Το στοίχημα και τα ερωτήματα

Φορώντας ένα γκρι φούτερ, με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος και χαλαρή διάθεση, στις 12 Φεβρουαρίου, μέσα από τον λογαριασμό του στο Instagram με πολλά hashtags και όλα γύρω από τις εκλογές, προσκαλούσε τους Κύπριους να προστρέξουν – κυρίως τους νέους – στις κάλπες να ψηφίσουν. «Αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες σας χαιρετώ. Σας στέλνω την αγάπη μου και τις πιο θερμές μου ευχές. Βρίσκομαι στην Κύπρο εδώ και μέρες αφενός για να περάσω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ με την οικογένειά μου, μιας και είναι μια περίοδος καλλιτεχνικά αρκετά ήσυχη, και αφετέρου να παρακολουθήσω την προεκλογική διαδικασία μέχρι τέλους. Την Κυριακή ο τόπος μας θα αναδείξει τον νέο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οποιος και να είναι τον συγχαίρω εκ των προτέρων και του εύχομαι καλή δύναμη στο δύσκολο έργο του. Η επόμενη μέρα εύχομαι να μας βρει όλους ενωμένους, μακριά από κομματικές ιδεοληψίες, φανατικές ιδεολογίες και βέβαια ρεβανσισμούς. Δεν έχουμε την πολυτέλεια μιας εμφύλιας πολιτικής διαμάχης. Παροτρύνω όλους τους νέους που η δυσαρέσκειά, η αγανάκτηση και η απογοήτευσή τους τούς κράτησε μακριά να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες να ψηφίσουν και να δώσουν δυναμικά το παρών τους. Γιατί το μέλλον τούς ανήκει και έχουν τον πρώτο λόγο. Η αποχή τους, αναφαίρετο δικαίωμά τους, την οποία καταλαβαίνω απόλυτα γιατί είδαν τα όνειρα και τις προσδοκίες τους να σβήνουν σιγά σιγά, δεν είναι η λύση. Λύση είναι να προσέλθουν μαζικά και να ψηφίσουν δυναμικά». Πόσοι άραγε φαντάστηκαν ότι αυτός ο λόγος θα είχε και συνέχεια; Ή ποιοι μπορούσαν να συνδέσουν την παρουσία του Μιχάλη Χατζηγιάννη στις πρώτες σειρές, την ημέρα της υποβολής της υποψηφιότητας του πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκου Χριστοδουλίδη, για την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλώνοντας εμπράκτως τη δημόσια υποστήριξη στο πρόσωπό του, με τα όσα ακολούθησαν; Μόνο οι άνθρωποι του απολύτως στενού περιβάλλοντός του.

Ο δημοφιλής καλλιτέχνης είχε προγραμματισμένες εμφανίσεις στο Gazarte, οι οποίες μέχρι την ημέρα της ορκωμοσίας του δεν είχαν ακυρωθεί. Κάτι που μαρτυρά ότι δεν υπήρχε βεβαιότητα για τις επόμενες κινήσεις. Από ποια πλευρά δεν γνωρίζουμε. Ισως από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ίσως από τον ίδιο τον Μιχάλη Χατζηγιάννη που ίσως να μην είχε αποφασίσει αν θα αποδεχθεί την πρόταση του καλού του φίλου. Στον χορό των εντυπώσεων που καταγράφηκαν κυρίως διαδικτυακά μπήκαν και κάποιες δηλώσεις μέσα από τις οποίες υποστήριζε στο πρόσφατο παρελθόν ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική. Ενα ακόμα ερώτημα που αναδιατυπώνεται είναι τι τον έκανε να αλλάξει άποψη και φυσικά ο χρόνος που φαντάστηκε τον εαυτό του σε μια πολιτική θέση.

Αραγε οι πρώτες συζητήσεις είχαν αρχίσει, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, από τον περασμένο Αύγουστο, όταν ο Μιχάλης Χατζηγιάννης έκανε τοποθέτηση για το νέο κοίτασμα φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ τονίζοντας μεταξύ άλλων πως: «Χρειάζεται άρτια διαχείριση του ορυκτού πλούτου, που αναδεικνύεται στο ισχυρό όπλο της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε συνάρτηση με μια σύγχρονη διακυβέρνηση από νέους τεχνοκράτες υπό μια εμπνευσμένη καθοδήγηση». Κάποιοι μάλιστα που επαίρονται ότι ξέρουν το κάτι παραπάνω για την πορεία της φιλίας του Χατζηγιάννη με τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας λένε πως γεννήθηκε ένα βράδυ στο «Ταμπού», όπου ο νεαρός τότε τραγουδιστής εμφανιζόταν μαζί με τον Γιώργο Χατζηνάσιο. Ηταν η εποχή που η φωνή του ακουγόταν στο σάουντρακ που υπέγραφε ο σπουδαίος συνθέτης στη σειρά του ΑNT1 «Αγγιγμα ψυχής». Εικασίες που το μοναδικό νόημά τους είναι να δικαιώνουν την παραφιλολογία που αναπτύσσεται για κάθε προβεβλημένο πρόσωπο το οποίο μεταπηδά στον χώρο της πολιτικής. Στην περίπτωση του Μιχάλη Χατζηγιάννη ίσως λίγο περισσότερο, διότι η λάμψη, η προβολή της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής του, οι περιπέτειες σε σχέση με τα οικονομικά του, οι έρωτες, η ιλιγγιώδης άνοδος, η κάμψη, η επιστροφή μπορούν να δώσουν τροφή για ατέρμονους διαλόγους και ανούσιους διαλόγους.

Ο ίδιος δήλωνε στη γράφουσα τον Μάιο του 2019, κάνοντας έναν μικρό απολογισμό στη ζωή του που μαρτυρούσε ότι οι κλυδωνισμοί που υπέστη άφησαν τα σημάδια τους: «Παρασύρθηκα από μια δίνη επιτυχίας σε μια ηλικία που δεν ήξερα τι είναι αυτό. Κανείς δεν έρχεται στη ζωή για να ζήσει αυτό το πράγμα. Νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα, αλλά δεν ξέρεις τίποτα. Το αόρατο χέρι που σε κρατάει όταν πας να πέσεις στον γκρεμό είναι ότι έχεις πάρει κάτι από το σπίτι σου. Η δόξα και ο θρίαμβος έχουν το αντίτιμο της απομόνωσης, της ανασφάλειας, της μοναξιάς. Οταν ζεις αυτές τις μεγάλες αντιθέσεις, φτάνεις σε ένα οριακό ψυχολογικό σημείο».

Εκείνο που μένει να αναζητηθεί είναι τι μπορεί να προσφέρει στον τομέα του πολιτισμού ως υφυπουργός, πόσο πιο μακριά μπορεί να πάει το νήμα που του παρέδωσε ο Γιάννης Τουμαζής. Στην ομιλία της ορκωμοσίας του την 1η Μαρτίου, αφού πρώτα δήλωσε την απέραντη θλίψη του «για την τραγωδία στη μητέρα πατρίδα Ελλάδα», απευθύνθηκε με θερμά λόγια στον προκάτοχό του, «τον φίλτατο, τον μοναδικό, τον εξαιρετικό Γιάννη Τουμαζή, ο οποίος πήρε τον ακρογωνιαίο λίθο και τον έβαλε στα θεμέλια στο αρχαιότερο, ως θα έπρεπε, Υπουργείου, που ωστόσο θεμελιώθηκε πριν 8 μήνες (…)». Χαρακτήρισε μάλιστα το έργο που παρέλαβε «σπουδαίο», δημιουργώντας ελπίδες σε όλα εκείνα που θα έχουν την υπογραφή του. Οχι ως συνθέτη αλλά ως υφυπουργού Πολιτισμού. Ενα νέο και απαιτητικό και πολυσύνθετο στοίχημα.