Τα παπούτσια στο χέρι

Πρέπει να ομολογήσω ότι πρώτη φορά που πρόσεξα τις δηλώσεις του Μίλτου Τεντόγλου ήταν πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο. Σε ερώτηση για το τι του δίνει ώθηση είχε πει αφοπλιστικά «η κοπέλα μου, που μου σπάει τα νεύρα και με κάνει να έρχομαι στους αγώνες τσιτωμένος και να ξεσπάω. Την ευχαριστώ πολύ». Ως γυναίκα και μάλιστα επιρρεπής στην γκρίνια γυναίκα, ήταν μια δήλωση που ευχαριστήθηκα πολύ. Πριν και μετά όμως από την ωδή στην κρεβατομουρμούρα, ο Τεντόγλου είχε κάνει και άλλες δηλώσεις, που έδειχναν πως δεν είναι τυχαία ο πρώτος στον κόσμο.

Μέσα στην εβδομάδα και ενώ προηγουμένως είχε καταρρίψει το φετινό ρεκόρ, πληροφορήθηκε ότι το άλμα του στα 8,40 ακυρώθηκε λόγω… χρώματος παπουτσιών. Με μπλαζέ ύφος και αφού εξήγησε την αστοχία της απόφασης της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, τους είπε «δεν με νοιάζει για το άλμα, το κάνω όποτε θέλω, απλά είναι αδικία». Και έκανε 8,41. Εν ολίγοις, έκανε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε στη χώρα μας. Δεν άρχισε τις καταγγελίες. Δεν ξεκίνησε αγώνα για την ανατροπή της απόφασης. Δεν αναλώθηκε σε ατελείωτη γκρίνια για την αδικία από τους ισχυρούς. Δεν μίλησε για συμφέροντα. Δεν πτοήθηκε. Συνέχισε να προσπαθεί και να αγωνίζεται και δι’ αυτών απέδειξε στην πράξη την καταφανή αδικία.

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» το 2018, όταν η δημοσιογράφος τον ρώτησε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δεδομένου ότι οι συνθήκες στην Ελλάδα δεν έχουν σχέση με αυτές άλλων χωρών, ο 20χρονος τότε Τεντόγλου απάντησε «δεν θα με ακούσετε ποτέ να παραπονιέμαι ή να κλαίγομαι για τις συνθήκες προπόνησης ή για ό,τι άλλο». Στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο είχε πει «κατά λάθος το έκανα, κωλόφαρδος ήμουν. Ούτε να πάρω μετάλλιο έπρεπε, δεν έπρεπε να κερδίσω σήμερα, έπρεπε να κερδίσει ο αντίπαλός μου. Δεν ήμουν καλός σήμερα». Την επομένη κιόλας του πρωταθλήματος είχε πάει ξανά για προπόνηση.

Σε μια χώρα η οποία έχει αποκτήσει διδακτορικό στην καταγγελία και έχει διατριβή στη σηκωμένη γροθιά, η περίπτωση Τεντόγλου αποτελεί case study. Διότι αυτό που μας έχουν μάθει είναι ότι εμείς δεν φταίμε ποτέ. Δεν προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις επιδόσεις μας, δίνουμε αγώνες για να κερδίζουμε περισσότερα από την τωρινή απόδοση. Τα μνημόνια μας τα επέβαλαν οι ξένοι γιατί επιβουλεύονταν την ευτυχία μας και ζήλευαν που ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου. Για κάθε αποτυχία φταίει το κράτος, κάθε αδυναμία επίτευξης ενός στόχου αποδίδεται στις άνισες ευκαιρίες. Μια μόνιμη καταγγελία επί παντός του επιστητού, μια βολική αποποίηση ευθυνών για τα πάντα και διεκδικήσεις εκτός ορίων ρεαλισμού ή λογικής. Ας πούμε, σε μια χρεοκοπημένη χώρα το συνδικαλιστικό κίνημα ζητούσε μεγαλύτερους μισθούς και κατεβαίναμε σε διαδηλώσεις για να μην κοπεί το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης ή για να συνεχίσουμε να βγαίνουμε σε σύνταξη στα 45. Ξόδεμα πολιτικής ενέργειας σε χαμένες από τη λογική μάχες, οπισθοδρόμηση και σπατάλη ιστορικού χρόνου. Ναι, η ζωή πολλές φορές είναι άδικη. Αλλά ο Τεντόγλου έδειξε τον δρόμο. Αλλος θα έκανε προσφυγή καταγγέλλοντας τους ισχυρούς ή τα συμφέροντα για τα δήθεν λάθος χρώματος παπούτσια. Ο Τεντόγλου έκανε το 8,41. Και με αυτό τους έδωσε τα παπούτσια στο χέρι.