Οικονομική δικαιοσύνη

Eνώ στον ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να διαχειριστούν τις συνέπειες της ανταρσίας του Πολάκη, τα άλλα μεγάλα κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς έχουν κάπως διαφορετικές ασχολίες. Ο Ολαφ Σολτς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν κυβερνά ο ίδιος, αλλά οι Πράσινοι. Ο Πέδρο Σάντσεθ, αντιθέτως, κυβερνά, και μάλιστα αποτελεσματικά, έχοντας βάλει μυαλό και στο Podemos. Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν δεν μπορεί να καταλάβει γιατί απ’ όλη τη φασαρία που κάνει για τις συντάξεις δεν ωφελείται ο ίδιος, αλλά η Λεπέν. Ο Κιρ Στάρμερ, αντιθέτως, υπερψηφίζει το κυβερνητικό σχέδιο για το πρωτόκολλο της Βόρειας Ιρλανδίας και χτίζει σιγά-σιγά ένα κυβερνητικό προφίλ.

Η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη των ημερών όμως σημειώθηκε στην ιταλική Αριστερά. Μια 37χρονη queer ριζοσπαστικών αντιλήψεων, που δούλεψε εθελοντικά στις προεκλογικές εκστρατείες του Μπάρακ Ομπάμα, εγκατέλειψε το κόμμα της όταν το ανέλαβε ο Ματέο Ρέντσι και επανήλθε μόλις πριν από λίγους μήνες, κατάφερε να κινητοποιήσει τις γυναίκες και τους νέους που απείχαν ως τώρα από τα κοινά και να διαψεύσει τις δημοσκοπήσεις κερδίζοντας έναν αντίπαλο που υποστηριζόταν από τον κομματικό μηχανισμό. Ποιος να το περίμενε ότι στη χώρα που ασχολιόταν κάποτε με τα πάρτι «μπούνγκα-μπούνγκα» του Μπερλουσκόνι, θα διοικούσαν γυναίκες τόσο το κόμμα που κυβερνά όσο και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης…

Η επανάσταση αυτή συνοδεύεται από την ορμητική επαναφορά στο πολιτικό προσκήνιο των παραδοσιακών εννοιών της Δεξιάς και της Αριστεράς. Η Τζόρτζια Μελόνι μπορεί να έχει βάλει νερό στο προσέκο της, αλλά ακολουθεί μια πολύ σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό. Η Ελι Σλάιν, πάλι, εξελέγη αρχηγός του Pd με ένα πρόγραμμα οικονομικής δικαιοσύνης, που δίνει προτεραιότητα στην καταπολέμηση των ανισοτήτων, στη μάχη κατά της εργασιακής επισφάλειας και στην προστασία του περιβάλλοντος. Οπως επισημαίνει ο Μαουρίτσιο Μολινάρι στη χθεσινή Repubblica, πρόκειται για τα τρία θέματα που χαρακτηρίζουν τις προοδευτικές δυνάμεις στις βιομηχανικά πιο προηγμένες χώρες: τους Δημοκρατικούς των Ηνωμένων Πολιτειών, τους Εργατικούς της Βρετανίας και τους Πράσινους της Γερμανίας. Οπως η κλιματική αλλαγή επέβαλε την ανάγκη της οικολογικής μετάβασης, έτσι και η τεχνολογική καινοτομία επιβάλλει την αναθεώρηση της έννοιας της εργασίας.

Αίνιγμα παραμένει, από την άλλη πλευρά, τι θα κάνει η Σλάιν στο θέμα του πολέμου, καθώς η δήλωσή της ότι υποστηρίζει μεν το δικαίωμα των Ουκρανών να αμυνθούν απέναντι σε μια εγκληματική εισβολή, ως ειρηνίστρια όμως δεν πιστεύει ότι τα όπλα από μόνα τους θα δώσουν τέλος στον πόλεμο, αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Η Μελόνι, αντιθέτως, έχει εδώ ξεκάθαρη θέση.

Το βέβαιο είναι ότι όλα αυτά τα αριστερά κόμματα ασχολούνται με τα σύγχρονα προβλήματα και όχι με τον έλεγχο, ήπιο ή βίαιο, των «κρίσιμων αρμών της εξουσίας». Αλλά και τα αντίστοιχα δεξιά κόμματα, είναι αλήθεια, δεν προσπαθούν να δικαιολογήσουν υποκλοπές και παρακολουθήσεις…