρι») και τον Κλειδάριθμο («Πρωινά στα Πριγκιπόνησα», 2021)