Με δόσεις

Η περαίωση εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων είναι ένας τρόπος για να δείξει το κράτος στους συνεπείς φορολογούμενους ότι είναι ηλίθιοι. Στην καλύτερη περίπτωση, κορόιδα. Εσύ είσαι εντάξει προς τις υποχρεώσεις σου, πληρώνεις, στερείσαι, ενίοτε και ματώνεις. Δεν το κάνουν όλοι. Κάποιοι περιμένουν το παράθυρο ευκαιρίας που ανοίγει μία στο τόσο. Και όταν συμβεί αυτό, εσύ, ο τυπικός και συνεπής, μπορείς να υπολογίσεις πόσα λεφτά θα κέρδιζες αν άφηνες την οφειλή να αβγατίζει. Ακόμα χειρότερα: υπολογίζεις πόσα λεφτά έχασες επειδή επέλεξες να πληρώνεις.

Το ίδιο συμβαίνει με τις ρυθμίσεις των πάσης φύσεως χρεών. Μπαίνεις στη ρύθμιση. Που είναι πάντα η τελευταία, όπως λέει ο υπουργός. Δεν τον πιστεύει κανείς. Μετά από λίγο καιρό σταματάς τις πληρωμές. Και περιμένεις την επόμενη ρύθμιση που θα σου δώσει άλλη μία ευκαιρία. Θα πληρώσεις μερικούς μήνες και ύστερα θα διακόψεις. Γιατί ξέρεις ότι θα έρθει και άλλος διακανονισμός. Το υπουργείο Οικονομικών θα πει ότι τα λίγα είναι καλύτερα από το τίποτα. Και θα έχεις θερμή υποστήριξη από την αντιπολίτευση που θα απαιτήσει τη διαγραφή των χρεών σου ή, ακόμα καλύτερα, θα την υποσχεθεί. Αν δεν κερδίσει, θα συνεχίσεις να πληρώνεις για λίγο καιρό μέχρι να φτάσεις σε νέα παύση. Αν κερδίσει, δεν πρόκειται, φυσικά, να σου διαγράψει το χρέος, αλλά θα βάλει και άλλες δόσεις. Οι 120 θα γίνουν 200. Ούτως ή άλλως, όποιος και αν κερδίσει, μέχρι τις επόμενες εκλογές κάτι θα γίνει.

Και εσύ δεν είσαι πια στρατηγικός κακοπληρωτής ή πονηρός. Ούτε κορόιδο. Πλέον έχεις αποκτήσει ως και ιδεολογικό έρεισμα για να μη βάλεις το χέρι στην τσέπη. Ασφαλώς και υπάρχουν άνθρωποι που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις δόσεις και στις υποχρεώσεις τους. Οταν όμως, ως κράτος, αφήνεις πάντα μια χαραμάδα ανοιχτή για ρύθμιση, είναι σαν να λες σε όλους να μείνουν μακριά από το δημόσιο ταμείο. Και το ταμείο θα συντηρείται από εκείνους που βάζουν το κεφάλι κάτω, πληρώνουν και, οι καημένοι, κοιμούνται λίγο πιο ήσυχοι.

Τσίπρας και Λαφαζάνης
Στις 5 Ιουλίου του 2016 ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ανηφόρισε, μαζί με πολιτικούς του φίλους, από την Ομόνοια προς τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ηταν ένας χρόνος από το δημοψήφισμα και, αν θυμάμαι καλά, ο πρωθυπουργός Τσίπρας έλειπε σε ταξίδι στο εξωτερικό. Είχα ακολουθήσει εκείνη την πορεία, μένοντας κοντά στον Λαφαζάνη, που επέμενε ότι η βοήθεια από τη Μόσχα ήταν διαθέσιμη, αλλά εμείς αρνηθήκαμε να την παραλάβουμε και να φύγουμε από το ευρώ. Είπε κάτι που σημείωσα: «Θα μπορούσα να είμαι ακόμα υπουργός, να κάνω ωραία ταξίδια και να μένω σε σουίτα. Ομως είμαι εδώ». Και είχε δίκιο. Τα παράτησε και βγήκε στον δρόμο για τους πλειστηριασμούς. Τον ανέφερε ο Αντώνης Σρόιτερ στη συνέντευξη που του παραχώρησε ο Τσίπρας. Εκείνος γέλασε ειρωνικά και πέταξε ένα του τύπου «Α, καλά, ο Λαφαζάνης…». Λίγη συστολή δεν θα έβλαπτε. Διότι από όλη αυτή την περιπέτεια ο Λαφαζάνης βγήκε χαμένος. Ο Τσίπρας, κάθε άλλο, σωστά;

Η τέχνη του εφικτού κ.λπ.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος καλλιτέχνης από έναν πολιτικό που πιέζεται προεκλογικά. Μιλάμε για παραστατικές τέχνες, ναι; Και ακροβατικά θα κάνει και ισορροπία πάνω σε σκοινί και μαγικά τρικ που μετατρέπουν την ψευδαίσθηση σε πραγματικότητα. Κάπως έτσι η κυβέρνηση βρήκε λύση με τους καλλιτέχνες. Θα γίνει μια νέα κατηγορία για τις προσλήψεις στο ΑΣΕΠ, αυτή της Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, η οποία θα μοριοδοτείται όπως και η Τεχνολογική. Το πιθανότερο είναι να βγει σήμερα ο Μπιμπίλας να πει ότι ο αγώνας δικαιώθηκε. Θα μαζέψουν τα παιδιά τα πανό, οι καθηγητές θα ανακαλέσουν τις παραιτήσεις τους και θα πουν ότι πέτυχαν περιφανή νίκη απέναντι στους φιλελέδες του «Μένουμε Ευρώπη». Και έτσι είναι. Ομως θα ήθελα να κρατήσουμε μια σημείωση και να επιστρέψουμε σε έναν χρόνο, να δούμε τι άλλαξε στην πραγματική ζωή. Αν οι μισθοί έγιναν καλύτεροι, αν πληρώθηκαν τα ένσημα και αν τα κανάλια έδωσαν περισσότερα για πνευματικά δικαιώματα.