Ο χειρότερος

Με ανακοίνωσή της η Νέα Δημοκρατία, μας ενημέρωσε για τις χειρότερες κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Είναι αυτές που σχηματίστηκαν υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου και του Αλέξη Τσίπρα. Ειδικά η πρώτη που ματαίωσε και το τεράστιο έργο της διαχείρισης Καραμανλή. Δεν το λέει αυτό η ανακοίνωση της ΝΔ, αλλά μας επιτρέπει να το συμπεράνουμε. Λογικό, θα πείτε. Δεν μπορεί η ΝΔ να απαξιώσει την κυβέρνηση Καραμανλή. Για αυτό και προκαλεί εμάς να το κάνουμε.

Αν τώρα κάνεις το ίδιο ερώτημα στο ΠΑΣΟΚ, θα σου πουν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ζήτησε και πήρε την μπάλα σε μία στιγμή που κανένας δεν την ήθελε. Κράτησε τη χώρα όρθια, απέφυγε την άτακτη χρεοκοπία κ.λπ. Το ίδιο λένε φυσικά και για την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Αν ρωτήσεις στο ΠΑΣΟΚ ποιες είναι οι δύο χειρότερες κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης, θα διαλέξουν Καραμανλή και Τσίπρα. Βέβαια δεν αποκλείεται για λόγους ιστορικής συνέπειας να προσθέσουν και την κυβέρνηση Τζαννετάκη, αλλά ας μη γυρίζουμε τόσο πίσω.

Πάμε τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιες είναι οι δύο χειρότερες κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης; Η κυβέρνηση Παπανδρέου και εκείνη των Σαμαρά – Βενιζέλου. Αυτό έλειπε, να μιλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για την κυβέρνηση Καραμανλή.

Υπάρχει ένας άνθρωπος στον οποίο θα θέλαμε να μιλήσουμε όλοι, αλλά δεν πρόκειται να τον συναντήσουμε ποτέ. Είναι ο ιστορικός του μέλλοντος. Αυτός θα αποφασίσει για τη χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης και δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι θα διαλέξει μόνο μία. Ωστόσο αν το παρατηρήσετε όλο αυτό από μακριά, θα διακρίνετε και τον κώδικα με τον οποίο γίνεται η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα. Ενα πολύ μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος ψηφίζει έχοντας ως κριτήριο ποιος είναι ο χειρότερος ή, τέλος πάντων, ποιος βλάπτει λιγότερο τον τόπο. Σε αυτή τη συνθήκη γεννιέται το αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα. Αλλά και εκεί πάνω προσπαθεί να χτίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τους αφορισμούς του. Ομοίως και ο Ανδρουλάκης. Προτάσσει τη βλάβη που προκαλούν οι άλλοι δύο. Ο Μητσοτάκης, ως κυβέρνηση, παίζει το παιχνίδι, προβάλλοντας φυσικά και το κυβερνητικό έργο. Ομως δεν θα πήγαινε πουθενά χωρίς εκείνους που έχουν αλλεργία στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο star της ημέρας

Ο Κώστας Καραμανλής αποσύρεται από την πολιτική. Αποσύρεται και επισήμως, διότι στην πραγματικότητα αποχώρησε εδώ και χρόνια, όταν βγήκε για τελευταία φορά από το Μαξίμου. Δυστυχώς για τον ίδιο, οι επόμενες μέρες θα είναι κάπως δύσκολες. Οχι επειδή θα αλλάξει κάτι στη ζωή του. Αλλά επειδή θα περάσει τη βάσανο της αποτίμησης του έργου του από τη δημόσια σφαίρα. Καλό κουράγιο

Βασίλης και Δέσποινα

Ο Βασίλης Μπισμπίκης και η Δέσποινα Βανδή είναι δύο άνθρωποι που ζουν χωρίς κινητό τηλέφωνο ή υπολογιστή. Δεν έχουν πρόσβαση στο Internet. Μάλλον δεν διαθέτουν ούτε τηλεόραση. Αλλιώς θα μπορούσαν να δουν πώς εξελίσσονται σε λαϊκό θέαμα μεσανατολικής ή μπολιγουντιανής αισθητικής. Η ντίβα τραγουδάει πάνω σε μια πίστα καλυμμένη από δίσκους με γαρίφαλα. Και ο καλός της χορεύει για πάρτη της με ύφος βαρύ ζεϊμπέκη. Υστερα γονατίζει μπροστά της. Και μετά φιλιούνται. Προς Θεού, κανένας δεν θα ήθελε να σταματήσουν τη ροή σιροπιού πάνω στην πίστα ή στο πρώτο τραπέζι. Δεν γλιστράει αυτή η γλίτσα. Οταν όμως μετατρέπεις τον έρωτά σου σε θέαμα, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε δεν έχεις συναίσθηση του τι γίνεται, είτε το πουλάς κανονικά και απλώς είναι άλλη μία νύχτα στη δουλειά – αν και δεν το πιστεύω. Το πρωί πάντως έχεις να σκηνοθετήσεις Ντοστογέφσκι στη Στέγη.

Ο Γιώργος στο Μαξίμου

Ας υποθέσουμε ότι η συνάντηση Παπανδρέου – Τσίπρα δεν πραγματοποιήθηκε απλώς στο πλαίσιο κοινωνικής εκδήλωσης, αλλά είχε και πολιτικό παρασκήνιο καθώς οι δύο πρώην συζήτησαν το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας. Κάπου ακούστηκε και ένα σενάριο για κυβέρνηση ηττημένων με πρωθυπουργό τον Γιώργο. Βέβαια το να κάνεις αυτήν την κουβέντα χωρίς την παρουσία Ανδρουλάκη, είναι σαν να συζητάς για κατασκευαστικές αλλαγές σε ένα σπίτι χωρίς να ρωτάς τον ιδιοκτήτη του. Αλλά ας πούμε ότι ο Γιώργος μπήκε αυτοβούλως στη σχετική κουβέντα. Σοβαρά τώρα, με το χέρι στην καρδιά, υπάρχει ανάμεσά μας κανείς που πιστεύει ότι αυτή τη στιγμή ο Παπανδρέου μπορεί να παίξει κομβικό ρόλο στις εξελίξεις; Και με μεγαλύτερη ακρίβεια: πιστεύετε ότι πλέον υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ξαναδούν τον Γιώργο στο Μαξίμου; Ας είναι ο καλύτερος του κόσμου. Μόνο οι αναμνήσεις της περιόδου αρκούν…