…και το ειδικό βάρος του αψύ Σφακιανού

Ολοι οι επαγγελματίες της πολιτικής δηλώνουν στρατιώτες των παρατάξεών τους. Δεν συμφωνούν, όμως, κι όλοι στον ορισμό του καλού στρατιώτη. Για κάποιους, βοναπαρτικά σκεπτόμενους, ιδανικός δεν είναι τόσο αυτός που μάχεται, όσο εκείνος που προελαύνει. Για άλλους, τον τίτλο αξίζουν μόνο όποιοι εφαρμόζουν το απαράβατο αξίωμα της ρωμαϊκής πειθαρχίας: φοβούνται τους αξιωματικούς τους περισσότερο απ’ τον εχθρό. Ο Παύλος Πολάκης, ως οπλίτης του συριζαϊκού στρατού, επιχειρεί σε τακτά χρονικά διαστήματα γιουρούσια εναντίον των πολιτικών αντιπάλων. Αλλά, το ίδιο συχνά κάνει κι αντάρτικα στο δικό του γενικό επιτελείο. Τα πρώτα τού εξασφαλίζουν αριστερά μετάλλια. Τα δεύτερα αποδυναμώνουν το κόμμα του στα μάτια όσων δεν είναι ταγμένοι στο πλευρό του. Ο βουλευτής Χανίων έχει – όπως παρατηρούν φίλιες δυνάμεις κι εχθροί – ειδικό βάρος για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η φεϊσμπουκική αμφισβήτηση των μεθόδων συγκρότησης του ψηφοδελτίου στον νομό που πολιτεύεται κι οι απειλές περί μη καθόδου ενόχλησαν αρκετούς συντρόφους του. Τους ενόχλησαν επειδή προκάλεσαν έναν νέο γύρο εσωστρέφειας στην αξιωματική αντιπολίτευση – και μάλιστα σε προεκλογικό χρόνο. Οι συμπολεμιστές του τού χρέωσαν πως για μια ακόμη φορά προσέφερε στη ΝΔ την ευκαιρία να αλλάξει την ατζέντα.  Η αλήθεια είναι ότι η πρόσφατη αντιπολιτευτική ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ βρίθει παραδειγμάτων όπου το κόμμα αναγκάζεται να αφήσει τη θέση του επιτιθέμενου στην κυβέρνηση και να βρεθεί σ’ αυτή του αμυνόμενου απέναντι στην Κεντροδεξιά εξαιτίας της σφακιανής αψάδας. Ο κατάλογος περιλαμβάνει περιστατικά όπως το ανέβασμα φωτογραφιών από μάζωξη σε φιλικό σπίτι την περίοδο της σκληρής καραντίνας, αντιεμβολιαστικές συμβουλές, απόπειρες εκφοβισμού κυβερνητικών με ατάκες τύπου «την Τρίτη που θα ‘ρθω να φοράς τσίγκινο», υποσχέσεις για τη δεύτερη φορά Αριστερά που «θα ‘ναι αλλιώς» και πολλά άλλα.  Η οφ δε ρέκορντ εκτίμηση των νεοδημοκρατών τον θέλει να έχει εξελιχθεί σε πολύτιμο «σύμμαχο» για την Πειραιώς, αφού όποτε μονοπωλεί την πολιτική ειδησεογραφία, οι γαλάζιοι ταυτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ με τον πολακισμό. Κι έτσι, έχουν βάσιμες ελπίδες να προσεγγίσουν ευκολότερα από τη μείζονα αντιπολίτευση τους ψηφοφόρους του Κέντρου – οι οποίοι αποστρέφονται τις τοξικές μεθόδους αντιπαράθεσης που ο εν λόγω συριζαίος προτιμά. Ο Πολάκης μουντζουρώνει την κεντροαριστερή εικόνα που προσπαθεί να εκπέμψει η Κουμουνδούρου τόσο συχνά, ώστε τα ίχνη του λεκέ να μη φεύγουν ποτέ τελείως.

Εθισμός. Από την άλλη, βέβαια, οι γνώστες των συριζαϊκών παρασκηνίων επιμένουν ότι έχει φανατικούς υποστηρικτές στους κόλπους της κομματικής βάσης. Παραδέχονται ότι το πεζοκεφαλαίο ύφος του μπούλινγκ σε όποιον βρίσκεται απέναντι – που έχει καθιερώσει – απωθεί κεντρώους. Ταυτόχρονα, ωστόσο, συσπειρώνει το πιστό στο κόμμα κοινό πολύ πέρα από τα όρια της Κρήτης, λένε. Εχει την ικανότητα να ντοπάρει όποιους τσακώνονται στα διαδικτυακά καφενεία απ’ όπου κι αν πληκτρολογούν. Εξού ίσως κι οι άσπονδοι εσωκομματικοί του φίλοι τού καταλογίζουν εθισμό στη σοσιαλμιντιακή δημοσιότητα.

Οπως και να ‘χει, πηγές που γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία των κρητικών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν ότι έχει πέραση στο νησί του. Τα αποτελέσματα των εθνικών του 2019 τους επιβεβαιώνουν – όπως και οι πληροφορίες οι οποίες ήθελαν το έτερο μεγάλο χανιώτικο όνομα του κόμματος να ζητά μια λίστα χωρίς τον φίλο του «καπετάν Παυλή». Ο τελευταίος είναι χρήσιμος στην ηγεσία με κάποιον τρόπο, λοιπόν. Οχι αμελητέο, μάλιστα, μια κι ένα από τα πάγια προβλήματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι οι τάσεις αποσυσπείρωσης που εμφανίζει σε μη προεκλογικές περιόδους.  Η μέθοδος χειρισμού του – τόσο όταν απασφαλίζει, όσο και στη ρουτίνα της επικαιρότητας – συνοψίζει τη στάθμιση που χρειάζεται να κάνει διαρκώς ο ΣΥΡΙΖΑ: το ζύγισμα του ακραίου στυλ πολιτεύεσθαι, το οποίο τον εκτίναξε στην εξουσία κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων, και της μετριοπάθειας που απαιτεί η ανάληψη της κυβερνητικής ευθύνης σήμερα – το μπλανσάρισμα, δηλαδή, των αναγκών των προσηλυτισμένων με εκείνες του κεντρώου εκλογικού σώματος που βγάζει κυβερνήσεις. Τι άραγε βαραίνει πιο πολύ όσο είναι ελεύθερος ο Πολάκης να δίνει τον τόνο; Η ερώτηση είναι ρητορική.