Το sex symbol {LF}που δεν αγαπούσε {LF}τα στερεότυπα

Aν προσπαθήσει κανείς να θυμηθεί κάποια ταινία της Ράκελ Γουέλς που στις 15 Φεβρουαρίου και σε ηλικία 82 ετών πέθανε στο Λος Αντζελες, οι πιθανότητες λένε ότι με την εξαίρεση κάποιων δεν θα τα καταφέρει. Στις εξαιρέσεις θα βρούμε τον «Ντ’ Αρτανιάν και τους τρεις σωματοφύλακες» του 1973, το «Φανταστικό ταξίδι» (1966) που με τα χρόνια έχει αποκτήσει έναν cult χαρακτήρα και – κυρίως – την προϊστορική περιπέτεια «Ενα εκατομμύριο χρόνια π.Χ.» αφού ήταν η ταινία που στα μέσα της δεκαετίας του 1960 έκανε το όνομά της διάσημο σε όλο τον πλανήτη. Για την ακρίβεια, αν κάποιοι θυμόμαστε σήμερα αυτή την κιτς ταινία του Ντον Τσάφι, είναι λόγω της Γουέλς ενώ βγαίνει από τη θάλασσα με το επιμελημένα ξεθωριασμένο γούνινο μπικίνι της και με μια κόμμωση που μόνο στα ακριβότερα κομμωτήρια του Μπέβερλι Χιλς θα μπορούσε να είχε πετύχει – αν βεβαίως υπήρχαν κομμωτήρια ένα εκατομμύριο χρόνια π.Χ.

Εκείνα τα χρόνια όμως, ουδείς έδινε σημασία σε αυτές τις λεπτομερειες. Ενα νέο διεθνές σύμβολο του σεξ είχε γεννηθεί και ήταν έτοιμο να κατακτήσει τον κινηματογραφικό θρόνο, όπως – για λίγο – έγινε. Με το «Ενα εκατομμύριο χρόνια π.Χ.» η Γουέλς «αιχμαλώτισε» τις καρδιές και τις λίμπιντο όχι μόνο των ώριμων ανδρών της εποχής αλλά και των έφηβων γιων τους. Οι άνδρες ήθελαν να την αγκαλιάσουν, οι γυναίκες ήθελαν να της μοιάσουν. Ακόμα και η αφίσα του «Ενα εκατομμύριο χρόνια π.Χ.» έγινε ανάρπαστη. Οπως είχε τότε γραφεί, η Ράκελ Γουέλς ήταν η άτυπη διάδοχος της Μέριλιν Μονρόε. Με τον ξαφνικό θάνατό της το 1962 η Μονρόε είχε αφήσει τη θέση του απόλυτου sex symbol κενή. Μια τετραετία αργότερα, η καστανόξανθη Ράκελ Γουέλς φάνηκε να είναι το ιδανικό πρόσωπο (με το ιδανικό σώμα) για να ποτίσει ένα τοπίο που χωρίς τη Μέριλιν έμοιαζε ξερό. Δεν την έφτασε, όμως κατάφερε να εξαφανίσει δια παντός την αντίληψη ότι θεά του σεξ με διάρκεια, σήμαινε αστραφτερά ξανθό μαλλί.

Η Ράκελ Γουέλς που γεννήθηκε ως Τζο Ράκελ Τεχάδα στις 5 Σεπτεμβρίου του 1940 στο Σικάγο του Ιλινόις, ήταν το πρώτο από τα τρία παιδιά του βολιβιανού μηχανικού αεροδιαστημικής Αρμάντο Κάρλος Τεχάδα και της Ιρλανδοαμερικανίδας Τζοζεφίν Σάρα Χολ. Στο Σαν Ντιέγκο όπου μεγάλωσε, η κλίση της προς τις Τέχνες την οδήγησε στα μαθήματα χορού αλλά από την εφηβεία και μετά την απασχολούσαν κυρίως οι διαγωνισμοί ομορφιάς όπου κέρδιζε διαρκώς τίτλους. «Miss Photogenic» τη μια μέρα, «Miss La Jolla» την άλλη, από «Miss Contour» σε «Miss San Diego» κ.ο.κ. Για ένα διάστημα όλα φαίνονταν να κυλούν ομαλά, όμως τα πράγματα δεν είχαν και τόσο λαμπρή συνέχεια. Με το βλέμμα της στραμμένο στη σόου μπίζνες η Γουέλς σπούδασε στο Κολλέγιο του Σαν Ντιέγκο αλλά το 1958, ο πρώτος (από τους τέσσερις) γάμος της αποδείχθηκε άστοχος. Με τον Τζέιμς Γουέσλεϊ Γουέλς επρόκειτο μεν να αποκτήσει τα μοναδικά παιδιά της, τον Ντέιμον και την Τανί (έγιναν και οι δύο ηθοποιοί) αλλά ο γάμος δεν «περπάτησε». Η Γουέλς αναγκάστηκε να παρατήσει το κολλέγιο και να μετακομίσει με τα παιδιά της στο Ντάλας του Τέξας όπου έκανε περιστασιακές δουλειές – είτε ως μοντέλο είτε ως μπαργούμαν. Είναι σχεδόν ειρωνικό που θα γινόταν διάσημη με το επώνυμο του πρώτου συζύγου της, εξαιτίας του οποίου πέρασε τα πιο δύσκολα χρόνια της ζωής της.

Οταν εγκαταστάθηκε στο Λος Αντζελες ήταν αποφασισμένη να βρει τον δρόμο της στον χώρο του θεάματος. Τον βρήκε κυνηγώντας τη μια οντισιόν μετά την άλλη. Στην αρχή, σύντομες εμφανίσεις σε σειρές τηλεόρασης («Η μάγισσα», «The Virginian» κ.ά.) ή σε ταινίες όπως το «Πανηγύρι» με τον Ελβις Πρίσλεϊ. Η επιτυχία του «Ενα εκατομμύριο χρόνια π.Χ.» έκανε τη Ράκελ Γουέλς μεγάλο εμπορικό όνομα όχι μόνο στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη όπου συμπρωταγωνίστησε δίπλα στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στη «Γυναίκα δυναμίτη». Επιτυχία σημείωσαν επίσης τα γουέστερν «Εκατό καραμπίνες» και «Η αγριόγατα του Γουέστ», η κωμωδία «Το φλογερό αγοροκόριτσο» και «Ο Ντ’ Αρτανιάν και οι 3 σωματοφύλακες» που της χάρισε τη μεγαλύτερή της διάκριση σε ό,τι αφορά βραβεία, μια Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού σε κωμωδία ή μιούζικαλ. Ομως το υποκριτικό ταλέντο της Γουέλς ποτέ δεν ξεπέρασε την εικόνα του πλούσιου μπούστου της και όταν το αστέρι της ως sex symbol άρχισε να χάνει τη λάμψη του, η καριέρα της άρχισε να φθίνει.

To 1980 με την κινηματογραφική μεταφορά των βιβλίων του Τζον Στάινμπεκ «Cannery Row» και «Sweet Thursday» η Γουέλς θα έκανε τη μεγάλη της επιστροφή, κάτι που δεν πραγματοποιήθηκε διότι απολύθηκε χωρίς προειδοποίηση. Ωστόσο, έγινε κατά 15 εκατομμύρια δολάρια πλουσιότερη έχοντας καταλήξει σε συμβιβασμό με τη Μέτρο Γκόλντουιν Μάγιερ μετά τη μήνυση που άσκησε εναντίον της. Τραγούδι, χορός, συμμετοχές σε παραστάσεις του Λας Βέγκας και εμφανίσεις σε θεατρικά έργα όπως η «Γυναίκα της χρονιάς» βοήθησαν τη Γουέλς να διατηρήσει σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο την καριέρα της τη δεκαετία του 1980. Παρέμεινε λαμπερή μέχρι το τέλος της ζωής της, πολλές φορές αυτοσαρκαζόμενη όπως σε ένα επεισόδιο της σειράς «Seinfeld» το 1997. «Οι Αμερικανοί ανέκαθεν είχαν σύμβολα του σεξ» είχε πει κάποτε. «Νιώθω κολακευμένη που αποτελώ μέρος αυτής της παράδοσης, όμως είναι πολύ δύσκολο να κάνεις μια πραγματικά καρπερή καριέρα όταν τυποποιείσαι και γίνεσαι στερεότυπο».