Οι απόντες/παρόντες

Πιστεύω ότι είναι αντιδεοντολογικό ν’ αναμιγνύεται κάποιος στις εσωτερικές λειτουργίες των κομμάτων [πειθαρχίες, ισορροπίες, δουλείες, ευαισθησίες κ.λπ.].

Οταν όμως ανοίξουν οι κλειστές πόρτες των κομματικών συνεδριάσεων/διεργασιών, τότε ο λόγος [και οι πράξεις] καθίστανται δημόσιοι και κοινωνικοί, με συνέπεια να υπόκεινται σε έλεγχο και κριτική.

Αυτό που μπορώ να σημειώσω για τα τελευταία πολιτικά συμβάντα [αποχώρηση από την ενεργό κοινοβουλευτική δράση του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, συνάντηση Γ. Α. Παπανδρέου με Αλ. Τσίπρα, αποκλεισμός από τα ψηφοδέλτια και ενδεχόμενη διαγραφή Π. Πολάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ] είναι ότι διαπιστώνουμε μία αντιστροφή της γνωστής τακτικής «Ωσεί παρών». Ενώ δηλαδή στο παρελθόν ορισμένοι πολιτικοί ήσαν θεσμικά παρόντες, όμως αρνούνταν [με διάφορα προσχήματα] να σηκώσουν το χέρι [ή το γάντι] σε καίρια ζητήματα τριβής κι αντιπαράθεσης, σήμερα μοιάζει μερικοί να προτιμάνε το «Ωσεί απών». Με την τακτική αυτή θεωρούν ότι τους λύνονται τα χέρια για να κινηθούν παραθεσμικά κι εξωθεσμικά για κάποιον [όχι πάντοτε προφανή σκοπό] χωρίς να διαθέτουν τη σχετική αρμοδιότητα ή νομιμοποίηση.

Αυτό τον ρόλο νομίζω ότι έχουν αναλάβει οι παραπάνω αναφερθέντες. Να κινούν νήματα χωρίς να φαίνονται και δίχως να μπορεί κάποιος [«σύντροφος» ή μη] να τους κατηγορήσει επίσημα για πράξεις ή παραλείψεις, αφού δεν εμπίπτουν πλέον στον στενό κύκλο της κομματικής πειθαρχίας.

Ο χρόνος θα δείξει αν κάτι τέτοιο συνιστά μετα-πολιτική, μετα-ποίηση, μετ-άλλαξη, μετα-στροφή ή μετα-τόπιση.

Ο πολύ κοντινός χρόνος…

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών