Μερική άγνοια

Mega Banca

Η Mega Banca ήταν ένα από τα πρώτα τηλεπαιχνίδια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Παρουσίαζε ο Γιώργος Πολυχρονίου, έχοντας δίπλα του την Ελένη Μενεγάκη. Σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο Πολυχρονίου έλεγε, σε υψηλούς τόνους, ότι μοιράζει εκατομμύρια. Και το έκανε πειστικά που νόμιζες ότι θα περισσέψει και κάτι για σένα που βλέπεις από το σπίτι. Ξέρω ότι θα έχετε αμφιβολίες για την πνευματική μου ευστάθεια, αλλά όποτε βλέπω πρωθυπουργό να κάνει παροχές, έρχεται στο μυαλό μου ο Πολυχρονίου. Υπάρχουν, βέβαια, υφολογικές διαφορές. Αλλιώς έδινε λεφτά ο Τσίπρας, αλλιώς μοιράζει ο Μητσοτάκης.

Ο Τσίπρας έπαιρνε το ύφος του εγγονού που τσάκισε τη μέση του στην οικοδομή για να πάρει δώρο στον παππού και στη γιαγιά. Ο Μητσοτάκης εμφανίζεται ως ο γαλαντόμος, πλην όμως συνετός, νοικοκύρης. Και οι δυο τους θυμίζουν τον τύπο που στέκεται στο Σύνταγμα και ταΐζει με σπόρους τα περιστέρια. Πώς ήταν η Κάτια η Δανδουλάκη στους τίτλους της «Λάμψης»; Κάτι τέτοιο. Μόνο που τα περιστέρια δεν έχουν κανένα πρόβλημα να σε κουτσουλίσουν μετά το τάισμα. Το διαπίστωσε και ο Τσίπρας στις προηγούμενες εκλογές. Τι και αν έδωσε «13η σύνταξη»; Τι και αν μοίρασε επιδόματα; Η κάλπη τον πέταξε εκτός Μαξίμου. Γιατί, βλέπετε, αυτοί που πληρώνουν τα επιδόματα είναι πάντα περισσότεροι από αυτούς που εισπράττουν.

Στην τετραετία του, ο Μητσοτάκης, έχει δώσει όσα κανένας. Σε αυτό βοήθησε φυσικά και η πανδημία. Ομως να που και ο ίδιος κάνει όσα στηλίτευε ως αντιπολίτευση. Ο δε Τσίπρας πλειοδοτεί, ισχυριζόμενος ότι θα δώσει περισσότερα. Και οι δύο ρίχνουν κάρβουνο στη μηχανή που διατηρεί ζεστή την πελατειακή κουλτούρα και το αίσθημα εξάρτησης του ψηφοφόρου από την πολιτική εξουσία. Πλέον υπάρχουν άνθρωποι που τη βγάζουν με χαρτζιλίκι από το σπίτι και επιδόματα – αν όχι δικά τους, τότε του παππού. Και όποτε πλησιάζουν εκλογές, θυμίζουν τις γάτες που συγκεντρώνονται γύρω από το τραπέζι της ταβέρνας, μήπως και πέσει κάτι. Στο μεταξύ, όλοι γνωρίζουν ότι οι παροχές του σήμερα είναι ο λογαριασμός του αύριο. Αλλά εμείς είμαστε Ελληνες, ζούμε το σήμερα, σωστά;

Οι δύσκολες ώρες του ΠΑΣΟΚ

Αν κυκλοφορείτε σε αυτό που, γενικώς και αορίστως, ονομάζουμε «πιάτσα», κάτι θα έχει πάρει το αφτί σας για το ΠΑΣΟΚ, έτσι δεν είναι; Οχι μόνο για αυτούς που μαζεύουν αποσκευές και μετακομίζουν στη Νέα Δημοκρατία – μαθαίνω ότι προς τα εκεί ετοιμάζεται να μετακινηθεί και πρώην βουλευτής που συνδέεται με εμβληματικό ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Λέγεται επίσης ότι ένα άλλο ιστορικό στέλεχος (με μεγάλο ειδικό βάρος) ετοιμάζεται να ασκήσει έντονη κριτική στον Νίκο Ανδρουλάκη, δείχνοντας, εμμέσως πλην σαφώς, τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως κατάλληλη επιλογή για τους κεντρώους. Και ας μην ασχοληθούμε καλύτερα με άλλες φήμες που βγαίνουν από μυστικά υπόγεια και σέρνονται με σκοπό να ρίξουν σκιές σε πρόσωπα. Το ερώτημα πλέον είναι πώς θα φτάσει το ΠΑΣΟΚ ως τις εκλογές. Ενωμένο δεν το βλέπω. Δυνατό, δεν το πιστεύω. Θα είναι εδώ, βέβαια. Αλλά πώς θα είναι;

Το σώβρακο του πόθου

Σε μία από τις πρώτες σκηνές του «Breaking Bad» εμφανίζεται ο Γουόλτερ Γουάιτ (που ερμηνεύεται από τον Μπράιαν Κράνστον) να στέκεται σε έναν δρόμο στην έρημο. Στο χέρι κρατάει πιστόλι και μάλιστα το υψώνει, έτοιμος να πυροβολήσει. Φοράει πράσινο πουκάμισο. Και ένα άσπρο σλιπάκι, παλαιού τύπου. Αυτό το σλιπάκι έχει βγει σε δημοπρασία. Και θα ήθελα να το αποκτήσω όσο τίποτα άλλο – σοβαρά μιλάω. Αλλωστε έχω ψύχωση με τη σειρά. Μόνο που θα πιάσει τουλάχιστον πέντε χιλιάρικα (ήδη είναι στις 4.250 δολάρια) και, εκτός των άλλων, δεν θα μπορώ ποτέ να είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για το αυθεντικό. Ανετα θα μπορούσαν να μου στείλουν ένα από τη λαϊκή. Από την άλλη, το σκέφτομαι σοβαρά να δώσω πέντε χιλιάρικα για το σώβρακο που φορούσε ο Μπράιαν Κράνστον. Ακούγοντας τα ποσά που θα ξοδέψουν κάποιοι υποψήφιοι για τις εκλογές, αισθάνομαι και λογικός και εγκρατής. Και θα μου μείνει κάτι στο χέρι. Εστω για ένα σώβρακο αδειανό, για έναν Μπράιαν.