Ντράπηκε και η ντροπή

Είχα εγκαίρως ενημερώσει περί της εισαγγελέως και των δύο Ειδικών Δικαστηρίων, κυρίας Ολγας Σμυρλή. Είχα διαμορφώσει άποψη και για τη στάση της και για την άποψή της και για τις δύο υποθέσεις. Ηταν ολοφάνερο από τον τρόπο που προσέγγιζε τα θέματα ότι η πρότασή της θα ήταν απαλλακτική για όλους. Το καταλάβαινες από τον τρόπο που ρωτούσε τους μάρτυρες, την επιμονή του έδειχνε σε ανούσια θέματα τα οποία όμως είχαν ως κοινό τόπο την ακύρωση των κατηγορητηρίων.

Ετυχε να την παρακολουθήσω δύο φορές. Οχι μόνο από την ημέρα που εγώ ήρθα αντιμέτωπος μαζί της στο Ειδικό Δικαστήριο που κατέθεσα ως μάρτυρας στη δίκη των Ν. Παππά – Χρ. Καλογρίτσα. Αλλά και νωρίτερα, όταν παραβρέθηκα στο άλλο Ειδικό Δικαστήριο που δίκαζε την Ελ. Τουλουπάκη και τον Δ. Παπαγγελόπουλο, και ο έντιμος εισαγγελέας Παν. Αθανασίου περιέγραψε το πώς το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να με εξοντώσει επαγγελματικά, ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά, απαιτώντας από αυτόν να με στήσει με κατασκευασμένα στοιχεία. Αθώο όντας!

Η κυρία Σμυρλή δεν βρήκε τίποτε το επιλήψιμο σε όλο αυτό. Αντίθετα υιοθέτησε ως είχε την υπερασπιστική γραμμή του Παπαγγελόπουλου, ότι δήθεν ο κ. Αθανασίου πήγε να με ανταλλάξει με την παράταση της παραμονής του στη θέση του εισαγγελέα κατά της διαφθοράς. Θέλησε δηλαδή να του προσφέρει την κεφαλή μου ως Σαλώμη, επειδή ενοχλούσα τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του! Και ότι τάχα μου ο Παπαγγελόπουλος, ο καλός ο άνθρωπος (!!!), με προστάτευσε, αρνούμενος να δεχτεί την ανταλλαγή!

Ντράπηκε και η ντροπή χθες στο Ειδικό Δικαστήριο με αυτές τις απόψεις – τουλάχιστον όσον αφορά εμένα. Και ειλικρινά ένιωσα ναυτία πληροφορούμενος αυτά που είπε. Ντροπή.

Αναγνώριση
Το πόσο «καλή» δουλειά έκανε η περί ης ο λόγος εισαγγελέας του Ειδικού Δικαστηρίου κυρία Σμυρλή αποτυπώνεται ανάγλυφα από το ακόλουθο απόσπασμα δηλώσεως ικανοποιημένου συνηγόρου, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της αγόρευσής της:

«Επίσης αποδεικνύεται ότι υπάρχουν και εν Αθήναις Εισαγγελείς που δεν υποκύπτουν σε πιέσεις των γνωστών “ανέγγιχτων” της οικονομίας και της πολιτικής, δεν επιδιώκουν τον έπαινο των συστημικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και δεν φοβούνται τις επιθέσεις από αυτά. Η αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κυρία Ολγα Σμυρλή απέδειξε ότι είναι ταγμένη να υπερασπίζεται την ανεξαρτησία των δικαστών και εισαγγελέων, οι οποίοι για να είναι αμερόληπτοι και αντικειμενικοί πρέπει να αισθάνονται και να είναι ασφαλείς απέναντι στις επιθέσεις των ισχυρών του χρήματος και της πολιτικής, όταν εκ καθήκοντος ελέγχουν τις πράξεις και παραλείψεις τους».

Δεν έχει την παραμικρή σημασία ότι πρόκειται για απόσπασμα δηλώσεων του γνωστού Μαντζουράνη, συνηγόρου της Ελ. Τουλουπάκη. Ας το θεωρήσουμε ότι πρόκειται για μια ελάχιστη πράξη αναγνώρισης της «καλής» δουλειάς που έγινε από μέρους της κυρίας εισαγγελέως…

(Φαντάζομαι ότι μετά και τα χθεσινά δεν πρέπει να υπάρχουν πολλές απορίες γιατί η κυρία Σμυρλή αρνήθηκε πεισματικά να παραχωρήσει τη θέση της σε άλλον εισαγγελέα και να μην αναλάβει τον φόρτο και των δυο αυτών μεγάλων υποθέσεων, έ;)

Ανώμαλη προσγείωση
Είμαστε συμπονετικοί. Και αγαπησιάρηδες. Και ευαίσθητοι. Και ολίγον τι διεθνιστές. Και φιλότιμοι. Και παρορμητικοί. Και αλληλέγγυοι. Και ονειροπόλοι. Και ενθουσιώδεις. Αν μάλιστα ο άλλος έχει πρόβλημα; Χαλί να γίνουμε να μας πατήσει, αν αυτό θα τον κάνει να νιώσει καλύτερα, θα απαλύνει κάπως τον πόνο του. Και όπως πάντα έτοιμοι να ξεχάσουμε το οτιδήποτε, αρκεί ο άλλος να μας χτυπήσει την πλάτη φιλικά.

Είμαστε, και τι δεν είμαστε. Για ένα «ευχαριστώ» ζούμε. Να μας το πει ο άλλος και να εκτοξευθούμε στα ουράνια. Να νιώσουμε το μεγαλείο του σύμπαντος κόσμου – εμείς κι άλλος κανένας στην οικουμένη όλη.

Και ύστερα προσγειωνόμαστε. Ανώμαλα τις περισσότερες φορές. Οδύνη, λύπη και στεναγμός. Που ό,τι ονειρευτήκαμε, ό,τι επιθυμήσαμε, ό,τι προσδοκούσαμε, διαψεύστηκε. Και η συνέχεια είναι γνωστή: θυμός, άρνηση της πραγματικότητας, οργή, απογοήτευση. Για την αχαριστία.

Ποια αχαριστία; Ο άλλος έχει μια στρατηγική. Κι αν κάνει ένα βήμα πίσω, είναι γιατί αυτή την ώρα δεν τον παίρνει να το κάνει μπροστά γιατί έχει χίλια άλλα να αντιμετωπίσει. Αλλά μόλις περάσει λίγος καιρός και σταθεροποιηθεί κάπως, γλείψει τις πληγές του και βάλει τα πράγματα σε μια σειρά, θα είναι έτοιμος πάλι, όχι ένα βήμα μπροστά να κάνει, αλλά δέκα μαζεμένα. Και πιο προκλητικά.

Κι εμείς θα αναρωτιόμαστε πόσο αχάριστος είναι. Εμ δεν είναι ο ανώνυμος αχάριστος. Είναι Τούρκος και λέγεται Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αδέρφια.

«Διπλωματία των σεισμών»
Με την ανείπωτη καταστροφή της Τουρκίας από τους δίδυμους σεισμούς της περασμένης Δευτέρας συγκινηθήκαμε, κάποιοι δάκρυσαν, άλλοι έλιωσαν στο θέαμα του πατέρα που κάθεται στα χαλάσματα και κρατάει το χέρι της νεκρής κορούλας του. Πολλοί διερωτήθηκαν «τι θα γίνει αυτός ο κόσμος τώρα, μέσα στο καταχείμωνο». Και όλοι (ακόμη κι αυτοί που συναισθανόμενοι το μέγεθος της ύβρεως είπαν αμέσως το «άπαγε της βλασφημίας»), αναρωτηθήκαμε αν υπάρχει Θεός, που τιμωρεί κατ’ αυτόν τον τρόπο τους φτωχούς.

Και ύστερα το πήραμε εντελώς πατριωτικά το πράγμα: τα παλικάρια της ΕΜΑΚ, τα οποία με αυταπάρνηση εργάστηκαν στα ερείπια προκειμένου να διασώσουν κάποια ψυχή – σταγόνα στον ωκεανό των τρομερών απωλειών. Φουσκώσαμε σαν διάνοι σε περίοδο αναπαραγωγής που «τους δώσαμε ένα μάθημα ανθρωπιάς» αυτών που μέχρι χθες μας απειλούσαν ότι «θα έρθουν νύχτα».

Και μετά; Και μετά πήραν τη σκυτάλη οι πολιτικοί. Για να υλοποιήσουν το δόγμα «διπλωματία των σεισμών». Και να οι αγκαλιές του κ. Νίκου (Δένδια) με τον κ. Μεβλούτ (Τσαβούσογλου) – και οι έμμεσες δηλώσεις «να μην περιμένουμε έναν σεισμό για να τα βρούμε».

Τι να βρούμε; Και πώς μπορεί κανείς να πιστεύει ότι «θα τα βρούμε»; Οταν ο ένας ζητάει εκατό κι εσύ μπορείς να δώσεις δύο, κι αυτά υπό προϋποθέσεις;

Πάρτι παραβιάσεων
Ακόμη και τώρα, (ΤΩΡΑ!) που το καθεστώς Ερντογάν προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κολοσσιαίων διαστάσεων καταστροφή που προκάλεσαν οι σεισμοί, στο Αιγαίο το πάρτι συνεχίζεται. Μπορεί να μην έχει την ένταση της προηγούμενης περιόδου, αλλά συνεχίζεται. Και με παραβιάσεις και με παραβάσεις, και με πτήσεις κατασκοπευτικών αεροπλάνων και drones που δείχνουν πως ούτε η Τουρκία έχει σκοπό να αποστεί από τις επιδιώξεις της, ούτε φυσικά κι εμείς να κάνουμε πίσω. Οτι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος πτοούνται από φυσικές καταστροφές. Οχι 7,8 ρίχτερ σεισμό που ήταν ο σεισμός της περασμένης εβδομάδας – 18 ρίχτερ να κάνει σεισμό, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε.

Η «διπλωματία των σεισμών» είναι για μάτια του κόσμου, και για ευσυγκίνητες ψυχές που θέλουν να πιστεύουν ότι κάποτε θα ζήσουμε ειρηνικά με τους απέναντι. Οτι εξαιτίας αυτής της ειρήνης, κάποια στιγμή θα σταματήσουν οι κούρσες των εξοπλισμών, και εμείς κι αυτοί θα αφοσιωθούμε στο πώς θα οικοδομήσουμε ένα πιο ασφαλές περιβάλλον για τους ανθρώπους που ζουν στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Ηθελα να τα πω όλα αυτά διότι πραγματικά νιώθω πως πάμε να πέσουμε στην παγίδα ότι γυρίζουμε σελίδα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις επειδή στείλαμε 100 τόνους ανθρωπιστική βοήθεια και 150 πυροσβέστες και εθελοντές να βοηθήσουν. Τίποτε δεν γυρίζει και δεν πρόκειται να γυρίσει. Οι βαθιές, ιστορικές, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία χρειάζονται μεγάλη δύναμη και κυρίως θέληση και αποφασιστικότητα και από εμάς και από εκείνους για να αμβλυνθούν. Και ουδείς, ούτε από δω ούτε από κει, είναι διατεθειμένος να το κάνει. Πολύ περισσότερο να πάρει την πρωτοβουλία.

(Τα είπα και ξεθύμανα. γιατί μας έπρηξαν τα Social media που «είδαν» ότι γίναμε φίλοι εξαιτίας της αλληλεγγύης που δείξαμε μετά τον σεισμό. Δεν γίναμε, ούτε θα γίνουμε. Δυστυχώς…)