Νοβάρτις: τελικά είναι φιάσκο

Μετά την εισαγγελική αγόρευση στη δίκη Παππά – Καλογρίτσα, ήρθε και η εισαγγελική αγόρευση στη δίκη Παπαγγελόπουλου – Τουλουπάκη, η οποία περισσότερο σε αυτή την περίπτωση δείχνει την έκβαση της υπόθεσης. Κάπως έτσι πήγαινε εξαρχής, πόσο μάλιστα που η έδρα, όπως μαρτυρά το δικαστικό ρεπορτάζ, συνήθως ήταν πολύ αυστηρή ιδίως με τους μάρτυρες κατηγορίας.

Δεν ξέρω πώς καταλήγει έτσι άδοξα η ρητορική, μεταξύ άλλων, και της ΝΔ, χωρίς να κουνιέται φύλλο. Η ουσία είναι ότι η υπόθεση Νοβάρτις, «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού κράτους» κατά τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, όταν απέτυχε να στηρίξει κατηγορίες κατά των δέκα κορυφαίων πολιτικών που οδηγήθηκαν σε μια στημένη παράσταση απολογίας στη Βουλή, αποκαλούνταν «σκευωρία Νοβάρτις» και οι πολίτες ανέμεναν με ενδιαφέρον τις ευθύνες των εμπλεκομένων – έστω κι αν ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν μπήκε στη φωτογραφία των κατηγορηθέντων, μολονότι είχε τουλάχιστον την πολιτική ευθύνη όσων είχαν συμβεί. Αυτό είναι, λοιπόν, το τέλος; Ενα κουτσουρεμένο κατηγορητήριο και, στη συνέχεια, μια γλυκιά ακροαματική διαδικασία, όπου μοιράζονται συγχωροχάρτια; Και λήθη;

Προσπαθώ να μην ξεχνώ τι συνέβη και, κυρίως, να μην ξεχνώ πώς το υποδέχτηκαν οι πολιτικοί που είχαν κατηγορηθεί. Ο Αντώνης Σαμαράς, από το βήμα της Βουλής, είχε πει κατά τη διάρκεια της συζήτησης που αφορούσε το πόρισμα της ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης για την υπόθεση Νοβάρτις: «Θα τους πάω μέχρι τέλους», δίνοντας το στίγμα των προθέσεών του. Πώς θα δεχτεί ο Αντώνης Σαμαράς την εξέλιξη που διαφαίνεται;

Δεν ξεχνώ ούτε τον Ευάγγελο Βενιζέλο, που κατά την κοινοβουλευτική αγόρευσή του ήταν καταπέλτης, αφού είχε πει ότι όσα μεθοδεύτηκαν συνιστούν παραβίαση των διατάξεων του Ποινικού Κώδικα περί εσχάτης προδοσίας. Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ένας από τους δέκα που ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να εμπλέξει, είχε πει ότι στον χειρισμό της υπόθεσης υπήρξε συστηματική αλλοίωση των θεσμών προκειμένου να προσβληθεί ο πυρήνας τους, στον οποίο ανήκει και η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Μετά την ανακοίνωση της παραπομπής Παπαγγελόπουλου και Τουλουπάκη, ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά του. «Οταν ένα βούλευμα πάσχει από τέτοια διαρθρωτικά ελαττώματα που το καθιστούν λογικά ασύντακτο, περιττεύει η κριτική για επιμέρους σφάλματα ή κενά της μείζονος σκέψης, δηλαδή των κανόνων δικαίου που καλούνται σε εφαρμογή και των πραγματολογικών στοιχείων», είχε γράψει τότε.

Επέκρινε μάλιστα εκείνη την απόφαση, και ιδίως ένα απόσπασμά της, που προσπαθούσε να απαξιώσει την όποια κριτική σε δικαστικές αποφάσεις. «Κάθε δικαστική απόφαση υπόκειται και πρέπει να υπόκειται σε επιστημονική και λογική κριτική, αλλά όχι σε μη επιστημονική αποδοκιμασία», έλεγε το κείμενο του βουλεύματος. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος το αμφισβήτησε συλλήβδην, με μια οργισμένη αποστροφή: «Προβαίνω με το κείμενο αυτό σε επιστημονική και λογική κριτική και σε επιστημονική αποδοκιμασία του συγκεκριμένου βουλεύματος για τους λόγους που εξήγησα και οι οποίοι το καθιστούν λογικά ασύντακτο, αντιφατικό και αναιτιολόγητο».

Η κυβέρνηση έχει σοβαρή ευθύνη για την εξέλιξη των πραγμάτων. Η «σκευωρία Νοβάρτις» ήταν κυρίαρχη ρητορική επιλογή των τελευταίων χρόνων. Τι εμπόδισε τους δέκα πολιτικούς που διασύρθηκαν να είναι κορυφαίοι στην εξιχνίαση της υπόθεσης και στη στήριξη του κατηγορητηρίου; Γιατί κατέρρευσε; Υπήρξε ανικανότητα ή ήταν επιλογή; Πρόκειται για λογικά ασύντακτες, αντιφατικές και αναιτιολόγητες εξελίξεις ή υπήρξε μεθόδευση; Οι πολίτες θέλουν να ξέρουν – διότι οι πολίτες δεν δίνουν συγχωροχάρτια σε όσους φαλκιδεύουν τη δημοκρατία. Ούτε σε όσους για οποιουσδήποτε λόγους τούς ανέχονται.

Μια συζήτηση για τη Δικαιοσύνη

Μια συζήτηση για μεταρρυθμίσεις στη δικαιοσύνη που άρχισε σε αυτή τη σελίδα τείνει να εξελιχθεί σε σίριαλ (βλ. τις Ενστάσεις στα «ΝΕΑ» της 8ης και 9ης Φεβρουαρίου). Δημοσιεύω μέρος σημειώματος του επιστολογράφου από τον οποίο ξεκίνησε ο διάλογος, τα κατά τη γνώμη μου πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του σημειώματός του:
1. Ή σεβόμαστε τους δικαστές ή δεν τους σεβόμαστε. Είναι ικανοί να κρίνουν όλη την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά όχι τον εαυτό τους; Και πάντως ο ομφάλιος λώρος με την πολιτική εξουσία πρέπει να κοπεί. […] 3. Γερουσία είχε και ο Καποδίστριας, έστω γνωμοδοτική, το Πανελλήνιον. 4. Κανείς (;) δεν αμφισβητεί τον τεράστιο ρόλο του ΣτΕ. Προ του ελέγχου της συνταγματικότητας όμως ίσως θα πρέπει να υπάρχει και ένα στάδιο κύρωσης των νόμων από έναν άλλο θεσμό. […] 9. Να μην τελειώνει κάποια δίκη με την επίκληση στοιχείων «απορρήτου», αλλά να παίρνει βεβαίωση ο διωχθείς ότι δεν παρακολουθήθηκε επειδή ήταν ύποπτος για την κρατική ασφάλεια. 10. Εξυπακούεται ότι πρέπει να καταργηθούν οι εξεταστικές επιτροπές και το άσυλο των βουλευτών. Αν προκύψουν ποινικά στοιχεία, η δικογραφία να διαβιβάζεται απευθείας στα δικαστήρια (και όχι αντιστρόφως).