Διεκδικώντας την αγραμματοσύνη

Πριν από μερικές ημέρες, στο αγαπημένο μου Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ποτέ δεν πλήττεις, αριστεροί φοιτητές των ΕΑΑΚ κράτησαν καθηγήτρια όμηρο για δύο ώρες στο γραφείο της, όπου τη «στόλιζαν» και την απειλούσαν – αυτά κατήγγειλε ο καθηγητής Βασίλης Γούναρης. Τα μέλη των ΕΑΑΚ δίνουν τη δική τους εκδοχή, που πρέπει να την ακούσουμε. Επειδή είναι πιο φρικτή απ’ όσο φανταζόμαστε, κι αν γίνει πράξη (τείνει να γίνει, με μόνο συγκεκριμένους καθηγητές να εναντιώνονται) θα την πληρώσει το Πανεπιστήμιο. Ας ακούσουμε τι αναφέρει ο φοιτητής Αναστάσης Παπαστογιανούδης στον ιστότοπο thesstoday.gr:

«Η καθηγήτρια σε μάθημα τελευταίου έτους είχε ανακοινώσει διαφορετικό τρόπο εξέτασης από αυτόν που έκανε. Συγκεκριμένα, έβαλε αρνητική βαθμολόγηση, κάτι που σημαίνει η βάση από το 5 ανεβαίνει στο 6,5. Οι φοιτητές του μαθήματος δεν ήταν προετοιμασμένοι, με αποτέλεσμα να κοπούν 85 άτομα, εκ των οποίων οι περισσότεροι χρωστάνε μόνο αυτό το μάθημα, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η λήψη του πτυχίου τους. […] Ο φοιτητικός σύλλογος [σ.σ.: η μειοψηφία των κομματικών φοιτητών που τον ορίζουν] έκανε γενική συνέλευση και, μεταξύ άλλων, πήρε την απόφαση για κινητοποίηση στο γραφείο της τις ώρες της εργασίας της. Στη διάρκεια της κινητοποίησης τέθηκε το αίτημα να γίνει αναβαθμολόγηση χωρίς την αλλαγή, με την καθηγήτρια να είναι πλήρως ειρωνική και προσβλητική, λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι “δεν μας κόβει” και, ενώ δεν είχε κανένα επιχείρημα, συνέχισε να παραμένει ανένδοτη».

Απ’ ό,τι εύκολα συνάγεται, οι εξετάσεις ήταν δύσκολες και οι φοιτητές, πλημμελώς προετοιμασμένοι, κόπηκαν – ακόμα κι εκείνοι που προσδοκούσαν το λεγόμενο «δημοκρατικό 5», που συχνά τους το δίνουν οι καθηγητές για να τους ξεφορτωθούν. Οι φοιτητοπατέρες των ΕΑΑΚ, σφραγιδοφύλακες των συλλόγων, υποσχέθηκαν να «καθαρίσουν». Μπήκαν στην αίθουσα και ζήτησαν αναβαθμολόγηση. Την άρνηση της καθηγήτριας να τους κάνει το χατίρι, να δώσει το μάθημα σε ουσιαστικά αδιάβαστους και άσχετους, την ερμηνεύουν ότι η καθηγήτρια δεν έχει επιχείρημα. Γι’ αυτό έμειναν διά της βίας στο γραφείο της, ελπίζοντας να εξαντλήσουν την αντοχή της.

Η καθηγήτρια έκανε το χρέος της. Αλλά από τους κομμένους, ελάχιστοι θα αλλάξουν προσέγγιση, ελάχιστοι θα διαβάσουν – ίσως βρουν χρόνο για ένα πασάλειμμα. Θα ξαναπάνε στην επόμενη εξεταστική, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα έχουν αλλάξει, ότι αν κάνει το μάθημα η ίδια καθηγήτρια δεν θα θέλει να ξαναπεράσει το ίδιο μαρτύριο από το κίνημα.

Το οποίο κίνημα το μόνο που ξέρει είναι η γκρίνια, ως διεκδίκηση. Τα ΕΑΑΚ ζητούν ακόμα «να καταργηθεί το όριο δήλωσης μαθημάτων που μας αναγκάζει να παρατείνουμε τη φοίτησή μας, να έχουμε πρακτική άσκηση με βασικό μισθό και ασφάλιση». Μόνο απαιτήσεις. Διότι η κοινωνία (το Πανεπιστήμιο, οι επιχειρήσεις) χρωστάει στην αγραμματοσύνη, την οποία το κίνημα διεκδικεί.

Ουδείς σκέπτεται ότι πτυχίο που το παίρνεις αέρα πατέρα στην ουσία είναι ένα άδειο κέλυφος, κάτι τυπικό. Εκτός του δημόσιου τομέα, που συνήθως ανταμείβει τύπους και όχι ουσία, είναι όλο και πιο δύσκολο να αναγνωριστεί, γι’ αυτό και (κατά τον στίχο του Κηλαηδόνη) οι κάτοχοί του το κάνουνε ρολό. Νοιάζεται κανείς στην Αριστερά γι’ αυτό; Νοιάζεται αν πολλοί φοιτητές-αγωνιστές τελειώνουν τις σχολές τους ουσιαστικά αγράμματοι; Αγράμματοι με πτυχίο, ιδού η διεκδίκηση της ριζοσπαστικής αγωνιστικής Αριστεράς.

Δυστυχώς, και όχι μόνο.

Ενα τίποτα…

«Το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΑ συμμερίζεται τον αγώνα των ανθρώπων του Πολιτισμού για την κατοχύρωση των σπουδών, των εργασιακών δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειάς τους. Συνυπογράφουμε το σύνθημά τους «σε σας που μας ακούτε», εμπνευσμένο από το ομότιτλο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη καθώς και την εκτίμηση της Μελίνας ότι χωρίς Πολιτισμό είμαστε ένα τίποτα».
Η παραπάνω ανακοίνωση, που εκδόθηκε χθες, στην ουσία είναι μια κομματική τοποθέτηση, από ένα Ιδρυμα που επικαλείται τη μόρφωση και τον πολιτισμό, χωρίς να υπηρετεί ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αρκεί να δει κανείς με μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα του τη δραστηριότητά του για να διαπιστώσει ότι οι παρεμβάσεις του αγγίζουν την ανυπαρξία. Είναι μήπως τυχαίο ότι στην πρώτη σελίδα δεν αναφέρεται ούτε μία εκδήλωση που να έχει γίνει έστω το 2022; Οτι δεν υπάρχει καμία στόχευση; Οτι, έπειτα από χρόνια και πολλές γκρίνιες, οργανώθηκε ως βιβλιοθήκη ο τελευταίος όροφος του κτιρίου της ΕΣΗΕΑ για να μη μένουν οι σημαντικές συλλογές της Ενωσης; (Αλήθεια, τι γίνεται με το καταλαμβανόμενο συχνά κτίριο της Ζαΐμη, που προοριζόταν για βιβλιοθήκη;) Οτι ο πολιτισμός της ΕΣΗΕΑ αφορά μόνο κάτι συνδικαλιστές της Ενωσης και τις υποχρεώσεις τους;
Κατά τα άλλα, όντως, έχει δίκιο το Ιδρυμα: «χωρίς Πολιτισμό είμαστε ένα τίποτα».